MADRID COMO DESLOCALIZADOR [22.09.2008]

Perséntase, ademáis, pola súa brillante xestión, como alternativa ó Goberno sectario de Zapatero.
Ático de Pepiño Blanco, en VillaPSOE, na Illa d´Arousa, valorado en €.360000.

En España están abandonados 2800 pobos, a maioría en Galicia e Asturias. A supresión do imposto sucesorio podería favorece-lo retorno da riqueza a algús desos lugares. Son 1200 os que quedaron deshabitados en Galicia.

Pontevedra, 22.09.2008

-
Entrada n. 599 do blog

-
Sigue o artículo correspondente a esta semáa, enviado a diversos medios.

-
Madrid como deslocalizador [22.09.2008],
por Xesús López Fernández

-
Acaba de se celebra-lo congreso do PP en Madrid. Esperanza Aguirre foi elexida de novo presidenta do mesmo. Según as crónicas, a muller arrasou e o partido, a nivel nacional, pode ter nela unha firme esperanza de triunfo, dona dun discurso claro, directo, didáctico. Enténdese moi ben o que dí, tamén algús dos seus movementos na configuración do equipo do que agora forma xa parte Manuel Pizarro, que pode ser un dos verdadeiros activos do PP madrileño, reclamado con fervor polos asistentes ó congreso. Tamén, por ser un exemplo de política integradora, o feito de que incluíra no seu equipo a tres inmigrantes: Washington Tobar Padilla, do Ecuador, no Comité Executivo, ademáis de contar tamén coa rumáa Anka Moldovan e o cubano Toni Guedes. Do ecuatorián dirémo-lo que recollen as crónicas: que emigrou a Madrid no 2001 pra se reunir coa dona e un fillo chegados un ano antes. Xa aquí, traballou na construcción e noutras actividades. Actualmente é presidente da Asociación de Pobos do Ecuador en Madrid. No seu país, fora auditor; tamén xogador de fútbol profesional.

-
No congreso valorouse o triunfo de Aguirre contra a crisis, acertada nas súas medidas de tipo fiscal: a supresión do Imposto de Patrimonio, pero tamén, sobre todo, a reducción nun 99% da cuota a pagar no de Sucesiós, dende o 1 de Xaneiro do 2007. A presidenta do PP de Madrid non lle tivo nunca medo a esa exención, porque as cantidades a percibir polo imposto representarían un 2% dos ingresos orzamentarios; pero os beneficios da renuncia a esa cobranza [e outras medidas liberalizadoras] traerían como efecto a deslocalización de patrimonios doutras autonomías nas que se mantén vivo o poder confiscatorio do imposto, a tal punto que esa deslocalización multiplicouse por sete nestos dous últimos anos, xerando unha acumulación de riqueza na autonomía madrileña que compensa dabondo a renuncia a ingresa-las cuotas do imposto “da morte”, ó que nos temos referido en máis dunha ocasión.

-
Poderiamos traer aquí argumentos diversos: Imposto anticonstitucional que, en certo sentido, mutila ou anula o dereito á herdanza previsto na Carta Magna; a serie de agravios comparativos coas xentes doutras autonomías que están exentas; a recomendación colexiada da supresión do imposto feita polos asesores fiscales, incluso polos Notarios. E nun artículo de Félix Bornstein publicado en El Mundo do 28.01.2007, titulado “El tirón del Impuesto sucesorio”, o autor afirmaba que a exención inaugurada nese ano podería equivaler a un terremoto fiscal “que na escada de Richter acadaría un grado superior a 7”, porque o imposto corresponde ás autonomías nas que resida o causante, nas transmisiós “mortis causa”. E un exemplo pode mellor aclara-las cousas, porque se no caso da transmisión dun patrimonio de €.2196950,-, en Madrid, os herdeiros terían que pagar unha cuota de €.2165,- [aplicada a minoración do dito 99%], no caso de Barcelona a cuota a ingresar ascendería a €207251,-. Son datos dun suplemento de La Vanguardia, TOGAS, de data 25.10.2007.

En Galicia e do I. Sucesorio estannos a decir que, en adiante, quedarán exentos o 90% dos galegos, sobre a base da non tributación dos patrimonios inferiores a €.125000,-, cifra que non precisa de máis comentarios. No caso de Cataluña e polo efecto da deslocalización comentada, polo tirón de Madrid, entenden o Imposto Sucesorio como discriminatorio, [que vulnera o principio de igualdade contido no artículo 14 da Constitución], que debería ser causa dunhas mesmas consecuencias xurídicas en todo o país. Digamos, si acaso, que foi Mariano Rajoy no 2002/3 o que comezou coa campaña da reducción autonómica nas cuotas a ingresaren, algo que algunhas das autonomías gobernadas polo PP souberon facer. Pero faltou convicción á hora de promover, a nivel estatal i en campaña electoral, a supresión do imposto. Pero Madrid pode ser un destino bo, como deslocalización, pra evitar que coa morte dos causantes se inauguren ruínas familiares. En non poucos fogares.

COLORES NA FEIRA FRANCA

Pontevedra, 17.09.2008

Entrada n. 598 do blog

Fotografías do titular do blog en relación coa feira franca pontevedresa, asunto tratado nunha entrada anterior, no n. 593.

Están seleccionadas algunhas de varias colores, palabra femenina que prefiro, como Carlos Casares, e que está no diccionario. De color ven colorado, colorín ou colorete, meras caricaturas se as reducimos a "corado, corín, corete", a risada que producen os diferencialistas.

A xente camiña no entorno da porta e rúa das Trabancas, palabra analizada na aludida entrada.

Demostración dun ferreiro na vella praza da Ferrería que os nazionalitaristas queren convertir en praza da Ferraría, así, abrindo a boca.

Unha muller vende, na súa trabanca, pandeiros de diverso feitío. Licores de diversa color, agasallo prá vista e prá boca. Un verdadeiro escaparate de trabanca. Fabricando tintes por medio da cocción de prantas i herbas. O grifón do pasado ano, que volveu. Na seguinte foto, outro detalle do mesmo, nos xardíns de San Francisco, condenados según o cuaderno de bitácora de Mosquera e Fole.

A porta de Rochaforte ou Santa Clara, outra fantasía engadida este ano. Por ela entraba o viño que chegaba polo camiño vello de Castela, escea que se recreou este ano.

Video propio. O colorido do posto das cabazas e do millo corvo, antre outros.

A DERROTA DA HUMANIDADE

Giuliano Ferrara mantén a súa cruzada pro-Vida a nivel mundial.

Terceira fase do aborto, cando se apuntilla ó feto. O traballo que sigue é o artículo correspondente a esta semáa, remitido a diversos medios.

-
Pontevedra, 15.09.2008

-
Entrada n. 597 do blog

-
A derrota da Humanidade [15.09.2008],
por Xesús López Fernández
-
Bibiana Aído, a “miembra” do Goberno socialista, anunciou o 4 de Setembro a creación dun comité de expertos pra traballaren no texto dunha nova lei do aborto, que agarda poida estar preparada prá fin do 2009 ou pró comezo do 2010. Non entrou en detalles da que, según algús analistas, vai te-la configuración dunha lei de prazos, nos que a nai xestante podería dispoñer libremente sobre a “interrupción do embarazo”, decidi-la morte dos nasciturus en contra da Constitución. A ministra fala dunha lei que garantice os dereitos fundamentales e a seguridade xurídica do profesional que interveña na morte do feto. O aborto está definido como delito. Pero é que ademáis parece se está a usa-lo asunto como cortina de fume pra que a sociedade española non pense na gravedade da crisis que está a sofri-lo país, no fracaso da economía socialista, daí que o presidente do Goberno teña usado a tribuna parlamentaria pra lle chamar hipócritas ós opositores á lei que queren promover.

-
Naturalmente e aínda existindo casos de dobre moral, o insulto non é de recibo. Pra un home como Fernando Sánchez Dragó, a morte do nasciturus non deixa de ser outra cousa que un acto terrorista. Miguel Durán, o home da Once, naceu cego como é sabido. Despois de explica-la relación que sempre tivo coa súa nai, chegou afirmar que pode estar no colectivo dos discapacitados ó que pertence, a maior oposición á lei que nos anuncia a “miembra” e da que Zapatero se vale como cimbel pra que non pensemos na realidade de estarmos en números roxos, de que o país ten un PIB negativo según a propia UE acaba de anunciar; máis negativo se temos en conta o que se perde en unidades de capital natural, que non se computan á hora de falar do crecemento económico. Citemos tamén o gran paso dado por Francia, onde o nasciturus que perda a vida pode ser incluído no libro de familia, “como fillo nacido morto”. Evidentemente, é un país diferente, incluso no tema da laicidade, como se ten posto de manifesto no encontro de Benedicto XVI con Sarkozy da pasada semáa.

-
Unha reacción social forte contra a actitude do Goberno pode estar en marcha. Autores diversos xa se pronunciaron en contra. Máis dun oitenta por cento dos médicos declararíanse, con temor, obxetores, porque saben que a partir dese momento pasarían a integrar “unha lista negra”. Pero é que “lexitima-la morte dun inocente por medio do aborto mina e destrúe o fundamento da sociedade. A xeneralización nos nosos días do aborto legal….[máis de cen mil cada ano en España] …constitúe unha grandísima derrota da humanidade”. Son afirmaciós do Cardeal Antonio Cañizares Llovera, Arcebispo de Toledo, que publicou un interesante artículo en La Razón do 11 de Setembro de título “El aborto, una derrota de la Humanidad”, do que está tomado o que encabeza este traballo de aproximación ó tema. Naturalmente, o cardeal tamén comenta o dito en diversos foros, de que a anunciada lei tería como finalidade tapar outros temas de carácter social. Pero discrepa por unha razón de calado, porque estariamos a meter algo tan sagrado como é a vida na danza das estratexias e a supeditala a certos intereses.

-
Remato con algo máis do dito polo cardeal Cañizares, que afirma que non só queda cuestionado o dereito fundamental á vida, senón tamén o concepto da persoa mesma. A partir daí xa non se sabe quén é o suxeito do dereito fundamental á vida: ¿o ser humán en canto tal ou o que decidan os lexisladores, as maiorías parlamentarias, o poder, en suma? Pergunta tamén o cardeal por unha cuestión de fondo derivada do devandito: quén, cándo e cómo se é home. ¿Quén o decide?¿Ou é que está nas mans do home –do poder—decidir cándo se é persoa, algo que ten consecuencias no terreo da concepción dos dereitos humáns?. Por eso o tema do aborto é tan decisivo que podemos velo como o máis grave que ten acontecido na historia da humanidade, unha quiebra do home e a sociedade nunca acaída anteriormente.