o blog de xesús lópez

Camiño de Santiago polas estrelas

2012-02-07T02:47:00.000-08:00

Camiño de Santiago polas estrelas, por Xesús López.

Pontevedra, 7.02.2012
Entrada n. 1497 do blog

ESTE BLOG, O SEU TITULAR E AUTOR DA "TARXETA DE VISITA QUE VOS MOSTRO", VAI DESCANSAR POR UNS DÍAS.
SAÚDOS A TÓDO-LOS AMIGOS. Tamén ós que, na pausa que se abre, queiran avincallarse a este meu diario informático, un tanto ácrata, sí, e rabiosamente independente.

Lembranza do Convenio Ramsar

2012-02-05T02:19:00.000-08:00

A morte da ría de Pontevedra, creación fractal.

Maxinando unha braña...

Baixo o pantalán hai vida.

Banco de peixiños contra luz.

Pontevedra, 5.02.2012
Artículo semanal
Entrada n. 1496 do blog

Lembranza do Convenio Ramsar,

por Xesús López Fernández

O pasado dous deste mes celebrouse o Día Internacional dos Humedales. A tal celebración é consecuencia do Convenio Ramsar, así chamado por ter sido asinado na cidade do mesmo nome, Ramsar, Irán, no mar Caspio, o 2.02.1971, en relación cos humedales (lagos, lagoas, marismas) de importancia internacional especialmente como Hábitats de Aves Acuáticas. Entraría en vigor no 1975 e actualmente conta con máis de cen estados membros en todo o mundo. É, ademáis, o único convenio en materia de medio ambiente centrado nun ecosistema específico: os humedales e, aínda que na súa orixe tiña un obxetivo principal orientado á conservación e uso racional en relación coas aves acuáticas, actualmente recolle a importancia destos ecosistemas como algo fundamental na conservación global e mai-lo uso sustentable da biodiversidade, con importantes funciós (regulación do ciclo hidrolóxico, recarga de acuíferos, estabilización do clima local), valores (recursos, pesquerías, auga) e atributos (dar cobertura á biodiversidade e usos marcados pola tradición).

Máis alá do discurso “políticamente correcto” sobre protección ambiental de “marismas, pantanos ou superficies cobertas d´auga, incluídas as extensiós de zonas mariñas con fondura en marea baixa que non pase dos seis metros”, que así define o convenio de Ramsar estos ecosistemas, nos que a auga xoga un papel fundamental, a conservación destos espacios é vital, pois son indicadores da saúde do planeta. A relación de zonas húmedas de importancia internacional pasa das mil. A contribución de Galicia á lista destos ecosistemas comezou serodiamente, coa inclusión das rías de Ortigueira e Ladrido, o complexo húmedo de Corrubedo, o complexo intermareal Umia-O Grove e, xa no 1994 a ría do Eo, cun ecosistema de xunqueiras envidiable. Que Galicia conte con máis de setenta mil hectáreas de zonas húmedas non quer decir nada, como se demostra coa recén desfeita de Frouxeira, un humedal protexido no que a Xunta usou maquinaria pesada e nunca remediou a sistemática agresión na ría de Pontevedra, que algús quixeron apantallar co discurso do purolérez.com.

As zonas húmedas son fontes de recursos prá pesca, caza, gastronomía e artesanía tradicional, como sabiamos en Pontevedra e Marín, con memoria aínda de entalladas. Son escenarios privilexiados e, como di WWF, “restaura-los humedales como forma de recupera-la biodiversidade e servicios de orde ambiental; como estratexia de adaptación ó cambio climático, pra evitare enchentas i erosión”, como factor tamén na depuración biolóxica, convírtense en prácticas obrigatorias. “El País” comenta cómo estos servicios non se tiveron en conta cando, sobre todo nos anos sesenta e setenta do pasado século, “a política turística e a urbanización do litoral alterou ou destrueu un 70% dos ecosistemas húmedos costeiros”. E a Fundación Biodiversidad do MARM ten un proiecto de evaluación dos EME (ecosistemas do milenio de España), que tenta facilitar información válida a políticos e xestores.

Os ecoloxistas agardan que prevaleza o sentido común da dita evaluación, sobre todo cando dí “se potenciará la protección de sistemas litorales…prestando especial atención al tratamiento de humedales costeros”, que parece en contradicción coas medidas anunciadas polo ministro Arias Cañete en relación coa lei de Costas, da que na ría de Pontevedra, espacio sensible, pasan olímpicamente. A ría está no estertor cando se dispoñen, din, a draga-lo fondo, algo que non vai servir de nada. A ría, se realmente queren rexenerala, precisa da recuperación das xunqueiras (e que o mar volva entrar nelas), das marismas de Lourizán e da execución das sentencias en relación cos recheos do porto de Marín, así como da retirada de certas infraestructuras (avenida a Marín, edar), construídas en dominio público marítimo terrestre. Certos blogs pontevedreses mostran fotos de hai máis de cen anos que axudarían á recuperación do noso litoral, coa Convención Ramsar como folla de ruta.

Gran Bazar, Estambul

2012-02-04T03:57:00.000-08:00

Entrada do Gran Bazar, de Estambul, donde hai catro mil tendas. Siguen unhas cantas tomas, pode que non moi afortunadas.

No Gran Bazar pódese atopar de todo ou case todo. Vista xeral.

Outra vista, con colorido, algo que prima no gran e caótico centro comercial.

Ouro, prata, bolsos, pashminas, alfombras, ouxetos de regalo.....

Outra toma xeral,

como ésta

ou esta outra,

pero o Gran Bazar sigue crecendo i están a facer obras de ampliación.

outra toma xeral..

como ésta

Esta, xa máis en detalle,

como ésta. Oportunidades en bolsos e artículos de coiro.

Unha toma caprichosa.

Algunhas tendas están centradas en cousas como as da fotografía

ou éstas,

ou esta outra.

Foto con colorido..

Xente que vai saíndo do Bazar.

Pontevedra, 4.02.2012
Entrada n. 1495 do blog

Gran Bazar, Estambul,

por Xesús López Fernández

Despois de realizada a travesía polo Bósforo visitámo-lo Gran Bazar, especie de loucura na que están agochadas 4000 tendas. Os qu´as rexentan son case todos vendedores compulsivos. Xentes de diversas nacionalidades teñen alí o seu medio de vida, centradas no regateo porque o precio dos productos que alí venden, como noutras partes, pode quedare na terceira parte do primeiro precio. O regateo forma parte da súa cultura. A min querianme vendere unha alfombra e como respondín "only if you have a flying carpet", o home, que me chamaba "dottore", aseguroume que sí tiña alfombras voadoras...

Curiosamente, o Bran Bazar, con presencia policíaca permanente, cerra ás sete en punto da tarde, algo que parece non encaixa co que pode parecer un mercadeo pouco serio. Como que tamén, despois de cerrado o Bran Bazar, chegan os vendedores ambulantes cos seus furgós a todo aquel entorno e a tramos peatonalizados da cidade, dos que se apoderan: Os furgós e furgonetas montan a beirarrúa; os vendedores comezan a sacare bolsos ou pashminas, maletas, alfombras..., todo estrado polo chan do espacio público. E sigue o gran regateo entrados xa na noite.

Mármara e Bósforo, vistas varias

2012-02-02T10:54:00.000-08:00

Foto do 12.10.2011. Fragmento da muralla de Constantinopla.
Vista do mar de Mármara, dende terra firme. Na parte baixa apréciase o perfil da vella muralla.

Como nesta outra vista, un esculcadoiro perfecto pra estima-lo paso de vapores, transatlánticos e petroleiros, como tamén barcos de pesca.

Reiterámo-lo comentario anterior. Visibles, diversos fragmentos da muralla.

Edificios que teñen que ver coa herencia otomá. Unha terraza estratéxica.

Vista amplia do mar de Mármara, cara ó Mediterréneo.

No primeiro plano, un edificio cargado de historia, apreciable na foto anteanterior. Ó fondo, a nova Estambul.

Nesta foto, ó fondo, apréciase unha das pontes do Bósforo, ás que nos temos referido na entrada anterior.

Outra vista xeral.

como esta outra

foto con ferrocarril e muralla, e de novo o mar de Mármara.

outra panorámica.

Esta foto corresponde ó 13.10.2011, o día da travesía polo Bósforo.

Panorama urbán dend´o mar.

Universidade de Galatasaray, outro enfoque.

Murallas de Constantinopla.

Outra vista das murallas.

Entrando no Bósforo. Apréciese a filosofía da construcción, tan distinta da filosofía da ponte de Rande, en Vigo.

Esto case parece Venecia. Costa asiática de Estambul.

Aquí rematou a nosa travesía, con xantar no restorán Pescatore.

Pontevedra, 2.02.2012
Entrada n. 1494 do blog

Mármara e Bósforo, vistas varias,

por Xesús López Fernández

Tal como prometín, deixo nesta entrada algunha foto máis das que tiña na reserva. Esto non precisa de máis comentario. Son as fotos as que falan por sí. Vale a pena viaxar a Turquía. ¿A que sí? Sei d´algún amigo que ten ido alá unhas cantas veces e non se perde en Estambul, cidade duns 14 millós de habitantes.

Travesía polo Bósforo

2012-01-31T14:19:00.000-08:00

Embarcando no mar de Mármara.

Vista xeral do peirao de onde parten os vapores que fan a travesía.

Xa estamos de camiño polo mar de Mármara.

Panorámica urbá dend´o mar.

Outra imresionante vista.

Movemento portuario.

O estreito do Bósforo ten un tráfico intenso xa que é comunicación antr´o mar de Mármara e o mar Negro.

Aquí pérdese un algo a perspectiva.

Outra vista dun barco de gran porte. Fondo de minaretes que parecen presidi-la xeografía de Estambul.

Ó fondo, o Mármara comunica co Mediterráneo.

Universidade francófona de Galatasaray, fundada en colaboración co goberno francés sendo presidente Mitterrand.

Outra vista da dita universidade.

Nova vista xeral do Bósforo.

Hai dúas pontes como ésta, de máis de mil metros, sen apenas impacto paisaxístico.

Lado asiático do Bósforo, con mansiós con porto propio e precio de loucura.

Unha das pontes, na distancia. Sen impacto visual.

Outra vista do lado asiático. Algunhas destas residencias comunican coa parte alta por medio de funicular.

Dá envidia ver cómo conservan o entorno boscoso.

Tamén aquí, na banda asiática como no caso anterior.

Apréciese o tránsito da ponte, contínuo.

Nesta toma están as dúas pontes á vista.

Como nesta outra. Fixádevos, novamente, no tránsito. Eso que parece unha ponte fráxil.

Finalizamos con esta foto, na seguridade de que non seleccionei as mellores vistas de que dispoño, evitando o protagonismo dos que facían a travesía.

Pontevedra, 31.01.2012
Entrada n. 1493

Travesía polo Bósforo,

por Xesús López Fernández

O ancho do Bósforo é variable. Pode ter máis de dous mil metros na parte máis ancha, 900 metros na parte máis estreita. Non vou entrar en detalles nen en cifras. Se acaso citar que os turcos teñen pensado facer unha nova ponte, de semellantes características, proiecto de momento abandonado. Non hai dúbida de que é un país que mira ó futuro.

Se teño paciencia hei presentare novas fotografías, outras perspectivas, desta travesía, con tomas tamén das murallas de Constantinopla.

Bazar das especias, Estambul

2012-01-30T17:11:00.000-08:00

O 13.10.2011, despois de ter oído misa na basílica de San Antonio, en Estambul, visitámo-lo Bazar das Especias, antes de nos encarare coa travesía polo Bósforo, da que penso mostrar diversas fotos. Esta foto corresponde á entrada ó Bazar.

O arrecendo do lugar é gratificante, fragancias chegadas do ancho mundo. As fotos están limitados a algunhas das tendas nas que se venden non só especias, senón pastelería, licores, etc.

Iranian saffron and dried fruits, posto n. 17.

Máis de frutos secos e de herbas medicinales, prá próstata, hepatitis, e outras doenzas. Azafrán e caviar parecen ser productos estrela nesta tenda.

Outra tenda á vella usanza.

Aquí deben fornecerse os establecementos especialidados en comida turca, os döner kebap, que xa abondan incluso na nosa xeografía.

Nesta tenda parecen promociona-la venta do exquisito te de mazá. Aquí merquei eu ese producto, en caixa, instantáneo, i en flor, en envase cerrado ó vacío. Pero repárese no colorido que prima no establecemento.

Esta parece estar máis centrada en productos elaborados.

I esta outra sigue un esquema moi común naquel espacio. Especias a granel, en tullas,

como esta outra.

Aquí, productos a granel, fálase español: "Un poquito de por favor". Chiquito de la Calzada debeu andar por este lugar.

Outra festa de color, tamén obxetos de decoración, algo común no Bazar.

A xente completa o circuíto e sae do lugar.

Pontevedra, 31.01.2012
Entrada n . 1492

Bazar das especias, Estambul,

por Xesús López Fernández

Lembro un vello establecemento pontevedrés, xa desaparecido, Ultramarinos Boullosa, situado no encontro das rúas Sarmiento e Real, que prestaba ós viandantes e ós seus siareiros as fragancias cruzadas coas que nos encontramos neste lugar de Estambul o pasado 13.10.2011. O paseo por este lugar, no Corno d´Ouro, foi como o aperitivo da travesía polo Bósforo, á que me hei referire nun próximo post.

O interese desta entrada é o de mostrare, co novo formato do blog, estas fotos de color en gran formato e, verdade, sinto envidia de non poder volver alá, polo menos ó longo deste ano. O colorido recollido faime lembrare esta etapa da nosa viaxe.

Os cambios profundos

2012-01-29T02:40:00.000-08:00

Tres chistes de Montoro, en La Razón. No primeiro deles a Xusticia queda anónima, por razós evidentes.

A Xusticia, malferida, non se fía da situación existente. Hai que limpa-lo panorama de influencias perversas.

Carme Chacón, agora en campaña, reivindica as súas raíces andaluzas. Carme de Triana quixera ser, pero non é tan fácil, e menos defendendo o aborto, a interrupción do embarazo como lles gosta decir.

Pontevedra, 29.01.2012
Artículo semanal.
Entrada n. 1491

Os cambios profundos,

por Xesús López Fernández

Despois de anos de gobernación dende o dogmatismo relativista, os cambios profundos anunciados por Gallardón e Soraya Sáenz de Santamaría pró noso sistema xudicial ou en relación coa lei de interrupción do embarazo, parecen marcare un tempo novo, a saída do túnel, á par que unha mellor forma de face-las cousas. As reformas estaban no programa electoral do PP, algo que Rajoy lembra en resposta á oposición crítica cos pasos anunciados, que incluso aproveitan (Rubalcaba e Chacón), pra infla-los seus discursos, como se máis que ante un congreso prá elección de secretario xeral do seu partido estivesen aínda en campaña electoral. E así Rubalcaba, que esquece a “lousa” de 5.273.600 parados coa que ZP rubricou o seu mandato, sigue coa súa pedagoxía vía mitin ousando recomendare qué debe face-lo Goberno español mentres a Chacón, coas mulleres, aproveita os seus discursos pra denunciare unha certa involución nas políticas sociales do PP, “en relación coa violencia de xénero” ou con que “se teñan anunciado recortes no dereito a decidir sobre a maternidade e mai-la interrupción voluntaria do embarazo”.

Rubalcaba pontifica agora que o país se dirixe a unha recesión de cabalo e que o PP vaino pagar. ¿Pero por qué non deixou el as cousas resoltas, el, “que sabía cómo crear postos de traballo”? ¿Por qué non-o fixo no canto de dinamitare a nosa economía? O home conta co apoio incondicional de Felipe González, o home que programou a instrumentalización política da Xusticia, a morte de Monstequieu que dixo Guerra, como se dixeramos a fin do Estado de Dereito. E a Chacón quérenos vender como un dereito da muller a interrupción do embarazo derivada da lei Aído, curiosamente asistida por Carmen Vela como aval na súa afirmación de que os fetos non son humáns, aínda estando defendida tamén a vida dos nasciturus na propia Constitución española. Algo renxe no organigrama do ministerio de Economía cando a señora Vela, anteriormente integrada no “clan de la Ceja”, foi nomeada “secretaria de Estado de Investigación y Desarrollo”, no ministerio do señor Guindos.

A polémica, as polémicas, están servidas. A reforma xudicial, a elección polos xueces de doce dos vocales do Consello Xeral do Poder Xudicial, parece estar socialmente aceptada, cuestionada se acaso polos que quixeran que a tal elección fose do total dos vocales do Consello, vinte, que mesmo podería ser ésa a forma máis valente de ter un poder xudicial verdadeiramente independente, áxil, neutral e nunca máis condicionado políticamente, capaz de entrare de oficio en tantísimos casos de escándalo público e corrupción conocidos, de deterioro urbanístico ou de agresión medioambiental. Pra que o Estado de Dereito funcione. Pra que as sentencias firmes (que algunhas se levan dictado aínda coa Xusticia descafeinada, case sempre como consecuencia do exercicio da acción popular) se cumpran de xeito cabal.

Se o dogma laico do relativismo estivo moi presente nunha variada fronte de actuaciós políticas e promulgación de leis malas, onde se fai claramente evidente é na formulación da lei Aído. Que ela e os seus asesores negasen a humanidade dos nascituros ven sendo algo parecido a cando, nun pasado histórico aínda recén, se negaba que os negros fosen homes ou tivesen alma… As organizaciós pro-vida acollen a noticia do cambio da lei con reservas, se ben é certo que se está a truncar cunha inercia de disolución social, familiar. O arcebispo de Sevilla tense pronunciado ó respecto no sentido de que non lle parece mal que as instancias públicas atendan ó brado da xente, ó clamor co que se piden unhas penas proporcionadas a delitos especialmente cruentos e graves. En canto ó aborto, crime abominable según a doutrina vaticá, dixo que todo o que poña lindes á praxis do mesmo vai ser bo, si se establecen determinadas cautelas que salvagarden a dignidade de toda a vida, a dignidade do ser humán. A ver se os cambios son tan profundos como din, e pra ben.

Muller pra lonxe

2012-01-22T02:33:00.000-08:00

Caurel dos tesos cumes, a terra do poeta ó que se refire este artículo, poemas de amor adicados á súa dona, Elba. (clicade na foto pra vela grande).

Pontevedra, 22.01.2012
Artículo semanal
Entrada n . 1490

Muller pra lonxe,

por Xesús López Fernández

O título correspóndese co dunha obra de Novoneyra, versos de amor, segunda edición de luxo sotilmente coidada, número 1 da coleución (como Uxío gostaba decir) “Gran Lugo de Nebra”. O libro, que está a ser presentado en foros diversos, ten prólogo de Luís Cochón i epílogo de Claudio Rodríguez Fer. Ámbo-los dous autores achégannos ó cerne desta obra, mada de poemas de amor escritos polo autor caurelao antre os anos 1955 e 1985. “Queridos lugueses meus”. Así arranca o prólogo porque esas foron as primeiras verbas, como unha Invocación, queridos lugueses meus, discurso exultante dun Novoneyra que “non soubo cousa outra que non fose agradecemento reverencial” a cantos fixeron posible aquel milagre estampado, gardado nun estoxo, obra de artistas e artesáns, que foi a primeira edición de “Muller pra lonxe”. Uxío estaba emocionado, case que “incrédulo ante o primor que saía do prelo pra se converter –gracias ós traballadores da imprenta da Diputación de Lugo, ás súas maos e conocimento— na primeira contribución ó Libro Galego da Arte”.

Teño nas mans un exemplar da última edición desta obra que comezou, según Cochón, sendo un verso, logo un título: unha impregnación que se convirteu en fatalidade substantiva, é decir: ligame, lazo de sangue, destino inevitable, no que tiña que ser. Título dun poemario de amor que o home ofrenda á súa muller, Elba, dende que a soubo primordial: “ouh muller pra lonxe/ pra aquil que tral´o locir d´intres nada pode haber diario”, versos nos que o autor ensaiaba unha ortografía cabal, que debeu ter máis fortuna que non as normas bárbaras que decantarían no que o autor, defensor da fala popular, veu denominar “a lingua da non-patria”, a dos discursos políticos, tamén a da liturxia católica. E neste libro están recollidos, talvez, os poemas cos que o autor máis se encariñou. Curiosamente, non están na relación poemas d´Os Eidos, a súa obra máis universal. “Muller pra lonxe” comeza cunha elexía, “Poema dos Caneiros”, pra algús o máis fermoso poema de Novoneyra e que puido se-lo máis longo da súa obra. Pero aqueles 80 versos sen rima, “unha alta cousa de ledicia”, son agora 24.

En relación co poema “Nos Caneiros”, Luís Cochón afirma que nengún verso de Novoneyra tivo mellor glosador que o insigne humanista Isidoro Millán González-Pardo cando presentou, de viva voz, o libro que hoxe nos convoca. Del son estas palabras, salferidas con verbas do poeta: “As augas do Mandeo, augas do río heraclíteo nas que un non se baña por segunda vez, devalan mansas, ó cair da noite, e levan de vagariño –non empuxan nin arrastran--, as barcas, soltas, pra o mar. Soltas, libres de amarras e ataduras, sen esforzos de boga, no abandono de fruición vital --as mulleres! o viño! as viandas!— baixan as barcas pró infindo do mar i a noite”. Devalar, unha constante no poema que, despois de nos presenta-lo “Mandeo inorde ó son da noite” vai abrindo cada estrofa con “As ondas do río devalaban lenes” levando as barcas soltas pró infindo do mar i a noite./ A medida que o tempo pasaba alongabame da morte./As ondas[…] levando as barcas./No milagre longo coidei seguir sempre nas barcas devalando”, como soñando cun contínuum, un tempo sen fin.

Alongabame, alonxabame. Rodríguez Fer, no epílogo, lémbranos o camiño poético de Novoneyra: “Os Eidos, nos que a paisaxe do Caurel fundiase co telurismo cósmico; nas Elexías do Caurel, o intimismo deviña relación existencial…”. Pero no libro que nos ocupa e que convén leer, o contido procede dunha introspección espiritual das fonduras anímicas e da revolución desacougante da súa nada. Trátase de poesía existencialista, allea ó consolo e á esperanza, según conclúe Rodríguez Fer: “Podo ficar só na túa imaxe,/ levo esta seguranza na noite”. A dolor existencial aguilloa a procura do conocemento, pero súmeo na angustia: “Ouh cor (corazón) sempre núo i esposto!/ Antes eu coidaba que a door máis fonda facía inmortal./ Din os soños i os paxaros: A morte non é certo!”. Pero os paxaros non levan razón e o clamor civil do poeta faino exclamar: “non non é así como somos nin ti nin eu nin todo/ é a peste da HISTORIA.” Ou decir “compría romper principiando por todo”.

Outro fraude de Ence

2012-01-20T10:12:00.000-08:00

O conselleiro camiña pola pasarela ilegal construída por Ana Pastor. Ence brinda a posibilidade de facer unha pasarela pola beiramar. Pero o espacio que aparece na fotografía é dominio público marítimo terrestre. Ence quer permanecere en Lourizán contra todo sentido, fieles á súa folla de ruta antiecoloxista. I ésto é dominio público marítimo-terrestre, non beiramar como poden pensare as xentes do PP e os traidores do Bloque tamén.

Mariscadoras van sacando ameixa do tremedal coa intención de depurala nunha batea en Aldán. Aínda así, o molusco non ten aceptación, como acontece no Ferrol.

Manipulando ameixa pra depositala nunha batea, en Aldán.

Marismas de Lourizán. Comeza a agresión nos últimos 50, pero apréciase ben cal é a línea do litoral, ó pe da vella estrada. A autovía a Marín está no mar, é dominio público marítimo terrestre. Deslinde asinado por Isabel Tocino, ministra de Medio Ambiente, asignatura que o PP parece ter esquecido. Fraga puido recupera-las marismas, pero non quixo, senón que propuxo a instalación de Tisú de Lourizán (Georgia Pacific), a cambio do monte Gaiás, doado por José Luís Méndez como mausoleo. Despois virían outros disparates, como o de comprometere o litoral da Costa da Morte en Cabo Vilán, tan disparate como si se lle tivese ocurrido decreta-lo pintado en branco da fachada do Obradoiro na catedral compostelá.

Pontevedra, 20.01.2012

Entrada n. 1489 do blog

Outro fraude de Ence,

por Xesús López Fernández

Ence quer face-lo posible por permanecer na ría de Pontevedra, degradándoa de cada volta máis. As fotos que acompañan a esta pequena entrada ilustran parcialmente o que está a pasar, porque os políticos da Xunta teñen desta volta un discurso doudo, pretendidamente ecoloxista, en resposta á ameaza que parece conlevare a pretensión de cambio da Lei de Costas polo señor Arias Cañete.

Digamos que Ence, que arrancou no ano 1963, fíxoo en base a unha concesión do 1958, nula ab-initio porque coa antigua fábrica de celulosas chegou o escándalo, a peste, as enfermedades e o consumo masivo d´auga, como catro veces a que consume Pontevedra.

Afirman agora os conselleiros da Xunta que van intermediar co Goberno pra acabaren coa presencia de Ence na ría, fonte de tantas ruínas. Sen ir máis lonxe aínda a prensa destos días ilustraba que nos últimos dez anos se perderan na ría 450 postos de traballo; é decir, que ese número de mariscadores e mariscadoras tiveran que deixaren o seu traballo. I ese número é superior ó de traballadores que a fábrica mantén en nómina. Que conste.

Aquí, a gran dúbida é a de que a Xusticia non vai chegare, non dá chegado a aqueles casos nos que podemos presumir unha clara actitude criminal: por contaminación atmosférica, por vertidos de dioxinas, mercurio, endrín, ou pola emisión de gases sulfhídricos.

Outra das cousas que se poden decir de Ence, que fai propaganda das enerxías alternativas, é que no enxendro de Lourizán ten activas dúas prantas de biomasa, sen licencia nen concesión. Presuntamente, claro.

La Voz de Galicia, 20.01.2012

Anuncian cambios na Lei de Costas

2012-01-15T01:46:00.001-08:00

As marismas de Lourizán. A ameixa aí recollida ten que ser sometida a unha "especie" de lavado-depuración nas augas de Aldán, por onde o mar entra con augas limpas.

Vista parcial do inferno de Lourizán, holocausto contínuo: contaminación, enfermedades, peligro permanente.

Pontevedra, 16.01.2012
Artículo semanal
Entrada n. 1488 do blog

Anuncian cambios na Lei de Costas,
por Xesús López Fernández

A lei de Costas naceu no 1988 coa intención de dar protección a todo o litoral español, 4000 kilómetros de costa. Si ésta está hoxe en gran parte agredida, desnaturalizada ou contaminada, é porque non houbo unha verdadeira vontade de vixia-lo estricto cumprimento da Lei ou de executaren sentencias firmes do TS tendentes a restaura-lo medio natural, asuntos que non admiten demora se verdadeiramente queremos facer do Medio Ambiente un factor, tema a respetar, como afirman as nosas autoridades ó tempo que anuncian profundos cambios na citada lei. O PP xa anunciaba na campaña prás elecciós do 20-N que reformarían a lei de Costas, algo que o ministro de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente confirmaba o 13 de xaneiro na toma de posesión dos directores xerales de diversos departamentos do ministerio. O home prometeu unha modificación “compatible co crecemento económico, a xeneración de emprego e a contribución á saída da crisis”, sen que supoña unha merma da “protección medioambiental”.

A súa afirmación de que “unha parte moi importante da nosa riqueza é o litoral español e por elo este ministerio vai poñer en valor o conxunto de praias e costas españolas en base á sustentabilidade ambiental”, según dixo, deberianos dar unha certa calma. Pero os diversos colectivos ecoloxistas sospeitan, como di Green Peace, que poden volver a “promove-la destrucción do litoral”. Este colectivo anuncia a posible denuncia por vía xudicial ou con movilizaciós ante calquer recorte da lei de Costas. E temen que poidan estar en peligro os últimos tramos de costa virxe, ou de proiectos ambientalmente agresores como os de Marina de Cope (Murcia), diversos portos deportivos en Baleares, concesiós de costas en Pasaia (Guipúzcoa) ou Tarifa (Cádiz) ou a realización macrourbanística de El Palmar “terían vía libre pra un desenvolvemento en primeira línea de costa”. ¿Ou qué decir co tratamento de espacios sensibles como a ría de Pontevedra, víctima dun holocausto ecolóxico continuado dende o ano 1963?

Se no ano 1973 definía o Goberno español como indeseables as presencias nas marismas de Lourizán (Pontevedra) das fábricas de celulosa e cloro, das que só se podían derivare problemas prá saúde e convivencia humás, sabemos da certeza da información e de cómo se foi practicamente destroindo i envenenando a riqueza do noso litoral, algo do que tiñan información privilexiada os consumidores franceses. Aquí estívose a xogare coa información e a desinformación e resulta que agora, cando o banco lodoso de Lourizán, un tremedal calificado como zona C é productor de molusco contaminado, non se lles ocurre mellor cousa que leva-la ameixa a unha batea da ría de Aldán prá súa depuración, ata que, naturalmente, as augas negras enloden tamén aquel espacio. Aquí non houbo nunca máis que unha farsa descontaminadora, difícilmente xustificable cunha depuradora construída en dominio público marítimo terrestre, contra á Lei. Lévanse gastado cartos, sí, pero contrariando á natureza e coido non existe outra vía prá rexeneración desta ría que a da recuperación das xunqueiras como parte real e vivificante do noso ecosistema.

A simplificación da normativa medioambiental que anuncia Arias Cañete non debe valer pra apantallare posibles conductas dolosas ou a fractura final dun equilibrio fráxil por querencia dos clústers. O desenvolvemento económico estaba aquí garantizado “respetando o medio ambiente”, a ría como gran cetárea aberta, productora de toda clase de marisco, moluscos e peixes (rodaballo, lenguado, robaliza, xarda, escarapote). Foi ría de ostras e, coas xunqueiras vivas, de sardiñas. A economía de cinco mil familias estaba aquí garantizada polo medio natural. Pero a chegada das industrias de vertedeiro trouxo a ruína case total. Coa vella lei de Costas poderianse arranxare cousas, talvez con outra Xusticia. ¿Pero cómo vai se-la nova lei?

Panorama de reformas

2012-01-08T02:04:00.000-08:00

Esteban, en La Razón, certeiro como sempre. Que nadie se cague en nadie. Ésa é a recomendación de Rajoy, escenificada polo humorista.

Pontevedra, 8.01.2012
Entrada n. 1487 do blog
Artículo semanal

Panorama de reformas,
por Xesús López Fernádez

Se ben o resultado das elecciós do 20.N parece ter marcado o camiño pró comezo das medidas necesarias e poñer ó país na senda da creación de postos de traballo e da xeneración de riqueza, a cifra de máis de cinco millós de parados en periodo de fonda recesión, tal parece que o esmorecemento da nosa economía pódenos levare a un paro aínda maior. Tristemente, son moitas as familias que subsisten gracias ós comedores sociales, perdido o emprego ou a empresa, a causa da política desastrosa do goberno anterior. ¿Pero cómo actuar pra crear de novo riqueza, traballo, capital social, fixa-las reformas lexislativas xustas pra inverti-lo curso da economía, findar coa galopaga que nos levaba cara un fondísimo cavorco? Teñamos presente que outros países europeos sofriron recesiós como a española, pero souberon mante-la tasa de paro sen crecer máis de dous ou tres puntos, mentres que España pegou o brinco do 8 ó 22 por cen, o índice máis alto de Europa.
Esa ven se-la foto finish do goberno socialista, cunha Seguridade Social que entrou en números roxos. E comezan os populares a gobernaren con medidas de forte calado, anti-déficit, anti-fraude, ou cun forte incremento no IRPF que non estaba no programa electoral, coa carga engadida doutras sobidas: gas, gasolina, peaxes de autopistas, ibi (xa en límites delirantes). Soraya Sáenz de Santamaría informa en relación cos acordos tomados en Consello de Ministros, e vai seguir informando semanalmente. Rajoy vai permanecer calado, de momento, creando coesa actitude, en principio, unha certa desconfianza precisamente antre os seus votantes, que agardan unha maior transparencia informativa sobre as medidas a adoutare en educación, sanidade, subvenciós, adelgazamento da administración, rexeneración do Estado das Autonomías, algo que parece imposible sen desmontalo como tal.
O Iva non vai sobir, de momento. I é fácil pensar nun efecto negativo de futuros incrementos, con posible incidencia nunha minoración do consumo. E parece estúpido reducilo pra estimulare a adquisación da primeira vivenda. ¿Pra qué? ¿Pra que no momento de se producir unha transmisión hereditaria se teña que tributar máis do que se pagou no momento da adquisición? Por certo que algús queren darlle novas voltas ós chamados impostos confiscatorios, ó imposto de patrimonio e ó dito imposto sucesorio. ¿Qué sentido ten? O patrimonio acumulado despois dunha vida de traballo e sacrificio, convertido en edificios, empresas, aforros de diverso tipo, sigue tributando por mil bocas ó tempo que tamén crea postos de traballo. Ogallá todo o mundo puidese facerse cunha certa e visible fortuna, que só dende unha ideoloxía que prime o resentimento podemos cuestionar.
A presión exercida por medio dos impostos confiscatorios pode provocar un certo papel deslocalizador, forzando a emigración do capital. Rajoy tíñao moi claro no 2003. Foi un pouco a súa bandeira electoral por toda España, recomendando ás autonomías, que exercen a cobranza do imposto sucesorio, que o condonasen (nalgús casos ata o 99% da cuota resultante), porque esta figura ten un certo perfil anticonstitucional, según tiña reconocido Enrique Múgica Herzog, Defensor del Pueblo, ó estare en contradicción co propio sentido da propiedade privada, que tamén reconoce a Constitución. Hoxe está suprimido o imposto nas transmisiós antre parentes directos en moitos países e autonomías españolas. Incluso en Cataluña, a promesa da supresión formaba parte da axenda electoral; despois, sen embargo, Artur Mas recuaba, como acontecera en Galicia con Alberto Núñez Feijoo, pero houbo unha protesta activa dos cataláns ante Múgica Herzog e Artur Mas pensou mellor as cousas en relación co IS. En Cantabria, o PP aprobará o próximo martes a supresión do Imposto Sucesorio, pra favorece-la creación de riqueza (compra de vivendas, creación de empresas, e de postos de traballo polo tanto). Unha boa receta.

Por un orde máis xusto

2011-12-31T03:26:00.000-08:00

O Rei acaba de decir no Parlamento español que "a Xusticia debe se-la mesma pra todos", algo que xa di a Carta Magna. As palabras do Rei algo poderían significare se o Parlamento non fose a casa das mentiras e os políticos, maiormente, xentes baixo sospeita nos que moitos cidadáns temos deixado de creere.

Pontevedra, 31.12.2011
Entrada n. 1486 blog
Artículo semanal

Por un orde máis xusto,
por Xesús López Fernández

A Xusticia. A palabra ten a súa orixe no término latino iustitia e permite nomear a unha das catro virtudes cardinales, aquela que inclina a dar a cadaquén o que lle corresponde ou pertence, aquelo que debe facer según o dereito, a razón e a equidade. Tamén fai referencia ó Poder Xudicial e á pena ou castigo público. Deste xeito, cando a sociedade “pide xusticia” fronte a un crime estálle a pedir ó Estado que garantice que o crime vai ser xuzgado e castigado conforme á pena que corresponde dacordo coa lei. E pódese decir que a Xusticia ten un fundamento cultural (basado nun consenso social sobre do bo e do malo) e un fundamento formal, codificado en disposiciós escritas aplicadas por xueces e persoas especialmente designadas. A existencia dunha Xusticia real é definida por Platón como harmonía social no seu libro “A República”, onde propón prá organización da súa cidade ideal que os gobernantes da mesma se convirtan nos individuos máis xustos e sabios da comunidade. Pero estamos lonxe dese modelo de organización. E a sociedade vai cansa.
Según a Constitución española (art.117) “a xusticia emana do pobo e adminístrase no nome do Rei por Xueces e Maxistrados do poder xudicial independentes, inamovibles, responsables e sometidos ó imperio da Lei”. Aínda máis: “o exercicio da potestade xurisdiccional en todo tipo de procesos, xuzgando e facendo xuzga-lo xuzgado, corresponde únicamente ós Xuzgados e Tribunales determinados polas Leis, según as normas de competencia e procedemento que as mesmas establezan”. A máis de ún háselle torce-lo nariz ó leé-la Constitución, aínda que só sexan os textos citados. Pero se lee no art. 118 que “é obrigado comprire as sentencias e demáis resoluciós firmes dos Xueces e Tribunales, así como presta-la colaboración requerida por éstos no curso do proceso e na execución do resolto”, háse perguntare qué pasa aquí. Algo hai que cheira mal, por aquelo das sentencias incompridas que parecen situarnos ante o feito dunha xusticia variable.
Que o Rei, no seu discurso de Nadal, teña afirmado antre outras cousas que a “Xusticia debe ser igual pra todos” é algo que foi ben acollido pola sociedade; mais levamos moitos anos, dende a promulgación da Constitución, sen que esa afirmación resulte demostrada na práctica. Se na Constitución de Cádiz estaba recomendado o exercicio da acción popular, como na actual, ¿por qué o exministro Caamaño tiña o proiecto de acabar coela? ¿Van cambia-las cousas? ¿Significan as palabras do Rei que estamos ante un novo tempo, un tempo de esperanza nun orde máis xusto?. Hai un refrán que di que as palabras as leva o vento e, por moi aplaudido que fose don Juan Carlos polos parlamentarios que en gran parte son culpables de que o país non funcione, eses aplausos parecen según non poucas opiniós como un xeito de se querer arroupar eles, sobre todo, na frase do monarca, que non pode ser salientada como referente dun discurso se non se fai efectiva. Os aplausos non contan porque a frase, como quedou dito, está na Constitución.
Unha constitución marcida, dormida, que convén leer con vagar e que vale pra reparare nas carencias da nosa casta política. “Todos iguales ante a Lei”, di a Carta Magna, pero non, son apariencias, que os políticos son distintos e teñen privilexios case deshonestos, casta blindada, definida a profesión, nos momentos especialmente dramáticos que vive o país, como a máis arelada polos cidadáns: por ingresos e réxime tributario especial, por indemnizaciós no cese do cargo, compatibilización de pensiós, etc. Enténdese que nengún queira deixa-lo cargo e rinse do dito por George Bernard Shaw: “os políticos e os cueiros hainos que cambiar cada pouco… e polos mesmos motivos”. Sen un partido rexeneracionista, a acción popular debe seguir viva porque hai que sanea-lo país. Facer súas, sí, as palabras do Rei e lembrare, sobre todo, que a afirmación está na Carta Magna, pra un orde máis xusto.

Tempo de beléns

2011-12-25T13:32:00.000-08:00

Convento de Greccio, onde naceu a tradición belenística.

Un fresco do convento recolle a escea do Neno Xesús mamando. Catro esceas nun nacemento: O Portal, á dereita do mesmo, os reis; á esquerda, un ánxel avisa ós pastores. Parte baixa: esquerda, a matanza dos santos inocentes; pola dereita, a sagrada familia comeza a fuxida a Exipto.

Outro dos nacementos da colección de Greccio. (fotografias tomadas, todas, o 19.03.2009)

Un dos primitivos nacementos de Greccio.

Pontevedra, 25.12.2011

Entrada n. 1485 do blog
Artículo semanal

Tempo de beléns, por Xesús López Fernández

Primeiro foi o decreto do emperador Augusto ordeando facer un censo do mundo enteiro, sendo Cirino gobernador de Siria. E todos ían inscribírense, según conta o evanxelista San Lucas, cadaquén á súa cidade. Tamén así Xosé, que era da casa e familia de David, sobeu dende a cidade de Nazaret, en Galilea, á cidade de David, Belén, coa súa esposa María, que estaba encinta. I en estando alí, como decía Cunqueiro, “a María o noveno mese lle foi contado e nasceu don Xesucristo. ¡De todos é loubado!” E nace así o Verbo encarnado, que se fai home humillándose pra axudar ós homes a ser como Deus, feitos á súa imaxe e semellanza se facemos excepción de cando o Demo se cruza no camiño e tenta desface-los plans do Creador.

Os primeiros testigos do nacemento de Xesús, según a tradición, foron a mula, o boi, os pastores e mai-los reis, os magos chegados de Oriente, que son esceas que normalmente están presentes no arte do belenismo. Os datos dos que dispón o belenista están non sóo nos Evanxelios Canónicos, senón tamén nos Apócrifos, os non reconocidos pola Igrexa Católica. I é no século II cando son adoutadas algunhas destas repesentaciós na catacumba de Priscila, na que por primeira vez aparecen A Virxe co Neno en brazos e, do seu lado, o profeta Isaías que apunta cun dedo cara unha estrela. Pero a tradición que xeneraliza o belén como costume destas datas arranca en Greccio, Italia, no ano 1223, nun convento que marca tamén algo así como a alborada franciscana xunto con outros como Fonte Colombo, Asís, La Porciuncula, La Verna. Lembremos que o ano pasado visitou Compostela unha representación de Greccio, prá escenificación dun nacemento vivinte.

Eu estiven en Greccio (niño d´águia, monte dende o que se albisca o val de Rietti) no ano 2009, o 19.03, un día que comezou a nevar. Alí se conserva a memoria do primeiro nacemento feito por San Francisco de Asís, que sempre tivo un sentido de especial amor polo Nadal, e que arrancaba así, coa tradición, un ano despois de ter visitado a Terra Santa. Achegabase a noite de Nadal e o santo decideu representa-lo nacemento na homildade dun pesebre, como tiña acontecido en Belén, ¡ata cun rucho e un boi nunha probe cova, no medio dun bosco! E fíxoo así cando, de súpeto, na noite de Nadal, a xente do pobo achégase con fachucos acesos á cova que Francisco e os seus amigos tiñan preparada. Dende aquela celébrase o Nadal a imitación do santo de Asís, que no ano 1986 e a petición das asociaciós belenistas de todo o mundo foi proclamado Patrón Universal do Belenismo polo Papa Xohán Paulo II.

En Greccio existe unha importante colección de beléns. Nun deles, mentres nas casas está exposto o misterio, pola praza pública van os homes de Herodes, o home que se sinteu burlado ó non regresaren os magos polo seu pazo pra lle daren noticias do novo Rei, asañados cos nenos pequenos que van degolando: os santos inocentes. É un tema que cabe nos nacementos, como outras pasaxes da historia da Salvación: A anunciación do Ánxel a María, en Nazaret; a súa visitación á prima Isabel, en Ein Karem; o traslado de Xosé e María a Belén; o nacemento do Señor, os magos que viñan de lonxe, os pastores que son avisados por un ánxel no lugar hoxe chamado o Campo dos Pastores, a fuxida a Exipto cando o episodio da gran matanza decretada por Herodes (ata o regreso aparece representado nalgún fresco que puiden ver en Estambul). Outros Herodes i Herodías siguen activos e, nun belén dos nosos tempos, poderiase representa-la tal matanza dos novos inocentes da forma hoxe sabida, mediante a rede de abortorios existentes porque o Mal sigue aniñado en non poucos Parlamentos democráticos. A dictadura do relativismo quérenos cambia-la historia da salvación cristiá e “xustifica” a eliminación dos nasciturus, dos novos inocentes. Tamén en Nadal, con arelas de matar, se poden, ó propio Deus.

O MAGNUM MYSTERIUM

2011-12-22T15:05:00.001-08:00

Portal de Belén do último nacemento familiar feito no pasado 2010 pola miña irmá María Emilia López Fernández, que reunía figuras con máis de cen anos de "edade" con outras novas con movemento. Era un nacemento con río e fervenza, con muíños e ferrerías, con panaderías, con xentes que traballaban o campo..; outras vendían sobre trabancas os productos da súa horta. O castelo de Herodes, en gran parte obra miña de facía máis de 66 anos. Era un nacemento con lavandeiras, con gando e pastores. O resultado era unha aldea viva. Un ánxel anunciaba ós pastores, como acontecera facia dous mil anos foran tamén ánxeles os que avisaran en Belén, no chamado Campo dos Pastores, do nacemento de Xesús, acobillada a sagrada familia nunha cova existente na pedra caliza do lugar.
Pontevedra, 24.12.2011
Entrada 1484 do blog

O MAGNUM MYSTERIUM,

por Xesús López Fernández

O Magnum mysterium é un motete de Tomás Luís de Victoria, o noso gran polifonista, un vilancico universalmente conocido. A Polifónica de Pontevedra tíñao e coido aínda o ten na súa programación. E a Pontevedra viaxou Leopoldo Stokowsky pra se familiarizare coa música do autor español. Na catedral de Santiago dirixiría ó coro pontevedrés nun concerto memorable.

Tempo despois, a Coral da Empresa Bazán, en Cartagena, tería máis de sesenta obras do dito autor na programación.

Hoxe son moitos os coros e polifónicas que interpretan a Tomás Luís de Victoria: Os monxes de Santo Domingo de Silos, o Coro da Abadía de Westminster, que ten editada gran parte da obra de Victoria coa marca Hyperion. E son moitos os coros ingleses e americáns que asumiron a obra do noso home. A continuación mostro un enlace da magnífica interpretación feita pola Camerata Ad Libitum, pontevedresa, dirixida por Tamara Brooks:

OBRADOIRO7. ADLIBITUM, TAMARA BROOKS DIRIXE O MAGNUM MYSTERIUM (Clicade).

A miña irmá facía outras pequenos nacementos, como este galego,

ou este de Mingote.

Outra vista do de Mingote.

O magnum mysterium protagonizado por figuras negras. (E facía como outros seis ou sete beléns máis).

FELIZ NADAL

2011-12-21T15:41:00.000-08:00

Pontevedra, 23.12.2011

Entrada n. 1483 do blog

Na entrada anterior, Días de Estambul, 2, facía algún comentario sobre San Salvador en Cora, nalgún tempo mosteiro católico, despois mezquita por ocupación musulmá, castigádo-los seus frescos e mosaicos polo arraso iconoclástico hoxe é, felizmente, un museo de arte bizantino de frescos e mosaicos, despois do traballo de restauración que xa se cita na entrada anterior. A palabra "cora" significa fóra, porque o mosteiro esta situado extramuros da vella muralla de Constantinopla.

Creín ter perdido estas fotografías, pero están recuperadas, algunhas movidas, certo, das que sóo inclúo unha. E as que mostro, sen polo momento máis definición, recollen parte da Historia da Salvación, da que é momento esencial o nacemento de Xesús. (Mirade as do amigo Eugenio López Álvarez incluídas na entrada anterior). Se teño tempo aínda hei inserir algunhas das fotos do último nacemento familiar, o do ano 2010. Finada a miña irmá quédame o relembro recollido nun video que, se puidera ou soupera, incluiría en YouTube, pero non manexo esas tecnoloxías.

Así que, meus amigos, vaian estas fotos como felicitación, unha especie de visita capada do vello mosteiro, hoxe museo de Cora ou, como chaman os turcos, o Kariye Müzesi.

Bo Nadal, pois, e un ledo Aninovo. (O Aninovo é a festa que se fai como celebración da entrada do novo ano).

Saúdos, Xesús.

Días de Estambul, 2

2011-12-18T01:48:00.000-08:00

Bóveda en San Salvador en Chora, Estambul. (Foto de Eugenio)

San Salador en Chora, Kariyi Müzesi. O museo dos mosaicos. Estambul. (Foto de Eugenio)

Interior de Santa Sofía, Estambul. Os gatos tamén entran. (Foto de Eugenio)

Estambul non perde pulo na noite. (Foto de Eugenio).

Basílica da Cisterna, Estambul. (Foto de Eugenio)

En Santa Sofía. O que se poido recuperar da acción iconoclasta neste mural. (Foto de Eugenio)

Panorámica de Santa Sofía. (Foto de Eugenio)

Interior de Santa Sofía. (Foto de Eugenio)

Un tranvía moderno en Estambul, onde existen catro líneas de este tipo de transporte. (Foto de Eugenio)

(EN FASE DE PREPARACIÓN. faltan fotografías)

Pontevedra, 18.12.2011

Entrada n. 1482

Artículo semanal

Días de Estambul, 2,
por Xesús López Fernández

Quedabanos un tempo moi xusto pra encaixare o puzzle de previsiós prós días 13 e 14 do pasado mes de Outono. Nova madruga, polo tanto, prá nosa cita con Sent Antuan Kilisesi, o templo de san Antonio de Estambul, en Istiklal Caddesi, 325, ó que chegariamos despois de ter cruzado o Corno d´Ouro en dirección Norte, no autobús. Templo catedralicio de estilo gótico italián (1913), o seu adro está cercado, unha defensa cara ó exterior. Cando entramos prá nosa particular eucaristía estaba avanzada a celebración dunha misa en español. Pola banda da epístola achegariámonos á sala que nos tiñan reservada. Sería a cuarta das nosas eucaristías turcas, acto que rematamos co canto dunha Salve. Demoramos un tempo pra reter na retina e fotografia-lo máis singular do lugar no que a paz parece presidilo todo. Xa fóra, camiñamos por diversos lugares da península histórica. O guía avísanos do esforzo restaurador do entorno do Corno d´Ouro mentres avanzamos no noso recorrido.
Despois de ter cruzado pola ponte de Ataturk, pasamos baixo o acueducto román de Valente. Compatibilizada a musealización do espacio co progreso, co trazado do Boulevard de Ataturk, por el nos diriximos cara ó gran largo que ten como referentes o mar, divesas mezquitas e o Bazar das Especias, arrecendo cruzado de tantísimas fragancias do diverso mundo, cita secular das especias. Amplia galería, espacio multicolor, comercio vivo, sempre é posible mercar algo envasado ó vacío ou degustar nalgunha nas tendas un rico te de mazá, un dos lugares comúns no noso tránsito pola Anatolia, agora tamén en Estambul. E vagariñamente ímonos achegando á banda do mar de Mármara pra toma-lo barco que nos vai levare Bósforo arriba. Á esquerda Europa, á dereita Asia, o noso guía vainos precisando o nome dos diversos palacios, a maior riqueza histórica e monumental da banda europea, a opulencia do lado asiático, no que son moitas as mansiós que dispoñen de peirao propio. As masas boscosas de ambos lados, espléndidas. Dúas enormes e increibles pontes colgantes, case sen impacto paisaxístico, comunican os dous continentes; a presencia de iates, barcos mercantes e grandes petroleiros nesta avenida do mar, é frecuente. Tiñamos xa á vista a entrada no mar Negro e o último lugar de Estambul, un barrio mariñeiro, cando o noso barco vira pra amarrare nun pantalán, case ó pé do noso restorán, un verdadeiro esculcadoiro.
Despois de xantare, o noso autobús trasládanos ó Gran Bazar: Catro mil tendas nun espacio que parece ter previsto acoller aínda máis, son moitas tendas. Sobreabuso de ofertas: ouro, xoias, bisutería, maletas, bolsos, pashminas, alfombras. Contraofertas pola terceira parte do precio, ou menos. Presencia policíaca. Ás sete en punto da tarde, o Bazar cerra. Pero a puxa sigue nas aforas. Chegan os ambulantes, incluso ás dez da noite, libran furgóns de mercancía (bolsos, maletas, zapatos) nas propias beirarrúas i espacios peatonales, algo que o comercio establecido ten necesariamente que sofrire. É o momento de nos retirar cara ó hotel, admirando algús dos novos edificios, hoteles e mezquitas iluminadas. Pró seguinte día, media xornada, temos outra axenda con importantes obxetivos: Visitas a Santa Sofía, a San Salvador en Chora e ó templo da Cisterna, a máis grande das cisternas de Estambul.
14.10. Santa Sofía, construída pra sere o templo máis grande da cristiandade, é hoxe museo. En tempos de Ataturk foi dada orde de lle devolve-lo seu aspecto anterior, porque fora convertida en mezquita. E foron recuperados certos frescos, tamén algús paneles de mosaicos. A igrexa sigue aparecendo magnífica, pero falta de liturxias….San Salvador en Chora, un antiguo convento que sofriría diversas agresiós ó longo dos séculos, sería tamén víctima da marea musulmá e islamizado no 1511, pasando a se denominare “mezquita de Kariye”. Convertido modernamente en museo serían restaurádo-los seus frescos e mosaicos (nos que se describe a historia completa da salvación) polo Instituto Bizantino de América antre o 1948 e o 1958. Hoxe é un museo único… O Templo ou Basílica da Cisterna foi construído no 532, en poucos meses. Está soterrado e o teito sostido por un bosco de 336 columnas. É tan grande como unha catedral e a máis grande das 60 cisternas existentes en Estambul, construída pró caso de que o acueducto de Valente fose derrubado… Este mesmo día, pola tarde, tocaba regreso: prolegómenos no aeroporto, transbordo tedioso no de Barajas e chegada a Lavacolla, á nova terminal, xa na madrugada do 15.10. (Non desboto a idea de volver sobre algús dos temas hoxe presentados moi en esquema, que merecen realmente máis extensión).

ENCE, VOCES DA SOCIEDADE CIVIL

2011-12-16T10:38:00.000-08:00

Arturo Estévez, gaseado por Ence-Elnosa ó longo d´anos. El foi o que iniciou a denuncia contra Ence-Elnosa. Que ninguén máis se pendure medallas. Se a APDR sigueu coa acusación foi porque sete directivos, eu antre eles, firmámo-lo corresponde protocolo na notaría de César Cunqueiro González-Seco, traicionados despois pola sentencia pactada pola actual directiva. Xa está contado neste blog e tamén en iberica2000.org, no relato titulado "Pontevedra muere"

Pontevedra, 16.12.2011
Entrada n. 1481

ENCE, VOCES DA SOCIEDADE CIVIL,

por Xesús López Fernández

O debate sobre Ence sigue vivo. Estos días son os medios os que interrogan ós veciños e piden a súa opinión sobre a permanencia de Ence ou o seu posible traslado.

Arturo Estévez dí: "Soño con que sexa unha praia". (La Voz de Galicia, 14.12.2011). Arturo Estévez, como el conta, atopouse un día con que de novo estaban queimáda-las súas maceiras, presuntamente por un novo escape de cloro, ¿inducido?, na noite. A súa denuncia prosperou e a partir daí comezou, de oficio, o proceso contra Ence-Elnosa. O home afirma que a APDR, da que el formaba parte como fundador (igual que eu), sigueu coa acusación. O que non dí é que a dita asociación, baraza do Bloque pra lle dare un certo verniz ecoloxista, traicionounos, pactando unha sentencia que fixo posible a permanencia da factoría en Lourizán. Eso xa está contado.

Vou incluir neste post, ademáis da noticia do amigo citado, a opinión de Isabel Veiga, amiga e vocal de Salvemos Pontevedra, a asociación que de momento non está baixo sospeita. Ela foi presidente da asociación de VV Estriceres, i é moi clara nas súas declaraciós. Arela ver Lourizán sen Ence, agarda que canto antes. Os prexuicios de Lourizán comezaron con Ence, que foi o principio da fin, a parroquia foise deteriorando e todo éso e o que veu despois "condicinounos a vida". Esta muller di que se non é posible o traslado ten que cerra-la factoría. "Tiveron tempo e sabían que tiñan unha fábrica con data de caducidade". Coida que as posibilidades de rexeneración da zona son moitas e que eso pode xerar máis empregos qu´os actuales. ¿Se tanto interese ten Ence por Pontevedra, por qué paga os impostos en Madrid? (La Voz de Galicia, 15.12.2011)

Podería incluir máis opiniós do que podemos denominar sociedade civil, pero moita xente non sabe valorare na xusta medida o potencial desta ría. Isabel e Arturo sí que o saben.

O que teña interese por conocere ó que din outras voces pode tomarse un pouco de paciencia e buscar nos medios galegos, Faro de Vigo, Diario de Pontevedra e La Voz de Galicia, a través da súa hemeroteca, nos pasados días13, 14, 15 e 16.12.2011.

Ence, Costas e o PP

2011-12-15T15:38:00.000-08:00

Complexo clorocelulósico na ría de Pontevedra, causa da contaminación grave que padece este ecosistema.

Pontevedra, 15.12.2011
Entrada n. 1480

ENCE, COSTAS E O PP,

por Xesús López Fernández

Entrada breve en relación coa regueifa que últimamente se traen ENCE e os partidos políticos que, doudos de soberbia, parvaxolos, teñen un discurso pra cada momento. Na entrada anterior xa se di o que parece de rigor, que van como xinetes do Apokalypsis por máis que tenten seguir vendendo a burra, tomando ó público por imbécil.

Pero hai que reconocer que alguén aclara hoxe algo que ós demáis se lles escapa: o Faro de Vigo, que lembra a decisión da Audiencia Nacional de incoa-lo procedemento de cancelación de concesión de diversas actividades, consecuentemente á denuncia de Salvemos Pontevedra. (Ver Faro de Vigo, 15.12.2011:As concesiós de Costas e a súa data de caducidade. ). Salvemos Pontevedra pode ser clave na liberación desta ría.

Outra noticia d´hoxe, tamén no Faro de Vigo, ten relación coas declaraciós de Telmo Martín, candidato do PP á alcaldía de Pontevedra, actualmente concellal que, despois das elecciós do 20N foi electo diputado por esta provincia.

Pois ben, Telmo Martín ten falado con ENCE non menos de nove veces, con vistas ó seu traslado a Marcón, asunto no que o home non levaba razón. Pero desta volta ousa decir que a Ence non lle interesa máis que vendere enerxía (ten dúas prantas de coxeneración en Lourizán, outra razón prá perda da concesión, xa que as mesmas carecen, presuntamente, de permiso e tamén de licencia municipal).

Pero sobre todo apunta ben Telmo Martín cando dí que ENCE afirma o que afirma porque sabe que aquí temos un alcalde pancarteiro, que se limita a levanta-la pancarta anti-Ence unha vez ó ano, cando desfila sobre Lourizán ó acobilla da súa baraza, do seu brazo ecoloxista, a APDR.

Ver noticia do Faro: O PP critica a ENCE por xogare co corazón dos pontevedreses pra continuar na ría. Que esto signifique un cambio de actitude no PP é algo que deben demostrare.

ENCE, O CONTUBERNIO POLÍTICO

2011-12-13T05:50:00.000-08:00

Aínda que as pinten de colores, Ence i Elnosa acabaron coa ría de Pontevedra, xunto con outras actuaciós na área do porto de Marín. Os políticos, presuntos implicados, ó servicio dos clústers portuarios.

Outra panorámica do inferno celulósico. Foto de La Voz de Galicia d´hoxe, 13.12.2011
O eucalipto, que non vale nada, entra aínda máis barato polo porto de Marín. Ésa é a riqueza que defenden algús empresarios. A colonización de Galicia, inzada de eucaliptos e subvencionado o abandono das terras de labor, especialmente na época de Fraga. Unha vergonza.
-
Pontevedra, 13.12.2011
Entrada n. 1479 do blog

ENCE, O CONTUBERNIO POLÍTICO,

por Xesús López Fernández

Estos días atrás, a Xunta anunciaba o cerre de Elnosa, unha fábrica de morte na ría de Pontevedra, pró comezo do 2014. Algo debe ter que ver esa empresa coa parálisis cerebral que se evidencia en Pontevedra con máis frecuencia do debido. O mercurio e as dioxinas algo terán que ver co que aquí se ven decindo, dende a alborada celulósica do 1963, en base a unha concesión do 1958, nula ab-initio na medida na que nunca depuraron debidamente e convertiron ademáis a Pontevedra e o seu entorno nunha auténtica cámara de gas. Aínda hoxe, 2011, apestaba na cidade.

A Xunta falou, ademáis, de que Ence debería face-los deberes e pensar nun cambio de ubicación. Pero a solución non pasa por se reestablecere en Galicia. Na factoría non queren pensar no traslado, senón en permaneceren nas marismas de Lourizán, algo no que os políticos non queren asumi-los deberes. Lembremos que as xentes do PP ou do PSOE con sensibilidade ecoloxista, foron afastadas da vida política local. E que o discurso do BNG non foi outra cousa, ó longo destos anos, que unha parida populista.

Á fin de contas, todos queren negociar, cacear coa conversión das marismas de Lourizán en solar.

Lembremos, si acaso, que esas empresas, según se argumenta na denuncia promovida pr Salvemos Pontevedra que está na Audiencia Nacional, carecen de concesión.

Lembremos tamén que Rosa Aguilar dixo, no seu día, que ían comezar co proceso da anulación da concesión de Ence.

Veremos qué pasa agora, porque hai demasiada merda política no tema, tocádo-los partidos, presuntamente, pola corrupción que no caso de Ence-Elnosa concrétase co malcheiro e problemas "prá saúde e convivencia humáas" que decía o ministerio franquista da Vivenda, ano 1973, ó tempo de reconoceren que a instalación fabril de Lourizán fora un erro que habería que subsanare. Polo que se ve, a día d´hoxe, os políticos i empresarios sen senbilidade ambientalista, non están polo labor.
Botádelle un vistazo ós enlaces incluídos máis abaixo.

LA VOZ DE GALICIA, 13.12.2011, ENCE DECLARA INVIABLE O SEU TRASLADO. QUEREN SEGUIR OPERANDO DESPOIS DO 2018.
FARO DE VIGO, 13.12.2011, ENCE ASEGURA QUE O TRASLADO DE LOURIZÁN É INVIABLE.
FARO DE VIGO, 13.12.2011, O GOBERNO LOCAL DOS CHACARITAS DO BNG AGRADECE QUE A EMPRESA FALE CON CLARIDADE.

Días de Estambul

2011-12-11T01:49:00.000-08:00

Mezquita azul. Foto de Eugenio.

Castañas e millo asados. Pra nós, as primeiras castañas asadas da temporada, con menos sabor qu´as nosas. (Foto de Eugenio)

Unha mostra da economía da precariedade de moitas daquelas xentes. Zumo de granada, rico, sí, pero.... (Foto de Eugenio)

Obelisco no solar do vello hipódromo, con memoria talvez das carreiras de cuádrigas. (Foto de Eugenio)

Harika, Españoles en Turquía. Xentes do grupo entraron na tenda pra saudare ó persoal, protagonista en tempo pasado na TVE. (Foto de Eugenio)

Sete mil comidas diarias. (Foto de Eugenio)

Santa Sofía (Foto de Eugenio)

O Mármara e o Bósforo encóntranse. No Bósforo existen dúas pontes intercontinentales, modelo de integración paisaxística.

Vista parcial de Santa Sofía

Unha das entradas ó Palacio de Topkapi, na antigua muralla.

Outra entrada ó palacio. Vista parcial dun dos patios. As chimeneas que se ven son testigos calados de que alí, en tempos, facianse 7000 comidas cotiás, diarias. Outra perspectiva do mesmo patio

Outra, máis amplia.

O titular do blog. Ó fondo, o mar de Mármara. E Asia. (Prometo máis fotografías prá próxima entrada ou, se teño tempo, fago unha addenda pra ésta d´hoxe)

Pontevedra, 11.12.2011

Entrada n. 1478 do blog

Artículo semanal.

Días de Estambul,
por Xesús López Fernández

Quedaban atrás os días de Éfeso e Mileto, de Pamukkale e Konya, os días da Capadocia e outros lugares e comezabamos agora, en Estambul, a cidade máis grande de Turquía, as últimas xornadas da nosa viaxe. A urbe está dividida polo Estreito do Bósforo en dúas partes, unha en Asia e outra en Europa. É conocida como a cidade das civilizaciós que alí se foron incardinando ó longo da súa historia; tamén pola súa permanente actividade económica, motivada por ser encrucillada de dúas correntes de civilización: a ruta marítima do Mediterráneo ó mar Negro e a de Europa a Asia. A súa fundación como Bizancio, o 667 a.C., ó longo dun golfo profundo a resgardado, o Corno d´Ouro, fora obra de colonos gregos de Megara. Sería a comezos do século IV (anos 324 e 330) cando Constantino I o Grande a consagraría como Constantinopla, a cidade de Constantino, convertíndoa na capital do Imperio Román de Oriente: o Imperio Bizantino. Prós seus habitantes foi sempre unha capital romana, construída tamén sobre “sete colinas”, a imaxe de Roma.

Os turcos xa tiñan conquistado o resto do Imperio Bizantino cando Constantinopla cae baixo o seu dominio o 29.05.1453, ano no que Mahomet II entra a cabalo na catedral de Santa Sofía, que sería transformada en mezquita. Constantino XI, o último emperador, morrera defendendo a cidade que pasou a chamarse Estambul, se ben Europa mantivo o nome de Constantinopla ata o século XX. A cidade pasou de ser bizantina imperial a otomana; de cristiá ortodoxa a islámica. E aínda que moitas igrexas foron convertidas en mezquitas, conserváronse bastantes. A presencia de mezquitas é unha constante na cidade. E Santa Sofía, reconvertida en museo no 1934, restaurádo-los seus frescos na medida do posible, é considerada como a nai de tóda-las mezquitas, gran parte delas construídas a imitación da que fora catedral católica. Por outra banda, o crecemento de Estambul parece seguir sendo imparable, estimándose que actualmente ten uns 14 millós de habitantes.

O noso guía, cando nos dispoñemos a sair do autobús pra visita-los museos do Palacio de Topkapi avísanos da importancia de nos manter unidos, de non perde-lo tempo en regateos con vendedores ambulantes, que son moitas as xentes que en Estambul buscan a vida dese xeito. Debemos aproveita-lo tempo pra poder visita-los diversos lugares cargados de historia que nos esperan. E comezamos polo Palacio de Topkapi, construído polos otománs no século XV, convertido en museo despois da fundación da República de Turquía, o 3.04.1924, despois de 400 anos como residencia dos sultáns e como centro de administración, de educación e de arte do imperio. Está situado antre o mar de Mármara, o Bósforo de Estambul e o Corno d´Ouro, na punta máis extrema da península. Museos de xoias e pedras preciosas, armas, traxes, nos que non se poden tirar fotografías. Diversos patios ben coidados e con arboreda singular. No primeiro existe un templo, o de santa Irene, do século VI, construído pola Igrexa na primeira área de culto de Constantinopla. Coa ocupación musulmá quedou incorporado ó recinto de Topkapi, sendo usado como arsenal. Dende o 1980 úsase como sala de concertos no Festival de Música de Estambul, os veráns.

Despois de xantare nun restorán próximo a unha tenda española (“Españoles en Turquía”) visitámo-la asombrosa Mezquita Azul, que foi construída no solar do que fora Gran Palacio de Constantinopla, fronte a Santa Sofía e o hipódromo román, do que ocupa gran parte do que foi a súa tribuna. Se a mezquita, que ten seis minaretes, aparece como unha obra maxestuosa, posiblemente é a luz especial do seu interior o que máis asombra. Digamos tamén que o antiguo hipódromo tiña uns 400 metros de longo por 180 de ancho e nese espacio consérvanse tres obeliscos…Trasladámonos ó hotel pra, despois da cea, facer un corto recorrido e ir así tomándolle o pulso á zona. Increíblemente, os vendedores ambulantes tomaban a noite. (continuará)

VISTA INTERIOR, PARCIAL DA MEZQUITA AZUL, ESTAMBUL (vídeo propio).

Encontro coa Capadocia, 3

2011-12-03T16:58:00.000-08:00

O noso hotel en Ürgüp, un cinco estrelas, a nosa última estancia na Anatolia. Completabámo-lo periplo pola Turquía asiática comezado en Esmirna i Éfeso. Estabamos a punto de nos dirixir á outra Turquía, a europea.

Éfeso estivo na arrancada do noso periplo anatolián, o que remataba coa partida en avión dende a Cesarea da Anatolia, a Cesarea de san Basilio, do que se fala no artículo. En Éfeso, na Casa da Virxe, lugar de converxencia de cristiáns e musulmáns, celebramos unha das nosas eucaristías. Na foto, o padre Francisco J. Castro Miramontes, oficiante da santa misa, o noso guía espiritual na peregrinaxe.

Se algún día viaxadas á Anatolia e vos toca en sorte este conductor, de nome Shaffack (intento reproduci-lo seu nome fonéticamente sen saber da sua ortografía verdadeira), sabede que estades en boas mans. Despedímonos del, con certa emoción, no aeroporto de Kayseri, o que se comenta no artículo.

Formidable panorámica en Zelve. O dromedario podería mostrare a posibilidade de facer certos recorridos naquel espacio. O animal debe ser descendente dos que facían a ruta das especias, ou da seda. E debe ter aínda memoria do kervansaray (en español "caravansar", palabra que non está no diccionario), da pousada na que descansaban da camiñata os seus ancestros. (foto de Eugenio).

Nesta foto aprécianse os esforzos de contención das ruínas, o que se fai normalmente con cemento armado, despois pintado pra disimula-la acción restauradora. (foto de Eugenio).

Göreme e Zelve eran auténticas romerías, o que pode incidir negativamente na súa conservación. (foto de Eugenio)
Panorámica do val das Pombas ou dos Cazadores, por aquelo de que a máis pombas máis raposos e, consecuentemente, máis cazadores. (Foto de Eugenio). Mausoleo de Mevlana Rumí, en Konya (Foto de Eugenio)
Tomando o avión de Estambul, no aeroporto de Kayseri, a nosa despedida da Capadocia. (foto de Eugenio)

Pontevedra, 4.12.2011

Entrada n. 1477

artículo semanal

Encontro coa Capadocia, 3,
Por Xesús López Fernández

(continuación) O 12 de Outono, moi cedo, tomámo-lo autobús cara Kayseri, aeroporto interior, a nosa lanzadeira prá parte final da viaxe: Estambul. Conforme o autobús íanos achegando ó punto de partida, un vistazo permitía descobri-lo progreso urbanístico no arrabaldo de Ürgüp e a aposta daquelas xentes polas enerxías alternativas, pois non poucas casas mostraban no seu tellado paneles prá captación da enerxía fotovoltaica. O conductor do noso autobús, amable, educadísimo, prestabanos o seu último servicio, rubricado ás veces, cunha sincera aperta. Kayseri é o nome evolucionado da antigua Cesarea da Capadocia, a patria dos chamados padres capadocios: San Basilio o Magno, o seu irmán, san Gregorio de Nisa, e san Gregorio Nacianzeno, que no século IV souberon sistematiza-lo estudio da Teoloxía nas nacentes igrexas: na Católica e na Ortodoxa. San Basilio, (330/1.01.379), foi home de gran formación, con estudios en Constantinopla e Atenas. Aí foi onde matinou seriamente na relixión e tomou a decisión de se poñer en contacto cos máis sonados eremitas de Siria e Arabia, pra deles aprendere en materia de piedade e de ascetismo. Foi anacoreta e monxe parte da súa vida e acabaría sendo bispo de Cesarea á morte de san Eusebio. É santo e doutor da Igrexa Católica, e un dos padres da Igrexa ortodoxa. E na tradición grega cumpre a función de Papá Noel.

Mais lembremos que foi a nosa unha viaxe na ruta de San Pablo; que é procedente, polo tanto, formula-la cuestión de si San Pablo estivo realmente nesta rexión da Anatolia na que, ó longo do tempo a chuvia, a neve, o vento foran traballando os espacios penedíos que hoxe vemos como tocados pola maxia, encontro e fusión de pobos e culturas: asirios, hititas, frixios, mongoles, persas, sirios… Afírmase que non está probada a presencia de Pablo como evanxelizador da Capadocia, pero suponse que sí e que, nos momentos de maior persecución e abatimento dos cristiáns, o apóstolo acodía alí a lles dar ánimo. Despois de todo, A Capadocia, aínda que especie de gran laberinto, parece paso obrigado antre Antioquia de Psidia (hoxe Yalvaç), Konya e a outra Antioquia (hoxe Antakya), xa na costa e moi perto de Siria, perto incluso de Tarso, a cidade natal do apóstolo. Nesta Antioquia foi onde Pablo predicou o primeiro sermón cristián nunha sinagoga.

As dúas Antioquías, dous referentes pauliños a visitar, teñen de particular que as montañas que rodean á primeira foron por meses o acobillo de Pablo e Bernabé, que tentaban accedere á sinagoga e comeza-la súa predicación antre os xentís. Foi daquela cando san Pablo falou do destino divino de Israel e do Mesías. A súa mensaxe calou nos xentís, pero foi motivo de escándalo e, consecuentemente, expulsárono da cidade. Anos despois, sobre da sinagoga levantarían unha basílica a san Pablo, da que hoxe quedan unhas pedras. Na Antioquia da costa, que foi de Siria, é visita obrigada un lugar, a gruta de san Pedro, onde éste, Pablo e Bernabé reuníanse coas primeiras comunidades de cristiáns. Excavada na rocha, sen case ornamentación nen iconografía, o templo é lugar respetado polos habitantes da cidade, tanto cristians como musulmáns. Hai tamén outro pequeno templo, atendido polos PP. Capuchinos, onde é posible a celebración de culto porque nesta zona, de tradición cristiá, o cristianismo non se ten que vivir de foma clandestina. Incluso non lonxe, en Iskenderendun, está a sede episcopal da Igrexa católica en Anatolia.

A Capadocia quedaba no pensamento de todos como lugar máxico cando o avión voaba a Estambul, como visita a reiterar se posible fose. O lugar debe ser visitado cada ano por uns tres millós de peregrinos/turistas. Demasiada presión, talvez, sobre unha comarca case sagrada. Convén leva-la viaxe estudiada, con respeto. Nos frescos de Göreme está representada gran parte da historia da nosa salvación. As cidades soterrañas, nalgún caso doutadas de basílica, marcan a capacidade do home, tamén da Igrexa, pra resistire contra as forzas do Mal.

Encontro coa Capadocia, 2

2011-11-27T02:19:00.000-08:00

Esquema das cidades soterrañas da Capadocia.

Foto de Eugenio. Como se dixeramos, foto de familia ó saíre do restorán. O pórtico semella o dun kervansaray.

Foto de Eugenio. Decoración con carro moi similar ó carro galego e instrumentos de labranza, no interior do restorán, especie de kervansaray reconvertido.

Foto de Eugenio. Rematada a danza, os derviches déixanse fotografiar.

Foto de Eugenio. Algús hoteles integran no seu espacio habitáculos trogloditas, unha forma de meterse máis no pasado e no misterio daquelas terras.

Panorámica de Zelve. Foto de Eugenio, compañeiro na peregrinaxe.
Avanos, Capadocia.

Igrexa da Mazá, en Göreme, Capadocia.

Globos no mencer da Capadocia.

Frescos da igrexa Escura, de Göreme, na Capadocia

A Capadocia, vista aérea dende globo.

Cruz de Malta. Detalle da capela de Avanos.

Preparando a eucaristía na capela de Avanos.
Formas máxicas en Zelve

O val das Fadas

Pontevedra, 27.11.2011

Entrada n. 1476

Artículo semanal

Encontro coa Capadocia, 2
por Xesús López Fernández

(continuación…) Da visita a Konya quedaranos algo por ver: a exhibición dos derviches danzantes, por non actuaren ese día, pero polo interese do espectáculo, o noso guía levarianos o 10.10 a un lugar, unha cova no entorno de Göreme, no que puidemos ver unha demostración do seu espectáculo de meditación e danza, fieles á escola de Mevlana Rumí… Tería que me ter referido ó noso guía en máis ocasiós, sempre puntual á hora de contar un relato ou de darnos algunha sorpresa, como aconteceu o 11.10, o día no que visitamos os museos ó aire libre de Göreme, pola mañá, e o de Zelve, pola tarde. Foi cando nos anunciou que xantariamos nun dos mellores restoráns da bisbarra: unha especie de kervansaray, con diversos e amplios comedores, moi coidada a decoración. Pois ben, ese día díxonos: “Hoxe, a ver se temos algún prato de comida do voso país”. E foi de palabra porque, antre outras cousas tomamos tortilla española. Incluso houbo un postre especial, unha tarta, porque unha das participantes na viaxe cumpría anos ese día. Todo un detalle.

O día foi trepidante, con diversas visitas a algús dos recantos encantados, cons de extraña configuración, convertidos moitos deles en vivendas trogloditas ou en pequenos templos e conventos, ás veces auténticos laberintos. Aquí, nesta paisaxe encantada, o cristianismo fíxose resistente e hai constancia de dous centros obispados no século II na Capadocia: Cesarea (hoxe Kayseri); outro Malatya. Pero estabamos no museo ó aire libre de Göreme, e tiñamos á vista as capelas de san Basilio, a igrexa de Elmali, a capela de santa Bárbara, a igrexa de Yilanli, a igrexa do Pantocrátor, a capela de santa Caterina, o mosteiro das Monxas, a igrexa de Tocali, etc. Téñase presente que nun dos vales de Göreme existen 150 templos. Nas igrexas da Fibela (s.X), na igrexa Escura (s.XI) ou na da Mazá (s.XI) hai abondantes frescos que se conservan, nalgún caso, relativamente ben.

O día anterior pasaramos polo val das Pombas ou dos Cazadores, desta volta tocaríalle a vez ó val das Chimeneas ou das Fadas, formaciós curiosísimas. No val de Zelve, que abrangue outros vales menores consérvanse posiblemente as mellores mostras de vivendas trogloditas. Foron excavadas centos delas e templos. Unha das súas valiñas recibe o nome de Ask Vasidi, que quer decir val do Amor, así denominada pola formación fálica das súas chimeneas. E hai espacios nos que o vento e a chuvia, grandes escultores, foron labrando formas fantásticas, ata o punto de que tamén lle chaman ó lugar o val da Imaxinación, porque cadaquén pode ver cousas distintas. En Zelve, onde houbo gregos e turcos, visitamos unha vella mezquita que carece de minarete, pero ten campanario; e un templo grego arruinado, onde resiste un muíño aceiteiro. E nunha vella capeliña, perto de Avanos, celebramos unha eucaristía. O lugar, convertido en botellómetro polos mozos, foi recuperado e doutado de cerre. Unha familia coida do templo e facilita o acceso ó lugar cando algún grupo cristián o solicita prá celebración eucarística.

Se no artículo anterior citámo-la existencia de cidades soterrañas na Capadocia, especie de rañaceos por inversión, digamos que están censadas nada menos que duascentas. Sí, duascentas. Nós fixemos un corto recorrido por unha de dez niveles, a de Özkonak. Sábese dunha que acada os cen metros de profundidade. I están doutadas de chimeneas de aireación, espacios prá conservación de alimentos, cociñas, cortellos. Sortíanse d´auga por medio de pozos, mesmo de ríos soterraños. ¿Cidades prá habitación ou prá resistencia? Máis ben, esto último. As xentes vivían normalmente nas abadas dos montes, pero nos cumios dalgús deles foron atopados restos de pequenas construcciós, como en Erdas ou Karadag, postos de vixía, esculcadoiros. Créese que, no caso de peligro, os vixiantes daban aviso por medio de espellos á poboación próxima, que se acobillaba nas galerías soterrañas. (continuará)

Encontro coa Capadocia

2011-11-20T15:12:00.000-08:00

Xa no val de Göreme, "Tesouros de Turquía", xantaríamos nun restorán integrado como espacio troglodita.

Vista do Val das Fadas ou das Chimeneas. As pedras asentadas na parte superior resistiron a erosión. Os antiguos creían que se trataba de formaciós máxicas.

Apréciese o aproveitamento dado, como vivendas trogloditas e pode que algunha capela, a este cono volcánico. No cumio do teso, a bandeira turca.

Zona de transición, na que as vivendas trogloditas foron sustituídas por outras igualmente precarias, hoxe desocupadas.
As xentes da Capadocia soen engalana-las árbores que van secando, como se ve na da fotografía. Ó fondo, o Val das Pombas.

Vista parcial do Val das Pombas ou dos Cazadores. As pombas fóronse asentando nos nichos trogloditas, o que trouxo o aumento de raposos..., e de cazadores, daí os dous nomes que lle dan a un dos vales da Capadocia.

No interior da cidade soterraña que visitamos. Lembremos que algunhas chegan ós dez niveles, que tiñan diversas chimeneas de ventilación e que incluso sortíanse d´auga de ríos soterraños, ou d´augas freáticas.

Ésta é a cidade soterraña que visitamos. Nada que ver, claro, co bunker da Moncloa. Pero aquelas xentes tiñan a súa estretexia defensiva. Ábside da capela de San Pablo, en Konya.

Mezquita no patio interior do caravansar que visitamos, xa citado no traballo anterior.

Pontevedra, 20.11.2011-Entrada n. 1475-Artículo semanal

Encontro coa Capadocia, por Xesús López Fernández

O 10.10 saímos de Konya, moi cedo. Conservo viva e fotografiada a imaxe do novo urbanismo daquela cidade, a panorámica que tiñamos dende o hotel: dúas arterias anchísimas que alí se cruzaban (seis/oito carriles cos de desaceleración), ambas de sentido bidireccional. Polo centro dunha delas transcurrían dúas vías que daban servicio a dous modernos tranvías, de tres unidades. Un entorno boscoso no que pintaba a outono apantallaba, facía como máis distinto i elegante, un centro comercial recentemente construído, un edificio altísimo, acristalado, de sección semicircular. Ése sí parecía un modelo de urbanismo exportable. Pensaba neso cando seguiamos camiño d´A Capadocia, que ten unha superficie duns cinco mil km2 e actualmente está dividida en catro provincias. O camiño faciase longo. A paisaxe, normalmente ben traballada, con cultivos varios. E fomos facendo paradas mentres cruzabámo-la Galacia, a cuias igrexas san Pablo escribe unha carta (Gálatas).

Visitámo-lo kervansaray de Agzikarhan, posta de viaxeiros e as súas monturas (como quedou comentado no artículo anterior). Esta instalación é unha das mellor conservadas de Turquía e foi construída no 1229 polos turcos selyúcidas, a maior das construídas e cunha superficie de 1480 mt2. Atópase na ruta da seda e daba servicio ós traficantes que facían a ruta da Capadocia. Pero ésta é unha descripción fría que habería que acompañar de fotografías, porque hai que visita-lo lugar pra reparare na magnitude da construcción: cómo foi traballada a cantería, a distribución dos espacios habilitados como habitaciós e o destinado ás bestas, que case parece un templo con nave principal e outras catro, dúas a cada lado da central. Unha pequena mezquita está situada no centro do espacio habitacional. Tamén aparecen alí o que queda dalgús vellos carros, semellantes ós nosos carros aldeás.

Comezamos a ver algunhas das formaciós da Capadocia (a palabra significa “terra de fermosos cabalos”): vellas vivendas e outras máis vellas aínda, trogloditas, de difícil acceso. Parece que é a partir do 1952 cando quedan deshabitadas, por orde do goberno turco, as vivendas trogloditas. Iremos entrando no tema. I ese día tivemos unha grata sorpresa: xantamos nun restorán integrado naquel espacio de conos volcánicos, formaciós que a chuvia e o vento foron esculpindo a partir dos estratos nos que foron repousando as erupciós volcánicas producidas na rexión hai uns tres millós de anos: basaltos, rochas areniscas e outras, con maior ou menor densidade, foron incansablemente traballadas pola auga e polo vento, e polo home, primeiro como vivendas trogloditas; despois, cando o cristianismo primitivo se asenta na rexión, comezan a aparecer pequenos templos, incluso conventos e mosteiros. Non esquezámo-la importancia do cristianismo capadocio con figuras como san Basilio, san Gregorio de Nisa e san Gregorio Nacianzeno. Hai constancia da existencia de dúas diócesis naquela zona cargada de misterio.

Nesta primeira aproximación á Capadocia visitamos diversos lugares pra ir tomando panorámicas. O espectáculo é indescriptible, como que pensabamos sobir en globo ó mencer do seguinte día. A sobida en globo é un dos reclamos turísticos que se fan dende A Capadocia e que, con bo tempo, permite unha visión máis xeral daqueles espacios, das distintas valiñas nas que o tempo (millós de anos) e o home foron configurando: o val das Fadas ou das Chimeneas, o val das Pombas, o val dos Mosteiros… Algunhas igrexas decoradas con vivas colores conservan os frescos relativamente ben; outras están moi deterioradas. Pero o interese da Capadocia é tal que unha superficie de varias miles de hectáreas ten sido declarada Patrimonio Histórico da Humanidade. Seguiremos con este tema, así como co das cidades soterrañas da Capadocia, especie de rañaceos por inversión, de ata dez niveles. (Continuará)

En Konya

2011-11-11T14:14:00.000-08:00

Dúas arterias da Konya do futuro. O tranvía como transporte colectivo. Modelo de urbanismo a imitar, non como o cateto de Pontevedra.

Centro comercial rodeado por un entorno boscoso, en Konya, Turquía.

O caravansar que visitamos, o máis grande dos existentes.

Igrexa de San Pablo, en Konya.

Mezquita e museo en Konya, en honor a Rumí. Perto de Afrodisias, no restorán onde xantamos. O carro ten certas semellanzas co carro galego. As rodas xiran co eixo. En Avanos, nunha vella capeliña, celebramos unha eucaristía. O espacio foi recuperado, pois era lugar frecuentado pola chavalada do botellón.
Convento rupestre? Na Capadocia. A danza dos derviches xiróvagos.
Souvenirs da Capadocia.
Cidade soterraña, na Capadocia. Hai algunhas con dez niveles.
Vista parcial do val das Fadas.
Pontevedra, 11.11.2011

Artículo semanal
Entrada n. 1474

En Konya, por Xesús López Fernández

No relato do pasado 7.11, "Días na Anatolia", debería ter citado algo que me chamou a atención poderosamente. Foi cando paramos pra xantare antes da chegada a Afrodisias. O restorán tiña un coidado xardín e alí, exposto como pez de museo, un carro moi parecido ós nosos, con rodas de madeira que xiraban co eixo, agaptado pra levare tinas de auga ou viño amparadas por pacas de palla. No entorno do hotel Dinler Ürgüp, a nosa base pra visita-la Capadocia, loce outro similar; pero nun kervansaray que visitamos mostraban un carro con chedeiro similar ó dos nosos, algo máis estreito. Kervansaray é palabra turca derivada doutra persa e define ás pousadas que foron un importante instrumento, clave no desenvolvemento do comercio a través de Asia, o norte de África e a Europa suroriental. Estaban deseñados pra acolleren e dar repouso e mantenza ós viaxeiros e mai-las súas bestas, despois dunha xornada. Estos caravansares permanecen case como construcciós faraónicas, tema sobre o que penso volver nun próximo artículo.
Nas aforas de Pamukkale aloxámonos e ceamos no hotel Richmond, do que sairíamos o día 9.10 pola mañá pra visitare “as montañas de algodón” e as ruínas romás da Hierápolis, algo xa comentado nun artículo do 17.10. Pola tarde seguiriamos cara Konya, pasando por Laodicea (unha das igrexas do Apokalypsis) e por Colosas, a cuios creentes dedica San Pablo unha carta (colosenses). E chegamos a Konya, que ten un millón de habitantes e foi cidade cristiá; hoxe cidade santa musulmá que na Historia tivo diversos nomes: Koniah, Konieh, Konia, Qunia e Iconium (en español, Iconio). A cidade foi visitada por San Pablo cando fixo a súa primeira viaxe misioneira a través de Asia Menor e foi expulsado de Antioquía de Pisidia, según consta no libro dos Feitos dos Apóstolos. Pola súa posición xeográfica é cidade da Galatia e foi importante prós pobos que se alternaron nesta rexión, e moitas veces capital. San Pablo creou aquí unha fervorosa comunidade cristiá. A cidade aínda o relembra por medio dunha pequena igrexa a el adicada, construída polos PP. Asuncionistas no 1910. É a única que queda das moitas que tiña a cidade. As outras foron derrubadas ou transformadas en mezquitas conforme a comunidade cristiá mingoaba.

O templo cristián, de fachada gótico-francesa, acolle fundamentalmente ós grupos de peregrinos que siguen os camiños do apóstolo dos xentís. E gracias á axuda do arcebispo de Izmir-Konya e á presencia de dúas irmás da Irmandade de Xesús Resucitado de Tavodo (Trento, Italia), a pequenísima comunidade de cristiáns católicos reúnese aquí cada semá pra orare i escoita-la Palabra de Deus. Nese templo celebramos unha das nosas catro eucaristías turcas. Polo demáis, digamos que en Konya permanece moi viva a lembranza de Mevlana Rumí, un célebre poeta místico musulmán persa, erudito relixioso que naceu no ano 1207. Morreu en Konya, onde está o seu mausoleo. Un museo honra a súa memoria; un museo da escritura, onde se conserva, ó parecer, o máis grande Corán conocido… e o máis pequeno. Nese espacio é frecuente a demostración pública dos “derviches xiróvagos”, un dos referentes desta cidade, integrados na orde sufí mevleví, creada á morte de Rumí.

A orde sufí foi fundada polos discípulos deste gran mestre e poeta. Os mevlevís acadan un éxtasis místico en virtude da danza (samá’), símbolo do baile dos planetas. Os derviches (visitadores de portas) xiran sobre si mesmos, en sentido contrario ás agullas do reló, ata chegaren ó éxtasis. A danza é acompañada por instrumentos turcos e forma un espectáculo moi harmonioso. Os sufís son ó islamismo o que os místicos ó cristianismo. E non parece ausente Mevlana do gran labor social que se leva a cabo no distrito de Karatay, un labor vivo de atención domiciliaria a enfermos e necesitados, incluso ós nenos recén nados... Tamén hai outra Konya moderna, sobre o que comentarei algo no próximo artículo.

Días na Anatolia

2011-11-06T08:53:00.000-08:00

7.10.2011. Éfeso. Basílica de San Xohán, en fase dunha certa "restauración".
8.10.2011. En Mileto. Sete cans, sete, acodiron ó noso encontro, ¿como guías?. (Vista parcial do anfiteatro con capacidade estimada de 20/23000 espectadores.)
Oráculo de Apolo, en Dídima. O oráculo non-os aclarou nada sobre as futuras elecciós do 20N en España. Pero neste espacio foron varios os que oíron canta-lo Granada, de Lara.

En Afrodisias, exposición de sartegos no entorno do museo.

Outra toma en relación coa mesma mostra.

O Tetrapilón. Catro pedestales soportan cada un catro columnas, posiblemente como monumento central de Afrodisias.

Vista parcial do odeón de Afrodisias. En Pamukkale, piscina climatizada.

Pontevedra, 6.11.2011
Entrada n. 1473
Artículo semanal

Días na Anatolia,
por Xesús López Fernández

Lévome referido en dous artículos a unha viaxe recente a Turquía, co obxetivo principal de nos achegare á ruta de San Pablo, que transcurreu, principalmente, na Anatolia. Se o día 6.10 aterrizabamos no aeroporto de Esmirna (o segundo porto en importancia despois de Estambul e terceira cidade do país polo número de habitantes), ese mesmo día nos trasladabamos a Kusadasi, punto de arrancada prás dúas primeiras xornadas: a Éfeso, o 7.10; a Mileto e outras antiguas cidades o 8.10. Esmirna i Éfeso son dúas das sete cidades (as outras eran Pérgamo, Tiatira, Sardes, Filadelfia e Laodicea) citadas no Apokalypsis, libro escrito por san Xohán na illa de Patmos, non lonxe de Éfeso. Daí foi bispo; tamén metropolitán de Asia Menor. Suponse que foi aí onde escribeu o seu avanxelio. San Pablo residiría tres anos nesta cidade (tamén sofriría prisión), e un dos seus compañeiros nas viaxes misioneiras, san Timoteo, exerceu tamén como bispo de Éfeso e cuase-metropolitán de Asia Menor. Non abandonamos Éfeso sen visita-la basílica de San Xohán, onde xacen os restos do evanxelista e se están a acometere uns certos traballos de restauración.
Fortes chuvias camiño de Mileto, a cidade máis habitada da Antigüedade (100000 habitantes), amainadas cando arribamos ó lugar. Nada máis baixare do vehículo sete cans, sete, achegáronse a nós, e parecían disfrutare como guías pois, situados ante as ruínas do anfiteatro (con capacidade para unhas 20/23000 persoas), ás xentes do grupo que ían sobindo, os animaliños adiantabánselle como pra mostra-lo camiño. Mileto, berce de filósofos e sofistas… ¿Quén non se lembra de Tales, morto no 545 a. de C., que foi o iniciador da investigación racional do universo?. E san Pablo tamén conocía o lugar. Dende alí fai un chamado ós cristiáns de Éfeso, pra se despedir cun discurso que remata cun verdadeiro catecismo pró que queira vivir lonxe da corrupción: “Nunca cobicei nen a prata nen o ouro nen o vestido de nadie. Vós sabedes que estas mans proveeron prás miñas necesidades e pra aqueles que estaban conmigo. En todo vos teño demostrado que traballando así é necesario apoiar ós débiles e ter presente as palabras do Señor Xesús, que dixo: Máis benaventurado é dar que recibir. Ditas estas cousas e posto de xionllos, orou por todos eles. Daquela foi o gran pranto […] laiándose sobre todo polo que tiña dito de que non-o volverían ver.
Despois de ter visitado as ruínas das termas, seguimos camiño ata Dídima, outras fastuosas ruínas: as do oráculo de Apolo, nas que se conservan algunhas columnas que miden 19.60 mt. Dídima significa xemelo. Apolo (prós gregos Helios) e Diana (Artemisa prós gregos) eran xemelos. O oráculo de Dídima chegaría a ser máis famoso que o de Delfos, dedicado ó deus Apolo que tiña no centro do seu templo, ó que acodían os gregos para perguntare cuestiós inquedantes. O oráculo, por extensión, designa ó deus consultado ou tamén ó intermediario humán (ou sacerdotisa) que transmite a resposta ou incluso ó lugar sagrado ou á resposta dada. ¿Ónde estaba Apolo ese 8.10, pois todo eran ruínas? Porque alguén do grupo sí pensou en consultar sobre os posibles resultados do 20N nas elecciós españolas. Pero Apolo nada debe saber do que alí se está a cociñar.
O recorrido dese día, de 200km., levaríanos ó longo dunha paisaxe variada: Cítricos, algodón, remolacha, campos de granados e trigo, irían definindo as zonas polas que pasabamos. Pero pra ese día quedabanos aínda unha sorpresa grata: os restos doutra cidade, Afrodisias, con espacios relativamente ben conservados: teatro, odeón, estadio, esculturas, sartegos, etc., e un gran museo no que están expostas non poucas obras coas que os iconoclastas non acabaron. As excavaciós foran dirixidas ó longo de trinta anos por Kenan T. Erim, nacido en Estambul, formado en Princetown, e o seu mausoleo forma parte daquel entorno, rodeado dun céspede parece que eternamente verde. ¿Ónde mellor tendo sido o gran conservador de Afrodisias?. Finado o 3.11.1990, os seus restos respousan alí, naquel marco incomprable.

A casa da Virxe, en Éfeso

2011-10-30T03:05:00.000-07:00

No muro converxen as peticiós de cristiáns e musulmáns, ond´a casa da Virxe, en Éfeso.
A fonte na casa da Virxe, en Éfeso.
Vista lateral da casa da Virxe, en Éfeso. A casa da Virxe, en Éfeso, recibe cada ano máis de 300000 visitas, cifra que vai en aumento.

O titular deste blog, en Éfeso, o pasado 7.10.2011. Ó fondo, as ruínas da biblioteca de Celso.
Momentos previos á eucaristía, a primeira das catro celebradas polo noso grupo na peregrinaxe pola Ruta de San Pablo.
O padre Paco Castro, franciscán de Santiago e guía espiritual do noso grupo, oficiando a santa misa no lugar de peregrinación ecuménica da casa da Virxe, en Éfeso. Este lugar ten sido visitado por diversos papas, incluído Benedicto XVI.
Pontevedra, 30.1.2011
Entrada n. 1472 do blog
Artículo semanal

A casa da Virxe, en Éfeso,

por Xesús López Fernández

No artículo anterior, "As montañas de algodón", en relación cunha viaxe a Turquía, deixaba xa indicado, como un dos temas a tratare, o da casa de María, en Éfeso, lugar no que parece viveu os seus últimos anos. Debémoslle a descoberta do lugar a unha monxe alemá, a beata Anna Catherine Emmerich, relixiosa agostiña estigmatizada, persoa con gran poder de visión e profecía. As súas revelaciós na lingua de Westfalia, a Clemente Brentano, foron postas por éste en alemán estándar, revisadas e correxidas seguidamente pola propia monxa. É conocido, sobre todo, o seu relato sobre a Pasión, que foi levado ó cine. En relación coa casa de María, en turco Meryem Ana Evi, hoxe lugar de peregrinación, a relixiosa decía: "A casa está situada a tres leguas e media daí (de Éfeso), na montaña que aparece á esquerda vindo de Xerusalén e que descende en pendente soave cara a cidade. Cando se ven do Sur, Éfeso parece reunida ó pé da montaña; mais así como se adianta, vémola espallarse toda ó redor. Primeiro hai ringleiras de árbores magníficas, despois estreitas sendas levan sobre a montaña, coberta dun verdor agreste. O cumio apresenta unha chaira ondulada e fértil dunha media legua de contorno: é aí onde se estableceu María. [....] A casa estaba dividida en dúas partes, separadas polo fogar".

Outra monxa, sor María de Madat-Grancey, monxa francesa do século XIX que traballou nun hospital de Esmirna, convencida de que había que investigar dacordo co relato deixado pola visionaria beata Anna Catherine, encomendou a súa localización a dous sacerdotes. E foi o padre Gouyet o que, no 1880, dirixeuse a Éfeso pra ver sobre o lugar de descobri-la casiña de Éfeso. Rastrexando, chegou o home a un lugar no que existía unha casa arruinada. Perguntando polo nome do lugar, alguén lle respondeu “Panaya Kapoulou, a porta da Virxe”. A memoria conservaba a tradición de que os habitantes da rexión celebraban alí cada 15 de agosto a Asunción da Virxe porque, decían, era a casa onde ela morrera…. As primeiras mostras analizadas confirmaron a antigüedade da cimentación e a descoberta foi autenticada por monseñor Timoni, arcebispo de Esmirna, no 1892. É así como a casa da Virxe, onde ela viveu o seu exilio perto de san Xohán, convertiríase dende hai máis de cen anos en lugar de peregrinaxe común de cristiáns e musulmáns.

Leonardo Castellani, autor dunha edición crítica do Apokalypsis de san Xohán, dí que Éfeso significa ímpetu e representa a primeira edade da Igrexa, a Igrexa Apostólica ata Nerón. Se san Xohán decía “conozo as túas obras, o teu labor, a túa paciencia”, cousas nas que a Igrexa primitiva foi riquísima, san Pablo afirmaría “vosa fe é conocida no Universo Mundo, somos de onte e xa o enchemos todo”. Pero a Igrexa, en Éfeso, decaeu, como a cidade cambiou de lugar reiteradas veces. O noso guía nó-lo decía: “Este é o quinto Éfeso”, mentres pasabamos ante o pazo de Adriano, o anfiteatro, o caldarium, o frigidarium, o tepidarium, a biblioteca de Celso, a terceira en importancia do mundo antiguo, a gran vía de mármore... Pero do templo de Artemisa, no seu tempo unha das sete maravillas do mundo, parece non quedar nada. Unha estatuílla da Diana multimamífera, sí, está exposta a modo de relembranza.

A casa da Virxe está situada nun lugar idílico. Era o da nosa visita un día perfecto de luz e sol, decorado co verde agreste que decía sor Anna Catherine Emmerich e axudou na hora suprema da nosa liturxia, oficiada polo padre Francisco J. Castro alí, do lado da casa de María, visitada por católicos e musulmáns. Despois da lección de arte, era ésta a hora da fe. Un muro situado en parte baixa mostra, como bandeiras da papel, os milleiros de peticiós que os peregrinos deixan alí, peticiós de esperanza nas que existe unha converxencia certa de cristiáns e musulmáns. Se a palabra “éfeso” significa realmente impulso, pulo, éste pode estar, nestos momentos, na homilde capeliña de Éfeso, lugar de encontro e comprensión. Sobre todo de paz.

As montañas de algodón

2011-10-23T07:41:00.000-07:00

Unha vista da Hierápolis, en Turquía, Patrimonio da Humanidade. (Foto propia)
Dend´o alto de Pamukkale. Foto propia (Clicade se queredes ve-la foto máis en grande)

Pamukkale, montañas de algodón. Un primeiro plano. Ó fondo, a Hierápolis. Foto propia. Outra panorámica de Pamukkale, foto propia. Non é neve, senón o resultado da solidificación e cristalización das sales que traen as augas que alí nacen. (Confío en meter, con calma, moitas fotos da recente viaxe a Turquía da que se fala no traballo que sigue).

Pontevedra, 23.10.2011

Entrada n. 1471

Artículo semanal

As montañas de algodón,
por Xesús López Fernández

Hai poucos días que viaxei a Turquía. Avisado de que estaba organizada unha peregrinaxe ás rutas de San Pablo, non-o dubidei: Éfeso, Mileto, Dídimo, Afrodisias, Pamukkale, Hierápolis, Konya, a Capadocia, Estambul, eran paradas do itinerario, lugares algús deles con presencia activa do apóstolo dos xentiles. Certo que hoxe, en Turquía, case non hai cristiáns, uns trinta mil, un 0,04 por cen dos setenta millós que habitan aquel país que dende Atatürk síguese definindo como o país inequívocamente laico do mundo musulmán. Según o artículo 2 da súa Constitución, o país é “republicán, nacionalista, populista, estatista e laico”. Esa laicidade parece que é a que moitos turcos queren manter. Non vou facer neste corto artículo unha lembranza de todo o vivido antre os días 6 e 14 do corrente mes. Cada día novas sorpresas: As cartas de San Pablo ós efesios e ós colosenses permanecen vivas, pero Éfeso, onde se celebrou o terceiro concilio ecuménico no que se proclamou que as naturezas humá e divina estaban unidas en Cristo sen confusión e que polo tanto María era verdadeiramente Nai de Deus, Éfeso é hoxe un conxunto de ruínas fastuosas.

A axenda da viaxe foi moi apretada, e voume referir hoxe só a un dos lugares visitados. Podería facelo sobre Konya, lugar conocido de San Pablo e que en tempos foi capital de Turquía; ou sobre a casa da Virxe, en Éfeso, na que María viveu os seus últimos anos, amparada por Xohán; ou sobre A Capadocia, a rexión na que o catolicismo, orante, fíxose resistente, e na que hai constancia da existencia duns seiscentos santuarios rupestres; ou sobre a visita a Estambul e a travesía polo Bósforo. Voume referire, sen embargo a Pamukkale e á Hierápolis, cidade romá construída sobre restos gregos. Pamukkale, situado ó sudoeste de Turquía, no val do río Menderes, significa no idioma do país “castelo de algodón”, unha zona natural ó tempo que famosa atracción turística. A antigua cidade de Hierápolis construeuse no outo do “castelo branco”, que ten 2700 m. de lonxitude por 160 m. de altura e pode ser albiscado de lonxe. Os movementos tectónicos, ademáis dos terremotos na depresión da falla do Menderes, ocasionaron a aparición de augas termales con gran contido de bicarbonatos e calcio, as que producen a precipitación de bicarbonato de calcio.

Cada segundo nacen destas fontes 250 litros de auga, dos que se precipitan 2,2 g. de creta por litro ou 0,55 kg de creta por segundo. Co paso do tempo algunhas fontes secaron a causa dos terremotors mentres outras novas nacían nos arredores. O resultado do traballo das augas é o da formación de grosas capas brancas de pedra caliza e travertino que baixan como unha fervenza pola montaña, dá a sensación de se tratare dunha fantástica catarata conxelada. As formaciós adquiren tamén o aspecto de terrazas en forma de media lúa e conteñen unha capa de auga con pouca fondura. O lugar, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco no 1988, está ameazado aínda téndose feito notables esforzos pola recuperación da zona. E precísase dunha maior vixiancia, pois despois das 20:00 desaparece o persoal que ten a encomenda de vixia-lo correcto uso das piscinas. Comeza o tempo dos agresores.

Hierápolis, patrimonio da Humanidade con Pamukkale, que foi establecida por Eumenes II, rei de Pérgamo, no 180 a. de C., sofreu diversas modificaciós ó longo do tempo e foi romanizada nos s. II e III. Construída por riba das montañas de algodón, nas súas ruínas existe un teatro ben conservado e un templo de Apolo, un monumento a san Felipe, unha fonte monumental e restos dunha basílica. Son importantes na súa historia os bispos san Abercio e san Papías Hierapolitano, que foi grande na Antigüedade e moi estimado. Outro gozo nese entorno son os baños nas piscinas climatizadas, unha boa forma de ve-la arte. Outra cousa son os baños románs, hoxe museo. Suponse que San Pablo visitou, nos seus últimos anos, Hierápolis, Colosos, Laodicea….Turquía garda moitas claves prá comprensión do primeiro cristianismo.

Outono e Cultura

2011-10-02T07:24:00.001-07:00

Xentes acollidas ó centro da Asociación Xohán XXIII, na faena de selección de landras, coa intención de colaborar en traballos de reconstrucción cultural da nosa paisaxe, en demasía agredida polas prantaciós de eucalliptus. Esta foto de La Voz de Galicia ilustraba a noticia que se comenta como cerre do artículo hoxe presentado.
Outono, tempo pra leer e facer sendeirismo. As follas caídas van facendo mantiño, preparando o humus fértil coa colaboración de moitísimos insectos, tamén mantenza prá paxarada, nicho ecolóxico pra moitas aves insectívoras. Xa logo vai canta-lo paporrubio na finca familiar d´O Vento dos Gaiteiros. Alí xa non quedan eucaliptus, agora sustituídos por carballos americáns que en poucos días van comezar a enroxecere. Outono, mellor de colores. A foto corresponde a algún recanto de Maryland, onde souberon facer industria turística do colorido máxico da estación que comeza.
¿Entramos nun entorno de fadas, nun entorno máxico? Foto de Maryland, USA. Eles avisan de que o mellor momento pra facer fotografías é cando comeza a caída do sol. Os días son, no Outono, como tardes longas, decía Uxío Novoneyra, o poeta caurelao (do Caurel, Lugo).
Pontevedra, 2.10.2011
Entrada n . 1470 do blog
Artículo semanal:

Outono e Cultura, por Xesús López Fernández.

Estamos xa no mes de Outono por excelencia, que así tamén chamamos en Galicia ó mes de Outubro. Nalgunhas árbores comeza a pinta-la estación tonos dourados que se irán acentuando en poucos días. Cérrase (aparentemente) o ciclo vital das arboredas caducifolias e a maxia de colores e frutos pode ser unha boa receta pró encontro da paz perdida. Nalgús países, nos que se conservou o bosco auroral ou a arquitectura da paisaxe soubo combinar distintas colores avisan de que son chegados os días pra solagarse nalgún hotel ou parador das bisbarras e poder así camiñar e sentir cómo o espírito se vai empapando cos rexistros da sinfonía coral que executan bídalos e freixos, arces e liquidámbares, nogueiras, carballos, castiñeiros, etc. É tamén a hora de fotografiar e fotografiar... Bo momento pra nos perdere nalgún recanto da Ribeira Sacra, en tempos marcado pola presencia conventual, de cuio labor permanecen como testigos centenarios impresionantes castiñeiros.

Moita xente ha gardar memoria dos tempos nos que a castañada viña ser como o nacente dun gran río de carros do país, que en número de varios miles levaban castañas ata os puntos de concentración (Faramontaos, en Nogueira de Ramuín, era un deles), paso previo prá súa venta nas vilas, asadas, ou prá elaboración como marrón glaçé, a castaña confitada. O tempo da castañada (que dura varios meses) e o da vendima nos socalcos da Ribeira Sacra, van asumindo os novos rexistros que marca o tempo, o colorido máxico que se dá nos soutos e nas bancadas das vides, de mencía principalmente, promesa de viño novo de Amandi, que xa conocían os románs, unha proeza de cultivo, agricultura esforzada, case unha forma de heroísmo pra que a riqueza non morra. En internet son fácilmente localizables fotografías da Ribeira Sacra, dos que tentan mostrare ó mundo que tamén na nosa terra existen lugares máxicos nos que a cultura e a paisaxe non foron traicionadas.

O vello convento de San Estevo de Ribas do Sil, hoxe parador de turismo, é un lugar pró repouso solaz, prá lectura e o sendeirismo, e non sería difícil convertilo nun referente internacional, a pouco que se coidara a paisaxe. En Maryland, nos EEUU, fan bandeira da súa paisaxe. Orgullosos da estación din que nada feito polo home pode sobarda-la indescriptible belleza do Outono, esa estación na que as árbores vístense de novo (antes de espirse pró Inverno) coas colores máis fermosas que poidamos maxinare: dourado, roxo, burdeos, cunha gran variedade de matices. Din que unha visita ás montañas de Maryland nos días pico do Outono non vai servir de cura permanente prós problemas económicos que un poida sofrire, pero que sí vai supoñer unha experiencia de toma de conciencia, con renovado vigor, da incomparable fermosura da natureza. Estamos a falare, naturalmente de árbores caducifolias, que son formaciós boscosas, non prantaciós necias como as que de eucaliptus siguen a faceren na nosa terra e que representan, podemos decir, unha verdadeira traición á nosa natureza, á nosa cultura, á nosa economía.

As comunidades de montes deberían ter unha actitude clara prá posta en valor do monte: qué árbores convén prantare, cómo podemos mellora-la paisaxe. O exemplo de Maryland pode servir. Centros escolares tentan promovere esta cultura e así algús nenos e nenas apadriñan unha cerdeira, unha maceira, un carballo, un cedro… A asociación pontevedresa Vaipolorrío, baixo o lema de “unha landra, un carballo, unha carballeira, un tesouro”, acaba de comezar unha campaña, unha nova forma pra que os nenos aprendan, na que participan alumnos do Obradoiro Ocupacional da Asociación Juan XXIII, uns vinte, que comezaron estos días unha primeira recollida de landras. A asociación dispón dun terreo no que os alumnos irán facendo un viveiro pra, ós dous anos, pranta-los carballos que nazan no entorno do río Gafos ou ben distribuílos antre os interesados en recupera-la nosa natureza.

Pontevedra, nova involución

2011-09-25T11:48:00.000-07:00

Ésta é a arrancada da rúa do Progreso, en Pontevedra, así chamada dend´o 1894 ata o 1926. No 1931 tentóuselle repoñe-lo nome, sen resultado, según nos aclara Xosecas no blog vellapontevedra.blogspot.com, do que me permito tira-las dúas fotos que inclúo no post d´hoxe, fotos de hai máis de cen anos. Esta é de Zagala, que deixou un importante leigado de tomas da nosa cidade, da nosa historia. En Pontevedra non se conocía o coche aínda, pero a roda foi sempre un instrumento de progreso, aínda que cambiase a tracción dos vehículos. Desta volta e cun goberno cateto parece que xa non se quer potencia-lo uso do coche, prohibido en gran parte da cidade, onde tentan primare o uso da bibicleta de forma incluso suicida, porque non hai norma claramente establecida e xa se levan contado, en pouco tempo, algús accidentes.
Pontevedra, 25.09.2011
Entrada n. 1469 do blog

Artículo semanal.

Pontevedra, nova involución,
por Xesús López Fernández

Coido que nos estamos a esquecer novamente da historia local, de cómo aquí se foi conformando unha urbe harmónica, coa cultura como unha constante en non poucas das asociaciós que foron granando. A cidade, capital de provincia, pola súa situación privilexiada iríase convertindo en centro administrativo á par que mercantil, unha especie de gran mercado, polo de atracción prás xentes da súa zona de influencia, cuia presencia na vila era cotiá e magnificabase especialmente os días de feira. Os tempos traerían consigo novas formas de facer negocio, sendo decisivo pra éstas a aparición do coche e a mellora do transporte colectivo: tranvías, trolebuses, autobuses, hoxe privados de arterias urbás. Algús blogs pontevedreses como vellapontevedra.blogspot.com ou “follas verdes con pontevedra” agasállannos decote con fotografías do noso pasado, demostrativas algunhas delas de que outra Pontevedra era posible. Pero moitas cousas cambiaron e non a mellor: a renuncia do mar ou dunha circulación viaria vertebradora da cidade, doudamente peatonalizada.

Luís Bará, concellal co primeiro goberno pontevedrés do Bloque, que despois exercería como director xeral de Creación e Difusión Cultural da Xunta de Galicia, regresaba á gobernación local como concellal non electo ó perde-lo bipartito a gobernanza da Xunta. Xa daquela apuntou algunha idea sobre novos cambios viarios, que non progresou; pero volve con máis do mesmo e coa intención de peatonalizare gran parte de Benito Corbal, a chamada milla d´ouro, e ordear novos cambios de sentido no tráfego de diversas rúas. Di que están a falare cos veciños, que nunca deberían te-lo poder de decisión prá peatonalización de viales, lección de doudice urbanística xa sabida. Ademáis que algo sabemos de cómo se fan esas consultas. “Os veciños da cidade vella solicitan máis peatonalización”, titulaba certo medio unha noticia, alá polo 2001/2002, que non se refería ós residentes, senón a un colectivo mínimo, “Cidade Vella”, sen imprantación na zona, baraza ó servicio do goberno local.

Luís Bará parecía arrancare esta nova etapa cunha idea intelixente en relación coa construcción do Museo da Historia na praza de Valentín García Escudero: o abandono do proiecto existente. As excavaciós alí practicadas parecen máis ben un foco de miseria, outra forma de paraliza-la vida local. Pero no canto de reaccionare contra a infrautilización do espacio, entrada á cidade dende a ponte do Burgo, cara ó Mercado, cara unha das vellas arterias da cidade: Arzobispo Malvar, que na parte alta enlazaba con Michelena, Riestra, Pardo Bazán, etc., queren arrasar co que representaba un dinamismo real. Esa arteria, anulada polas excavaciós arqueolóxicas, insultada polas obras do Campiño de Santa María, agora morre no absurdo e gris largo de baldosas situado antre a casa consistorial e a Alameda, sen outro sentido que unha especie de delirio mussolinián pra non se sabe qué. Pero Luís Bará anuncia xa a anulación de carriles nas pontes dos Tirantes e Compostela, e a peatonalización da ponte do Burgo, da que foi secularmente vía mercantil.

Nos foros abertos a resultas destas noticias, algús opinan acedamente: “A falta de ideas, peatonalizar ainda máis”. Alguén propón, pra Benito Corbal, o ancho estándar de corredoira, como en Cobián Roffiñac; como no primeiro tramo da estrada de Vigo, como noutras rúas hoxe desnaturalizadas. Algún medio acompañaba a nova da peatonalización agora tramada dunha fotografía de Luís Bará, nun local do Gorgullón, informando do seu proiecto ás xentes presentes no acto, un corto grupo, algo que ó Concello non importa. Un paripé, que milleiros de protestas pola actuación na Glorieta de Concepción Arenal; ou o repudio sinado por máis de mil cen veciños en relación co feito na praza da Verdura, reventada a súa harmonía coa eliminación das catalpas e o roubo dos bancos; as sinaturas de nada valeron. Unha nova involución está servida. A posible denuncia veciñal, sempre á marxe das asociaciós “tomadas”.

O imposto de Patrimonio

2011-09-18T10:01:00.000-07:00

Estos dous chistes de Esteban en La Razón valen pra ilustrare o traballo actual. Certo que non se alude neles ó imposto de Patrimonio, pero sí á situación caótica que deixa ZP, ó que quer sucedere Rubalcaba, o químico prodixioso, a lebre.
Este é o discurso de Rubalcaba sintetizado polo mesmo humorista, mellor por certo que as súas intervenciós en plan madre Teresa de Calcuta.
Pontevedra, 19.09.2011
Entrada n. 1468 do blog
Artículo semanal

O imposto de Patrimonio,
por Xesús López Fernández

Á fin e tal como Rubalcaba lle tiña pedido a Zapatero, o imposto de Patrimonio foi restablecido polo Consello de ministros do pasado día 16. O argumento do candidato socialista era o de que por medio do mesmo vaise recaudar un “dinerito” pra invertire na creación de emprego xuvenil, afirmación que parece un tanto infantil. Este imposto asusta polo seu carácter confiscatorio e non poucos políticos, periodistas e homes de finanzas definíronse en contra da súa reimprantación: Rajoy defíneo claramente como “un imposto que castiga ó que aforra e premia ó que non aforra”. Unha mala noticia, unha clara contradicción recuperalo pouco despois de o ter abolido, cando ademáis parece que esta figura impositiva non existe nada máis que en Francia (cun gravamen moi inferior ó que agora establece España) ou na India, según matizou Durán i Lleida, que o define como unha barbaridade, aposta puramente demagóxica prás elecciós do 20-N que grava rendementos que xa tributaron.
Poderiamos traer aquí outras opiniós que coinciden coa do líder catalán, pero o máis grave do tema é o posible efecto deslocalizador das grandes fortunas, sobre todo nun país como o noso, públicamente endebedado en 700.000 millóns de euros e cun déficit previsto pra este ano de 60.000 millóns. A recaudación estimada por medio deste imposto non pasaría dos 2.000 millóns de euros, menos do 0.3% do total da débeda que non vai compensa-lo seguro éxodo das grandes fortunas, que pode que xa non volvan despois da medida agora adoutada. Non é tanto cuestión de aloumiñar ós ricos pra que non marchen como de non lles cobrar por terceira vez e de non inventare un imposto que penalice o seu aforro, patrimonio moitas veces reunido como consecuencia de que o seu propietario viveu inmerso na cultura do esforzo e do traballo continuado. Pero estamos a dous meses dunhas elecciós que non pintan ben e parece oportuno retoma-la dialéctica demagóxica de ricos e probes, cando o país ten censados cinco millós de parados a consecuencia do desgoberno existente.
Chegamos xa a unha situación na que a rabia do cidadán que traballa e produce (en calquer país) é indescriptible, porque ve o saqueo que do froito do seu traballo, boa administración e aforro fan os “avutres políticos”, parasitadores dunha sociedade que non saben administrar e que van terminar por arruinare, como xa ten acontecido na maior parte do mundo […] onde os casos conocidos de diversos países (Irlanda, Grecia, Portugal, Islandia….) e outros que, nun claro efecto dominó, levan o mesmo camiño, según cita Antonio García Fuentes en elaleph.com, que ademáis insiste en que só Islandia soubo sentare no banquiño ós culpables que van ser xuzgados, agardando que de forma exemplarizante. Eso ven ser un logro da sociedade daquel país, pero en España, según denuncia Daniel Montero en Portal Libertario, con datos abundantes, ser político é un auténtico chollo. De momento está en marcha unha denuncia, a recadádiva de 500.000 sinaturas prá promoción da oportuna iniciativa parlamentaria en contra da pensión vitalicia dos políticos.
Pero un artículo de Carlos Ruiz Miguel (“De sirvientes a señores”, ABC do 17.09.2011) inclúe uns matices que nos valen pra comprendermos o caos político no que vivimos, do que o imposto confiscatorio do Patrimonio é unha derivada. ¿Qué aconteceu? Que os ministros esqueceron a etimoloxía da palabra que os define, que ven do latín “minister”, “servinte”; que emparentadas con esta palabra están outras verbas como “menos”, “menor”, “miniatura” ou “minúsculo”. ¿Qué ten acontecido pra que os que naceron como “modestos”, “menores” ou “servintes” se teñan convertido en casta privilexida e altiva? A resposta, dí o autor, é que a política deixou de ser un servicio; agora é unha saída pra poder vivire moi ben a costa dos demáis. O imposto de Patrimonio, que pouco lles vai valer, maza nos “ricos”: unha especie de parto dos montes, pouco “dinerito”, Rubalcaba dixit, que pode ir en contra súa o 20-N.

O balance das súas señorías

2011-09-11T08:11:00.000-07:00

Como o artículo incluído neste post aparece hoxe, 12.09, en varios medios, aínda é oportuno ilustralo co novo chiste de Montoro, d´hoxe en La Razón. Porque, efectivamente, ¿qué terán feito as súas señorías cos nosos patrimonios, especialmente co patrimonio común, o ambiental, que é de todos e que eles quixeran engulir, dunha vez por todas, con novas recalificaciós prós seus clústers, os que lles dictan as "políticas" a seguir, patrimonio común a aniquilar, en definitiva? Xa me gustaría a min ver ó Rubalcaba tentando cociñar un zapatón, como fai o home da ilustración!

Caín, en La Razón. Pode que a declaración das rentas e patrimonios das súas señorías forme parte da estratexia de, agora que están convocadas elecciós, asimilárense ós cidadáns perseguidos polo fisco ata o último alento. Considerando o alcance do anuncio, examináda-las contas por eles presentadas, todos parecen estar nun mesmo saco, o do "partido único", porque a todos, a todos lles interesan os cartiños.
Outro chiste de Caín, sobre políticos. A súa sentencia podémola relacionar igualmente co balance das súas señorías. O bo político, dí o humorista, é o que permanece fiel a si mesmo en todo no que non debería. Pero na relación aparecen algús datos increíbles: contas con só mil euros. ¿Políticos parlamentarios mileuristas?. Socialismo de boquiña. Queda mellor servido Llamazares, aínda qu´o teñan collido co paso cambiado e se lle subleven os do 15M, ós que precisaba prá súa cruzada de sanación esquerdista.
Pontevedra, 11.09.2011
Entrada n. 1467 do blog

Artículo semanal.

O balance das súas señorías,
por Xesús López Fernández

Congreso e Senado acaban de facer públicas as declaraciós de bens e rentas dos nosos parlamentarios. É a primeira vez que se fai na súa historia. A noticia suscitou un gran interese i en poucas horas a web do Congreso recibeu a visita de 130.000 internautas, motivo polo que se sobrecargou a páxina e non poucos cidadáns víronse privados da información nese primeiro momento. Si a información supón unha certa bocanada de aire fresco, un exercicio de transparencia, é algo que está por ver. Pero en principio aparece, na ficha persoal de cada unha das señorías, reflexado o valor das súas vivendas, vehículos, contas bancarias, hipotecas e préstamos de tipo persoal. A información foi en xeral ben acollida, con independencia do humor negro que cada quen queira botarlle ó estudio de cada caso particular.
Moitos pergúntanse, á vista dos patrimonios publicados, qué diferencia existe antre as fortunas das xentes de esquerdas e a correspondente ós de dereitas, porque temos oído non poucas veces a definición de que “a dereita apoia ós ricos”, pero dáse a circunstancia de que as maiores fortunas parecen estar do lado da “esquerda progresista”, que agora ata a Bono lle cadran, en parte, as contas da Hípica Almenara; e a Salgado, a Rubalcaba, a Mercedes Cabrera, patrimonios herdados ou acumulados, móstraos como xentes que souberon xogare cos seus talentos. Unha pena que, así como gardan o seu, teñan fracasado na defensa do Estado de Benestar, convertido o Goberno de ZP nunha fábrica de parados, consecuencia da súa política económica, fiscal, social e na desfeita do tecido productivo, estimándose en douscentos mil os empresarios autónomos quebrados ó longo do periodo ZP. Mal colofón pra un goberno que se di de esquerdas e progresista.
Ó que non parece lle gustara a publicación dos datos citados é a Llamazares, que con 303.058 euros nunha conta non parece probe e algús mesmo poden ver nel a un axente, axente menor, é certo, do capitalismo. O home está enfadado e as súas definiciós foron un pouco frase da semá: “ser de esquerdas non implica vivir baixo unha ponte ou vestir mono”. O home está nun momento difícil e parece que os propios “indignados” do 15M, cos que contaba pró éxito da súa revolución socialista, reaccionaron negativamente ó saber que o “indignado” Llamazares, o home que censurou en todo momento a evacuación das xentes do 15M, no Sol ou en Barcelona, que fixo co seu discurso unha defensa numantina da súa causa e da dos máis desfavorecidos. Porque non hai concordancia antre o seu evanxelio e o que din os seus bens e contas correntes feitos públicos. É máis, ó home (que sí quer ser cabeza de lista por Asturias), se lle poñen moitos moitos atrancos volvería ó exercicio da Medicina. O home síntese incomprendido polos “indignados”, que xa non parecen recuperables prá súa filosofía comunista.
Sexa ben acollida a nova dos patrimonios dos políticos, exemplo de transparencia ou simple aproximación a uns datos que poden ser distintos. A situación de déficit xerado en autonomías e concellos da que agora comezan a afloraren datos vai demandar un esforzo titánico, un estudio polo miúdo do Tribunal de Contas, porque na medida na que se poida poñer ó descoberto, definir cabalmente o que de momento se denomina presunta malversación de fondos, haberá que afondar, estudia-las contrapartidas dos diñeiros que faltan que, se non foron aplicados ó pago de subvenciós ou gastos de campaña de partidos, poderían estar integrados no patrimonio dalgún que outro político e depositados en contas opacas, expatriados tal vez nalgún paraíso fiscal. Polo demáis o patrimonio dos políticos, con presunción de honradez, non debe preocupar a nadie. Llamazares pode viaxar a Miami, se quer, como Toxo a un cinco estrelas da illa Madeira ou embarcarse nun cruceiro polo Báltico prá preparación dun “planning” prá política social de esquerdas. Raro sí que o é.

Ladroeiros

2011-09-07T09:47:00.000-07:00

Rubalcaba parece que non sabe o que dí ou minte, é a conclusión de moitos analistas. Propón, di, a creación dun imposto a ricos e máis ós bancos, pra xerare máis emprego. ¿Pero ónde está aquel seu discurso de que sabemos crear postos de traballo cando realmente chegan ó 20-N como campeóns do paro?. Aínda así, o PP pódeo ter difícil, porque non tóda-las súas medidas van na boa dirección. Certo que Rajoy fala de baixare impostos, algo que podería ser bo si estivese acompañado de medidas cabales. Que non faga como Alberto Núñez Feijóo, un dos seus exemplos a imitar, que prometía acabar co imposto sucesorio nos casos de transmisión directa pra en definitiva non actuar nesa dirección. Agora pasóuselle o arroz.

Pero Montoro, en La Razón, dános todo un recital sobre o que Rubalcaba pode estar matinando: oprimir aínda máis ás clases medias: "Delaiglesia Muñiz, Andrés Vicente, no llega a los 28200 al año. Pero ha veraneado y tiene móvil y más de tres litros de sangre en venas", di o persecutor fiscal. "Apto, el siguiente", responde o químico prodixioso.

Borja Montoro maza aínda máis con novos argumentos: Angela Merkel foi a que realmente controlou os pasos da desgobernanza española e forzou algunha das medidas drásticas do goberno de ZP. "Parece que Mariano Rajoy me sucederá en la prsidencia del gobierno de España". Parece. Veremos.

Esteban, valor ascendente do humor hispano, tamén en La Razón, expón unha das recetas do Goberno español, xa sen argumentos ante a fuxida do capital: "Aconsellaríalle ó pequeno aforrador (á presunta presa de Rubalcaba) que non se deixara levare polo pánico mundial e invertise en paranoias nacionales".

Caín, en La Razón, novamente sublime, porque estamos nese momento no que calquer disparate é posible da man do goberno socialista: "hai un momento pró posible e outro, o actual, pró impensable". Efectivamente, todo pode facer "¡pum!", que o tsunami económico que vive o país aínda nos pode reservare momentos peores, redeseña-lo estertor.

Pontevedra, 7.09.2011
Entrada n. 1466

LADROEIROS, por Xesús López Fernández

Aquí non funcionou un sistema fiscal intelixente, nen tan siquer honrado. E, con cinco millós de parados e sabe Deus cántos inmigrantes sen papeles que terían que ser devoltos ó seu país d´orixe, o único obxetivo claro deste goberno agónico parece ser descobrire novos nichos na clase media ós que esquilmar. Que Rubalcaba diga que vai sobire os trabucos ás rentas altas e ós bancos co obxetivo de recaudar 2500 millós de euros pró emprego, non deixa de ser unha falacia. Fala do tema en resposta á idea dos ricos franceses, que se ofreceron ó Goberno como contribuíntes de excepción e mentres duren as circunstancias de recesión que baten en toda a UE. Certo que, en Francia, considérase rico o que ten ingresos ó ano de 500000 euros, unha óptica distinta da do chiste de Borja Montoro, na que primen os indices externos de ter veraneano ou usar teléfono de peto. Ou ter tres litros de sangue nas veas. Ai, Rubalcaba tamén di que non vai tocare nen á sanidade nen á educación.
Rajoy anuncia que vai baixare os impostos ós emprendedores, se gañas as elecciós e que vai levare a cabo unha reestructuración similar á de Castilla-La Mancha. Na noticia que dá RTVE aparece un video presentado cunha fotografía na que o home posa arroupado por xentes do seu equipo. No grupo está Núñez Feijóo, o home que fallou en varias das súas promesas, xa que o seu goberno está levando a cabo unha política de inmersión lingüística semellante á catalá, coa particularidade de que aquí están a privare ós nenos escolarizados, nuns ou noutros casos, do seu idioma galego de instalación; noutros casos do español, a cambio de procura-la inmersión nunha xerga de puro artificio, o idioma da non-patria, o galegués inventado por uns nacionalistas fracasados que buscan acobillo no portugués, lingua distinta.
Pero volvamos ó tema do imposto sucesorio, de raiz totalmente inmoral, porque o que recibe unha herencia está a recibir, realmente, unha máquina de recaudación ó servicio do poder. A propiedade non existe, i en Galicia, a efectos recaudatorios, hai algús meses que dispararon os valores dos inmobles e terreos susceptibles de ser transmitidos. Nalgús casos, os novos valores van máis alá do cen por cen dos anteriores. Se Rajoy, que no ano 2003 iniciou a campaña da case-eliminación do imposto sucesorio, chega ó poder, sería bo incluíse no seu plan de ataque, a supresión deste imposto con carácter xeral, do que se derivaría unha maior paz social, riqueza, estabilidade. Xa non terían a oportunidade os Feixóo e outros, de seguir perseguindo ós posibles herdeiros dunha máquina infernal de recaudación.

Tempo de sanear

2011-09-04T12:37:00.000-07:00

Stèphane Hesse, autor de "¡Indignaos!", foi considerado o seu gurú polas xentes do M15. Agora que o home veu a España pra facere propaganda do PSOE, pra lle pedir ós indignados o voto pra ZP, o home queda desautorizado pra algunhas xentes do colectivo, aínda que na súa maioría montaran a movida da Porta do Sol, a ocupación quero decir, pra incordiare a Esperanza Aguirre. Non se meteron daquela con Rubalcaba, a lebre, nen con ZP, o Iluminado, ambos en presunta conexión, polo que agora dí Hessel, co autor do opúsculo citado. Agora poderase producir unha certa catarsis e a desintegración do movemento do 15M. Agora sí teñen un motivo real pra se indignar, porque xogaron con eles.

Caín, en La Razón, sempre definitivo e definitorio, explica a política do PSOE, o desmantelamento do estado de benestar pra soergue-la loita de clases, que ese foi en gran parte o papel dos sindicados subvencionados.

Montoro, en La Razón. "¡Resignaos!", por Alfredo P. Rubalcaba con prólogo de José Luís R. Zapatero. Pola coincidencia co consenso de ámbo-los dous grandes partidos pra enmenda-la Constitución, o chiste tamén valería pra defini-la Carta Magna como Lei do Embudo, que é o que realmente é.

Pontevedra, 4.09.2011

Entrada n. 1465 do blog

Artículo semanal

Tempo de sanear,
por Xesús López Fernández

Un simple decir, porque sanear é necesario, pero haberá que estar atentos ó que nos prometan os políticos na campaña electoral do 20-N; se nos ofrecen programas verdadeiramente rexeneracionistas e creíbles ou se, pola contra, é preferible non votar, porque eles foron a causa da ruína na que nos atopamos. Que o PP e mai-lo PSOE chegaran a un consenso prá modificación da Constitución do 1978, sería de agradecer que non fose por única vez, pois a sociedade clama tamén por outros cambios da Carta Magna, por existir leis e normas que poden ter mesmo un certo perfil anticonstitucional. Son moitos os que censuran a presa e a falta de consenso existentes prá modificación do artículo 135 que, xa votada, contou só co consenso dos dous grandes partidos e o apoio de UPN. José María Carrascal fala de tardanza en aunar vontades de cambio, porque levabamos máis dun ano sen face-la modificación estructural que nos urxían Bruselas e os mercados e que agora, case quebrados, houbo que botar man nada menos que da Constitución.

Din os críticos que esgazou o pacto democrático, o que a primeira vista parece certo, pero realmente o pacto foi reventado hai algunhas décadas. O desenvolvemento das autonomías, di Carrascal, equivalía ó desenvolvemento do Estado. Pero ese pacto constitucional deixou de se comprir non polo Estado, “senón polas autonomías que baixo a inspiración de Cataluña e o País Vasco, non se contentaron con ser autonomías, senón que procuran convertirse en entes soberáns ou para-soberáns. Algo non previsto na Constitución”. I ésto non era posible co aumento exponencial das débedas pública e privada, algo que se vai atopar ou se atopa necesariamente co límite que impoñen os acreedores que sospeitan non van cobrar, como aconteceu tamén cos farmacéuticos de Castilla-La Mancha, en situación precaria porque o goberno autonómico anterior non compreu cos seus deberes e derivou fondos pra outras aplicaciós. É máis, o sindicato Manos Limpias ten formuladas diversas denuncias, contra Barreda, en relación coa desaparición de arquivos e pola eliminación de documentos electrónicos.

Precisamente en Castilla-La Mancha debuta Cospedal cun “plan de ferro” pra aforrare 1815 millós de euros, plan que define como “bueno, equitativo, justo y equilibrado; prescinde de lo innecesario y garantiza lo necesario”, sendo de destaca-la supresión de subvenciós ós sindicatos. O número de liberados vai pasare de 785 a 284. E ó plan de Cospedal fixo mención Rajoy, no sentido de que vai se-lo modelo pra aplicar ó país todo se despois do 20-N lle toca a responsabilidade de gobernar. Debemos lembrar que o PP, que xa gobernou con maioría absoluta, puido daquela ter cambiado o sistema electoral ou doutar de novo á Xusticia dunha total independencia. Esas son tamén asignaturas pendentes; non só a da corrección do déficit ou a creación de emprego, porque sen dar esos pasos a nosa democracia vai seguir eivada. A Constitución recomenda o exercicio da acción popular (como tamén a Lei de Costas), algo que o ministro Caamaño quería suprimir, cando resulta que gracias ó exercicio da acción popular, a Xusticia ten dictado algunhas sentencias necesarias.

Citemos como remate a visita que acaba de facer a España Stèphane Hessel, autor de “Indignaos!”, ó que os do 15M consideraban o seu gurú. O movemento parece que se esfarela e que a visita de Hessel é inoportuna, porque os indignados, contrarios ó consenso establecido antre PP e PSOE prá enmenda da Constitución, que tentaron inútilmente concentrarse no Congreso en sinal de protesta i en número de cincoenta, deberon recibir como ducha de auga fría a orde de Hessel de votar polo PSOE. Ou non, porque se verdadeiramente deben estar indignados contra alguén, políticamente, é contra a mala gobernanza de Zapatero e Rubalcaba, contra os que nunca se posicionaron. Hessel está fóra da nosa realidade e así o ven algús do 15M. Cos seus consellos non vai pular por nengún tipo de rexeneración.

Augas negras

2011-08-28T14:51:00.000-07:00

O scalextryc de Mollavao vai ser construído no espacio que se aprecia na foto, na fin da recta de Lourizán.
-
Pontevedra,28.08.2011
Entrada n. 1464 do blog
Artículo semanal

Augas negras,
por Xesús López Fernández

A falta dunha verdadeira política ambientalista na ría de Pontevedra, a teima en seguire marcando os tempos dunha involución certa prá nosa ecoloxía, é evidente. Aínda estos pasados días, río Lérez arriba e con marea baixa, apreciabase o fondo lodoso de color negra betún, as augas igualmente negras, algo comprobado en días sucesivos. ¿Pero qué foi daquel purolérez.com que nos prometían os propagandistas da Carta de Aalborg? Traicionado o conxunto intermareal no que traballaban diversas depuradoras biolóxicas, as xunqueiras, desta volta e no marco das obras dos terreos que ocupou Tafisa diríase que están a poñeren un novo acento a esa traición, pois nada se está a facere pola recuperación do humedal duns 11000 metros cuadrados que co tempo iría ocupando o parque de madeiras da desaparecida fábrica. Si algún proiecto de rexeneración existe, de momento non se ve. Nun deses paseos apreciabanse tres cisnes, como derrotados, á procura da auga menos contaminada que recibían por un esgoto, escorrentía orixinada, talvez, no outro lado da estrada, á altura do humedal desaparecido.

Poderiamos seguir cunha especie de inventario do que se leva facendo mal dende os anos 50. A Lei de Costas do 1988, que puido ter un efecto salvífico nesta ría, foi sistemáticamente ignorada dende as administraciós que inda aspiran a reventala. Intentos non faltaron, moi en contra da actuación que se supón terían que asumi-las ditas administraciós na defensa do dominio público marítimo terrestre. As marismas de Lourizán poden ter ante sí un futuro de rexeneración; pero, tristemente, as denuncias que se van prantexando, eternizadas no carreiro xudicial, son case sempre promovidas por medio do exercicio da acción popular ante a Xusticia. E así vanse producindo algunhas sentencias firmes que, pasando anos, non se dan executado, como acontece cos casos denunciados pola Plataforma prá Defensa da Praza d´Os Praceres, como tamén os procedementos incoados por Salvemos Pontevedra poderían marcar unha alborada nova pra Lourizán, firme xa a sentencia que devolve á vella concesión de Malvar a condición de dominio público marítimo terrestre.

As administraciós, responsables por acción ou omisión de tanto disparate feito, son de novo culpables na realización da obra que presuntamente ilegal, a conexión coa variante de Marín por medio da rotonda a tres niveles, en Mollavao, con radio de 200 metros, obra en principio alegada por un colectivo de diversos grupos ecoloxistas. Nada, outra batalla xudicial en marcha. Non importa que a Xunta e o Concello digan que se trata dun erro gravísimo e que as negativas de Fomento a modifica-lo plan obrigáronos “porque os cidadáns non podían agardare máis tempo”. Discurso falaz de seudoecoloxistas que non repararon que a Edar d´Os Praceres por eles impulsada era ilegal según a Lei de Costas; que tamén o sería o tanque das tormentas que o Concello quería construire en Mollavao, e todo canto mal se leva feito no porto de Marín, onde hai que retirar recheos por sentencia xudicial, pero se dispoñen a seguiren ocupando máis lámina d´auga.

Presuntamente, a obra vai consolida-la autovía de Marín, asentada sobre as marismas de Lourizán. Escuros intereses parecen marca-lo operativo. E Lores aínda tivo unha gracieta na conversa que se celebrou a pé de obra o pasado mércores: “Queda claro que no ministerio de Fomento, goberne quen goberne, mandan os técnicos”. ¿E non serán os clústers os que marcan a folla de ruta?. Telmo Martín tivo palabras rotundas: “É unha auténtica aberración que imos acabar lamentando”. O conselleiro dixo máis: “Nós queriamos saca-la autovía da beira do mar”, promesa bonita se fose certa; un sensentido, xa que non se aprestaron a recurriren pola vía xudicial en contra da agresión ó medio natural que a obra representa. As augas baixan negras. Unha derrota pra todos, e prós que fardan d´augadores do purolérez.com.

Praza da Verdura, Pontevedra

2011-08-25T08:46:00.000-07:00

Casa da Luz, aínda que non teña nada de tal. Concebido o baixo da casa que ocupa o solar da vella fábrica de luz como lonxa prá venta fundamentalmente de verduras, fracasou como tal e acabou sendo solar de indixentes e "zona húmeda", ata que cerraron o espacio pra convertilo en oficinas da Policía Local, que tivo cuartel neste lugar. Un amparo prá zona. Pero cos estalinistas no poder local, a policía foi erradicada do lugar, que volveu ser un multiusos: letrina, pista de skaters, acobillo dos sen teito, feira artesanal, etc. Ata que se lles ocurreu convertila nunha máis das oficinas de información turística existentes na cidade!. Esta foto corresponde ás vísperas da inauguración do local de Terras de Pontevedra, que case non ten uso. Ó mellor ata funcionou como colexio electoral o 22.05, pra xustificaren os case cen millós das vellas pesetas aquí invertidos en poñer e quitar ladrillos, unha obra d´escándalo. (Por certo, ós nacionalistas non lles gusta usa-la palabra ladrillo; usan tixolo, cando esta verba significa, en galego, un cacharro furado, tarteira, tixola, usado pr´asare castañas. Que conste)
Casa da Luz, do blog "vellapontevedra.blogspot.com", no que existe un comentario meu, longo, a maiores do que queda dito ó pe da primeira foto. Nesta segunda foto pódese apreciar, seguindo o basamento da casa da luz ó fondo, unha certa horizontalidade na praza, hoxe convertida en costa ladeada. A fonte que se ve cara a parte alta, era unha das fontes de cercanías instaladas en Pontevedra por Sesmeros, pró abastecemento d´auga á poboación. A rúa que arranca á dereita, na parte alta da foto é a actual rúa San Sebastián da miña moradía.

A praza da Verdura ou Feira Vella, foto histórica tomada en sentido inverso da anterior.
Esta foto corresponde ó momento de máis esplendor da praza da Verdura, un dos primeiros boscos urbáns de catalpas. Os bancos de pedra foron retirados pra non se sabe dónde. Foi a histeria des-urbanizadora do goberno local estalinista, que se valeu dos servicios de Fole, un mal arquitecto, presente a súa man na desconfiguración de cánto había de emblemático nesta cidade, literalmente arrasada.

Esta fotografía corresponde a algunha escea de Los Gozos y las Sombras. Está tomada do blog "vellapontevedra.blogspot.com". A entrada contén outras fotos. A praza, tal como aparece nesta, gustáralle moito a Torrente Ballester, que sempre gabou a digna restauración de que fora obxeto.

Pontevedra, 25.08.2011

Entrada n. 1463 do blog

Praza da Verdura, Pontevedra,

por Xesús López Fernández

O obxeto desta entrada é o de incluir, fundamentalmente, algunha das fotografías do blog "vellapontevedra.blogspot.com", de xosecas. Tamén o de denunciar, unha vez máis, o mal que se leva traballado no urbanismo pontevedrés, sometido desta volta ó Diktatt estalinista, á parida da nova economía concebida polos políticos que reconvertiron a zona vella en auténtico gulag.

Teño xa inserido no meu blog non poucas fotografías dos disparates realizados polo Bloque en mancomún co arquitecto Fole. Pero non atopo tempo pra me ocupar do reto de construir un novo blog no que inserir os miles de tomas que teño almacenadas no meu álbum Picassa do novo urbanismo destos iluminados.

No tocante á praza da Verdura haberá que decir:

1.- Actualmente xa non é unha praza, é un largo penzo e abeirado, privatizado ó servicio dos taberneiros.

2.- Non se cumpre a normativa de veladores e polos soportales, invadidos, infectados, non se pode camiñar.

3.- Os domingos funciona no espacio un rastro de miseria, no que de cando en vez aparece mercancía roubada. Este tipo de comercio é unha das improntas da economía local estalinista, especie de parto dos montes.

4.- A oficina de Terras de Pontevedra. Cen millós das antiguas pesetas pra non se sabe qué.

Como un éxodo bíblico,

2011-08-21T12:29:00.001-07:00

Montoro, en La Razón. O peregrino, ese era o nemigo a batir polos indignados e sindicatos subvencionados. A algunhas xentes do Goberno, seguro, asustáronlle máis os dous millós de peregrinos, ou case, que acodiron a Madrid, do diverso mundo. 193 países presentes. A zETAp seguramente lle contaron o dito aquel de Stalin: ¿Pero cántas divisiós ten o Papa?. Despois da demostración de catolicidade global debe estar que non controla os esfínteres.
Peregrinos de todo o mundo durante a Xornada Mundial da Xuventude. A marca España, beneficiada coas xornadas. Esteban, en La Razón. Os indignados piden garantías dunha eternidade que non discrimine por méritos, xestionada polo Estado.
Pontevedra, 20.08.2011
Entrada n. 1462 do blog
Artículo semanal

Como un éxodo bíblico,
por Xesús López Fernández

O pasado 18 de agosto daba comezo a viaxe de Benedicto XVI a Madrid, pra se irmanar cos xóvenes dos cinco continentes que agardaban por el. Xentes chegadas, ó parecer, de 193 países, incluso da China comunista. Recibido polas primeiras autoridades do país en Bararjas, ás 12 da mañá, ás sete da tarde abandonaba a Nunciatura pra acometere o seu itinerario catequético. O alcalde de Madrid entregaríalle as chaves da cidade ante a porta de Alcalá, pola que pasaría o Sumo Pontífice na compaña de cincoenta xóvenes dos cinco continentes, polas cinco portas da mesma. Os mozos agardaban expectantes o comezo da festa de Cibeles, non exenta de momentos simpáticos, como cando unha xoven asiática o agasallou cunha guirnalda que o Santo Padre non dubidou en se poñer; pouco despois probabase un sombreiro, regalo dun mozo centroamericán. Ó longo do acto foi relevante a actuación do coro e a orquesta creados pra estas XMX.
O venres tería un par de encontros, no Escorial, cunhas 1600 relixiosas, das que valorou o radicalismo na realización da súa vocación de entrega ós demáis. E mantivo un acto académico cuns mil profesores universitarios, unha lección maxistral do profesor Ratzinger, según comentou César Nombela, que na súa crónica sobre este acto di que o Papa proporcionou material prá reflexión creativa. “Ti podes se-lo protagonista da búsqueda da verdade”, comentara o Papa en Cibeles. Pero da lección maxistral agromaron varios comentarios:“Aprendín que os profesores, ademáis de ensinar, debemos amare ós nosos alumnos” (A. Alonso); “Sentín como se nos conocera de toda a vida e na súa forma de falarnos quixera saca-lo mellor de nós mesmos” (Ana Rodríguez). Polo serán tería lugar o Viacrucis, coa exposición de pasos da Semá Santa traídos de diversos lugares e co protagonismo da cruz viaxeira de Xohán Paulo II, que xa debe estar rumbo Río Xaneiro, prás XMX do 2013.
Aínda que podemos estimar que en Madrid estiveron concentrados dous millós de xóvenes de todo o mundo, talvez poidamos afirmar que se celebrou unha festa fundamentalmente española. Eduardo Verástegui, autor mexicán defensor da vida, en falando das xornadas e dos seus novos traballos, non deixou de saudar á Madre Patria, porque o español é patria de máis de trescentos millós de persoas, cristiás moitas delas gracias a España, por máis que a enxeñería social dalgús grupos (televasura incluída) tente acabar coa idea de España e, de paso, coa Igrexa; que mesmo estos días quixeron luxar o estado de alegría, gracia, e actitude de búsqueda dos que non se opoñen ó camiño por eles escollido, nen insultan.
A xornada do sábado foi densa. O Papa, que promove a confesión, confesou a catro peregrinos; ás 10 da mañá celebraba misa na catedral da Almudena cos seminaristas que se preparan pró sacerdocio. Destaquémo-la visita ó Instituto San Xosé, atendido polos irmáns de San Juan de Dios, onde comparteu un encontro con xóvenes discapacitados. Cuatro Vientos, coa Vixilia anunciada prás 20 horas, foise ateigando de peregrinos dende horas antes. Paloma Gómez Borrero comentou nunha das cadeas que emitiron os actos, que o espectáculo era impresionante. E calificouno de éxodo. ¿Un éxodo de mozos e mozas cara un mundo mellor, cun sentido trascendente da vida, menos preocupados pola falacia dunha economía utilitarista que nada resolve? Nun escenario “celestial”, no que novamente estivo presente a cruz de Xohán Paulo II, en Cuatro Vientos puideron complicarse as cousas pola chuvia e fortes ventos habidos. O Papa agradeceu a ledicia e resistencia dos xóvenes, ós que na misa de envío dominical encomendaría unha posible sanación do mundo. Foron case dous millós os peregrinos que renunciaron ás súas vacaciós pra acodire a Madrid á posible cita coa gracia; pra se integrar talvez no éxodo evanxelizador, como pobo de Deus, que comentaba Paloma Gómez Borrero.

EL VALLE DE LOS CAÍDOS

2011-08-19T14:32:00.001-07:00

O Goberno quere cambia-lo uso do Val dos Caídos. De momento non hai nada máis que unha aproximación --¿agresión?-- á Igrexa, á que según Ramón Jáurugui poderialle interesa-la explicación do Goberno. Nese sentido tentaron falare con Tarsicio Bertone, que comentou que, no contexto das XMX de Madrid, non traen ese tema na axenda. ¿Tentarán buscare prá cruz unha solución como a do fusilamento e dinamitado do Cristo do Cerro dos Ánxeles? Esteban en La Razón. O imbécil quer entrare na Historia de España, pero que non se garde del a memoria que lle corresponde: a do peor presidente do Goberno de toda a historia española.
Caín, en La Razón. Dous "filósofos" falan de reescribi-la historia, a allea, abandonando a reescritura da nosa.
Pontevedra, 19.08.2011
Entrada n. 1461 do blog

EL VALLE DE LOS CAÍDOS,

por Xesús López Fernández

O Réxime pretende reconverti-lo Val dos Caídos noutra cousa. Están rabiosos por levantare os restos de Franco, que non deixou disposto que o enterraran na basílica. Pra moitos españoles, ésta cumpre o papel de "memorial de reconciliación", anque ós socialistas non lles guste.

Eles, reventadores da cámara santa da catedral de Oviedo, queimadores de igrexas a centos, á hora de pensar noutro uso pró Val dos Caídos poderían pensar nunha especie de museo do holocausto da guerra civil española, cruzada porque sí. Eu, que leo o devocionario de Magnificat, atópome case tódo-los días coa pequena biografía dalgún dos 500 mártires beatificaods polo cardeal Saraiva, asesinados pola horda marxista.

Certamente, son moitos máis os mártires, e ós historiadores resultaríalles interesante consultare os miles de documentos --talvez centos de miles-- da nosa guerra civil, que no Vaticano hai tempo están a disposición dos estudiosos, documentación dunha historia que se pode contar aínda mellor, aclara-lo perfil bestial das xentes da Frente Popular antre outras cousas.

Que o ignaro de ZP queira cambia-lo parte de guerra final da guerra non quer decir que a palabra cruzada non estea debidamente aplicada á nosa guerra civil. Este home quixo volver co peor do guerracivilismo, xustifica-los horrores desencadeados polos roxos.

Enlace:

noticias de Navarra. com: El Gobierno de Zapatero pide "ayuda" a la Iglesia para transformar el Valle de los Caídos.

XMX, Testigos de esperanza

2011-08-14T13:32:00.000-07:00

Un dos iconos da XMX, de Madrid, en marcha.

O mar de esperanza irase conformando ó longo da semana que comeza.

Pontevedra, 14.08.2011

Entrada n. 1460do blog

Artículo semanal

XMX, Testigos de esperanza,
por Xesús López Fernández

Realmente, a XMX leva tempo en marcha. Dende hai meses viñéronse formando ríos de fe e colaboración por diversos lugares de España e do ancho mundo, cun obxetivo común: o mar de esperanza ecuménica pensado prá Xornada Mundial da Xuventude de Madrid. Onte, domingo, comezaron os actos específicamente militares na Igrexa Catedral das Forzas Armadas, ás 12,30, cunha misa rociera, unha afirmación de fe vital, oficiada polo arzobispo castrense, don Juan del Río Martín, coa participación da “Hermandad Castrense de Nuestra Señora del Rocío”. Acoden ás xornadas incluso militares extranxeiros. En Burgos, 400 xóvenes normandos están xa na Abadía de Santo Domingo de Silos, lugar de acollida de peregrinos, agardándose a arribada doutros 250, dos Países Baixos, este luns. En moitas cidades nótase a presencia de miles de xóvenes, con celebración de diversos actos.

¿A quén pode molesta-la presencia da mocedade que participa nesta marea ecuménica de esperanza por un mundo mellor? Case o 22% vanse alonxare en polideportivos e dormir sobre o chan, en sacos; un 13% en distintas parroquias e outro 12% en casas de familias de acollida. Que dende os sindicatos UGT e CCOO pretendan unha folga de metro pra poñeren atrancos á visita papal; que o grupo de “indignados” apoie a decisión sindical, según o seu comunicado público, sitúaos a uns e ós outros no puro sectarismo. Son os novos Goliaths. E non se pode reconstruire a sociedade, en bancarrota, con esas actitudes, porque a situación que actualmente vivimos é consecuencia da institucionalización da corrupción, principalmente polos grupos antisistema, tanto os entobados na propia gobernación, como as forzas esóxenas ás que lles están a marcaren a folla de ruta, os Goliaths de arestora.

A celebración do encontro ecuménico é resultado dun gran e longo traballo de voluntarios. Un increíble labor de organización e previsión, posible dende a cultura do esforzo, e así, citados telegráficamente, diremos: a cruz das xornadas, que recorreu 20000 kilómetros por toda España, está de novo en Madrid; máis de cincuenta medios colaboran coa XMX; hai 24 pontes no recorrido que vai face-lo papa; sumádevos á gymkana da XMX; o 21.08, concerto de música clásica, Mozart, Bach, co Fondo de Solidaridade; celebrade o día da XMX na vosa parroquia; misa no parque de Aluche, participada por centos de familias e voluntarios o pasado 13 de xuño; punto de información na Feira do Libro; 60 voluntarios de unomasuno.org recolleron 25 toneladas de comida pró Banco de Alimentos; o 1 de xuño foran xa presentados a Orquesta Sinfónica e Coro da XMX… Sí citarémo-la edición dun catecismo “YouCat” (Youth Cathecism), que tódo-los peregrinos van atopar na sua mochila. Un libro dinámico, con constantes cuestiós e respostas. No prólogo é definido como fascinante porque fala do noso propio destino.

É posible que moitos dos xóvenes que van estare en Madrid vaian á procura da mesma fe que un grupo da tribu H´Mong, perto de Dien Bien Fu, no norte do Vietnam, que chegaran dende Lai-Chau a certa igrexa (según conta Nguyen van Thuan en Testigos de Esperanza) despois de seis días de camiñar. Querían ser bautizados axiña polo párroco ó que lle formularon a petición. Só dispoñían de dous días porque trouxeran arroz nada máis que pra 14 xornadas. O sacerdote replicou, porque, ¿qué formación tiñan? A recibida por medio dunha emisora de radio filipina, “Fonte de Vida”, protestante. ¿Protestante e querían facérense católicos? O sacerdote, conmovido, veu no acontecemento un novo Pentecostés. Total, que aquelas xentes foron bautizadas, confirmadas, asistiron por primeira vez a unha eucaristía e comulgaron. Regresaron á súa aldea, onde os domingos, ás 9,30, daban descanso ós búfalos e seguían a misa retransmitida por radio Veritas, filipina. Anos despois, no lugar había 5000 católicos. E vexo na XMX como unha gran converxencia de novos testigos nun mar de esperanza.

XAPONESES CARA SANTIAGO E MADRID

2011-08-10T16:14:00.000-07:00

Foi como se pasara un regato de sorrisas, de augas mansas e impolutas, os peregrinos xaponeses que onte cruzaron Pontevedra, cos que me encontrei na rúa da Virxe do Camiño, portaban todos eles un sorriso, unha expresión de ledicia, un querer comunicárense. "Hola!", saudaban a todo o mundo. Nesta foto vanlles marcando o Camiño de Santiago, dend´o albergue da rúa Otero Pedrayo ata a igrexa da Peregrina, Antón Louro, alcalde en funciós, e Celestino Lores, o incansable divulgador e promotor do Camiño Portugués.
Nesta foto deixan atrás a praza Valentín García Escudero cara a ponte do Burgo, cara Caldas, Padrón, Santiago.... A bandeira de Xapón no adro da Peregrina. Estos peregrinos pertencen ó 0,30% da poboación nipona que profesa a fe católica. Con eles peregrinaba un bispo que pronunciou unha breve homilía na igrexa da Peregrina.

Aquí están a contemplaren, ledos, a fachada do templo, e a fotografiala.
Co sorriso sempre fácil, esta parella descansa nun momento da andaina que os leva primeiro a Santiago; despois viaxarán a Madrid, ó encontro con Benedicto XVI na XMX, se os antisistema (socialistas, 15M e sindicatos) non-o impiden.
Pontevedra, 10.08.2011
Entrada n. 1459 do blog

XAPONESES CARA SANTIAGO E MADRID,

por Xesús López Fernández

Parece que as criaturas que onte pasaron por Pontevedra levaron unha boa impresión da cidade. Antre eles non faltaban algús procedentes de Fukushima, a cidade castigada polo tsunami que afectou á central termonuclear. O bispo Pablo Koriyama, tamén peregrino nesta hora, oficiou unha breve homilía en xaponés, do que a igrexa da Peregrina vai gardar memoria. Seguro. Tamén formaba parte do grupo un sacerdote camerunés, Emile Rodrigue Eteme, que exerce en Morioka, unha zona moi afectada polo tsunami. O crego síntese parte dunha misión que ven a Europa a demostrare que o Xapón sigue vivo e preparado pra recibire visitantes. "Agora estase reconstruíndo todo i estamos aquí pra mostrare unha cara sorrinte".

Dou fe da ledicia que parecían portare tódo-los peregrinos que, francamente, non me pareceron 150 ou 140 como din algunhas noticias, senón un número sobradamente maior, como máis de douscentos, case trescentos. Todos sorrintes.

Un sacerdote mexicano, José Alfredo González Márquez, sacerdote en Sundai e Fukuxhima, explicaba: "Movémonos moito con Cáritas e conseguimos facer un centro de apoio polo que pasaron, ata o presente, 1200 voluntarios do país". O luns viaxan á capital pra lle agradecer a todo o mundo a axuda recibida.

O Papa e a Xuventude

2011-08-07T11:17:00.000-07:00

Confiemos nos efectos benéficos da edición española da Xornada Mundial da Xuventude, aínda que algús cretinos tenten dictarlle a Benedicto XVI un discurso no que non se fale da defensa da vida, nen da gracia ou do amor; que o Papa esqueza que está en terra de mártires, presentes xa no santoral non menos de 500 da colleita da Segunda República.
Pontevedra, 7.08.2011
Entrada n. 1458 do blog

Artículo semanal

O Papa e a Xuventude,
por Xesús López Fernández

Vaise celebra-la Xornada Mundial da Xuventude, en Madrid, antre os próximos 16 e 21 de agosto, o encontro de Benedicto XVI con xóvenes chegados de tódo-los continentes. 170 nacionalidades. Trátase dun encontro dende a libertade que moitos non entenden, pode que incluso por teren perdido a capacidade de ser libres, de respetare a condición cristiá dos que así se declaren. E diríase que lles molesta que veña o Papa ó noso país. Así, Ramón Jáuregui, ministro socialista ten recomendado que o Papa non fale de España ó longo da súa visita. O ministro reiterou o que xa sabemos, que España é aconfesional e que “leis como a do Aborto, Morte Digna, Igualdade de Trato, e calquera das que regule o Código Civil no marco das relaciós no que os españoles determinan a súa vida, fainas o Parlamento, non a Igrexa Católica. É incuestionable, dí o home, pense o que pense a Igrexa. Admitimos que a Igrexa poida dá-la súa opinión, pero quen decide é a soberanía popular”.

Talvez sexa a ocasión de traere aquí o tema da reconfiguración que da man de ZP estáse a producir no PSOE español como “socialismo antisistema”, que aquí non fixo a travesía do Bad Godesberg como o SPD alemán, que abandonou o marxismo e tomou como modelo inquebrantable o Estado de Dereito e renunciou a quebralo ou sobardalo en pos de calquer obxetivo utópico. O partido socialista español desarbolou practicamente o Estado e, prá súa salvación, busca a alianza con outras forzas antisistema, búrlase da soberanía popular. Pero Jáuregui afirma que hai que apoia-lo evento da XMX, importante prá Igrexa e pra España, que poden acodir a Madrid case dous millós de persoas, feito que vai colocar ó país no centro da noticia a nivel mundial. Non poucos analistas estiman que o acto vai resultar beneficioso fiscalmente, ademáis da proiección ó exterior da “marca” España, concitadas en Madrid máis de cen cadeas de televisión. ¡Xa pode brinda-lo Goberno a cobertura necesaria pra que o gran encontro de peregrinos de toda parte non resulte perturbado polos que preparan actuaciós contrarias ó seu discurso fraterno de vida, amor e gracia!.

O cardeal Rouco dixo que non toda a mocedade que está camiñando a Madrid é xente de fe enraigañada, algús talvez cun conocemento somero sobre as verdades da fe, da Igrexa e da súa historia, que incluso poden estar bombardeados con todo tipo de calumnias e medias verdades. Pero a “xornada” é a gran ocasión pra que moitos xóvenes escoiten de primeira man aquelo que a Igrexa ten que lles ofrecer. Son moitos os que viviron en xornadas anteriores, en Colonia ou Sydney, poño por caso, o encontro real coa gracia que cambiou as súas vidas de forma radical; que hoxe viven consagrados a Cristo, nalgunha das tenzas que a Igrexa coida, como sacerdotes ou na vida monacal. A XMX resultou pra eles unha viaxe á gracia, i éste parece se-lo desexo do cardeal Rouco. Pero, insistamos, parece que moitos queren cambia-lo discurso do Santo Padre, poñerlle cancelas. Molesta que miles e miles de mozos o reciban con ledicia.

Habería que decir moito máis, especialmente da historia das Xornadas, nas que todo o mundo pode ter cabida, en libertade, pero crúzase un tema: o dos indignados, ós que o Goberno ven manexando, tolerando ou conducindo cara unha radicalización antisistema da que parece pensan obter algús réditos. E así, mentres os botaban, os manifestantes preñaron as redes sociales con mensaxes contra Benedicto XVI, ó que culparon de ser obrigados a marcharen da Porta do Sol, que sí vai acoller algús actos da XMX. Se o Goberno non quixo comprire coa lei ó longo de tres meses e medio, a culpa é del e non da soberanía popular, anoxada. Os “indignados” do 15-M, según afirma o director executivo da Xornada, están invitados a se reunir con Benedicto XVI o próximo 18. Polo demáis, á organización da XMX non lle preocupan as protestas, pero sí a crispación en torno a un encontro de amigos autofinanciado.

O cambio necesario

2011-07-31T09:16:00.000-07:00

Sabia interpretación de Montoro en La Razón, en relación co intento da Xusticia de descafeina-lo caso faisán, presunto terrorismo de Estado, un dos "logros" do goberno de ZP.
Esteban ten, en La Razón, innumerables viñetas adicadas ó tema ETA. Nesta deixa constancia da presunta relación existente antre "o candidato" e a banda. ZP sería un mediador de segundo rango.

Caín, en La Razón, sempre mordaz e certeiro. As elecciós serán o 20-N, unha forma de fundamenta-la existencia das dúas Españas. Curiosamente, cun Bono fillo dun alto cargo falanxista, como tamén aquel Martínez Bermejo das cacerías con Garzón e outra xente da parroquia; cun Rubalcaba fillo dun piloto franquista e un ZP fillo dun asesor xurídico do concello de León en período franquista, o chiste cobra unha intensa dimensión. Algús puideron estare nunha ou na outra España, pero moitos socialistas están realmente nas dúas ó mesmo tempo. Moito bradar, sí, contra o franquismo, pero manteñen as constantes vitales nacionalsindicalistas, por eso escolleron o 20-N prás elecciós, o día da Dolor joseantoniá e franciscana (de Francisco Franco, líder dos seus ancestros).
Esta viñeta de Caín podería valer mesmo como pancarta prá campaña electoral, como autorretrato do candidato, centrado nun marketing incomestible.
Pontevedra, 31.07.2011

ntrada n. 1457 do blog
Artículo semanal

O cambio necesario.
por Xesús López Fernández

Unha certa alegría representa prá sociedade española a convocatoria de elecciós anticipadas, a celebraren o 20-N. A verdade é que hai, a consecuencia dos dous mandatos de Zapatero, da súa política de mal goberno, un sentimento de derrota no colectivo cidadán, conducido en certo sentido a unha especie de suicidio colectivo, que nese sentido contan os máis de cinco millós de parados que en moitos casos siguen comendo gracias á axuda cidadá e ós comedores de Cáritas fundamentalmente; unha fiscalidade atafegante prás pequenas e medianas empresas que levan cerrado en número de varios centos de miles; o laicismo agresivo que veu combatindo as raíces cristiás da nosa civilización, da civilización europea; a asunción do aborto como bandeira, a decadencia da educación, a creación dunha sociedade de masas na que se enfortece e vulgaridade intelectual. E dentro deste caos, a eutanasia xa servida nalgunhas sociedades, parece a punto de ser concretada neste noso país.

A sociedade percibe que é necesario un esforzo real de rexeneración: que algún partido asuma un programa de restauración das Administraciós (algunhas prácticamente quebradas), da Educación, da Xusticia, que precisa dunha independencia real pró cambio de rumbo deste país, imposible sen un claro reequilibrio dos tres poderes. Por se fora pouco, o Goberno de ZP tenta acabare coa acción popular, prevista na Constitución, prevista xa na vella Constitución do ano 1812, recomendado o seu uso incluso nalgunha das nosas leis; é decir, privare á sociedade da capacidade de pensar, de denunciare aqueles asuntos nos que se presuma a existencia de prevaricación ou de quebranto de normas lexislativas. Coido que a sociedade débelle ó exercicio da acción popular a solución de non poucos litixios e precisa que das elecciós do 20-N saia un Goberno fresco, cunha clara folla de ruta pra unha alborada rexenerativa do país como Estado de dereito.

Hai, sen embargo, un certo pesimismo xeneralizado, como se as elecciós se produciran pra que nada cambie, aínda producíndose unha falsa alternancia. Os mediocres son lexión i están en tódo-los partidos e viven moi ben como políticos á par que envilecen o aparato público. Neste contexto, moitos tertuliáns avanzan que non creen que Rajoy estea en disposición de cambiar moitos dos disparates lexislativos de ZP e os seus ministros, como se o Estado non existise (doutrina Murray Rothbard) e que son os clústers todopoderosos os que manexan os tempos e dispoñen os cambios que lles apetezan. ¡A ver qué partido nos mostra a letra dun auténtico plan anovador que se leve por dediante o Tribunal Constitucional (ó mellor tamén sobra o Senado), o actual plan de Educación, a lei da Memoria Histórica e desparasite ó país todo de tantos presuntos abusos i escándalos. Se o cambio de Goberno significa un simple relevo pra que nada cambie e o esmorecemento continúe ata a desfeita final, mesmo a perda de identidade política histórica, mal iríamos.

Así as cousas, os candidatos do PP e mai-lo PSOE parecen tranquilos, dispostos ó debate. Rajoy tennos afeitos a discursos sobre cifras, particularmente relacionadas coa fiscalidade, a economía e o paro; Rubalcaba, vaia por Deus!, resulta que agora dispón da receta máxica prá xeración de emprego e amelloramento da economía. Pero si eso é certo, cómo o tivo tan calado, cómo lle negou as recetas a ZP e consinteu que o país se fora afundindo máis e máis, como se non houbese outro referente que Grecia, Irlanda, Portugal? O caso é que Rubalcaba fala agora de que “traballamos nun programa pra gañare e gobernare”. Quedan atrás as trolas de ZP e o seu leigado siniestro: “ETA, Estatut, aborto, “guerracivilismo” e recortes sociales”. El vaise e deixa o listón do paro nun 20.9%, o doble da media europea, e unha coxuntura económica que ten sumido a España nunha intervención de feito. O 20-N, memoria histórica, situación dramática, ¿elecciós pra unha rexeneración posible?

De Caín, en La Razón. Despois de mortos os sen traballo xa nada contan as listas do paro. A Franco e a José Antonio tampouco os van empobrecer máis e difícilmente pódese dare agora un amelloramento reactivo en favor do PSOE, aínda qu´o seu inconsciente os estea a traicionare, a mostrare as súas raíces profundas nacionalsindicalistas.