domingo, 28 de septiembre de 2008

QUINTANA, VENDEDOR DE FUME

Quintana vende fume de Ence, ante o seu público. ¡Mentireiro!. [Foto do Faro de Vigo.]!

Pontevedra, 29.09.2008

Entrada n. 605 do blog

QUINTANA, VENDEDOR DE FUME,
por Xesús López Fernández

Anda o Quintana coa súa cruzada mediática, aparecendo retratado tódo-los días en diversos medios. Coido que en gran parte non é outra cousa que propaganda pagada. Últimamente volveuse, en certas cousas, como un clon --ou clawn-- de Fraga, á procura dos votos dos vellos e das vellas. E aparece o home nos distintos escenarios, sempre co seu forzado e mecánico sorriso, a falar desa patria que estos nazionalitaristas fracasados queren construir: Galiza, o lugar que non existe e ó que lle queren buscar sitio no mapa.

Como están xa en campaña, andan a xogaren co cimbel publicitario de Ence, novamente noticia, precisamente polo fracaso das políticas e dos políticos, por seren todos eles "neocóns" ó servicio dos clústers. E non ten razón Quintana, porque Ence está aí porque eles queren. O malo é que, neste desgraciado país co que están a acabaren, se a clase política perdeu toda a credibilidade, tampouco o TSXG demostra ter moitas luces.

Sigue unha noticia do Faro de Vigo, 28.09.2008, pra constancia de cómo agora adobía a trola o home.

OS NEOCON, [29.09.2008]

McCain, candidato republicán con claro discurso en economía, que parece non ser do gusto de Zapatero. Os neocon, no sentido que se lles dá no traballo semanal, semellan estar en todas partes. Donos da Administración, diríase que non lles preocupa outra cousa que mantela como empresa privada, caixa rexistradora, cazo, pra eles ben vivir.
-
Pontevedra, 29.09.2008
-
Entrada n. 604 do blog
-
Artículo semanal remitido a diversos medios.
-
Os neocón,
por Xesús López Fernández
-
Os neocon, os neoconservadores. A definición, sen embargo, non é tan simple aínda que a Zapatero llo pareza e contra eles arremeta afoutadamente coa súa dialéctica pra lle bota-la culpa dos problemas españoles, da recesión finalmente acaída despois de teren negado a crisis que, in crescendo, vai mallando no tecido económico e social do país. E aínda está recén a afirmación do señor Solbes no sentido de que “nunca hemos negado la crisis” e a conseguinte risotada parlamentaria, porque os síntomos eran evidentes dende facía máis de ano e medio, como tamén resulta evidente que non se están a adoutare as medidas precisas pra mendala. ¿De cántos altos cargos, da Administración central ou das autonómicas, non se podería prescindir nestos momentos?.Son xentes que están sobrepagadas nas súas funciós, incluídos concelleiros de non poucos axuntamentos. Aferrados ó conservadurismo das súas prebendas e sinecuras resultan incluso máis ultraconservadores que os neocon dos que fala Zapatero.
-
Aínda o 21.9, no discurso de clausura do congreso do PSOE en Castilla-León, o presidente, novamente ignorante da crisis, ousou botarlle a culpa das dificultades que están a viviren os traballadores i empresarios españoles a José María Aznar e ós “neocons”, como “responsables ideolóxicos do maior fracaso dende hai moitas décadas”. Incluso resumeu o modelo económico dos neocons do seguinte xeito: “Deixemos que as cousas flúan mentres gañamos moito, pero que interveña o sector público, o diñeiro de tódo-los contribuíntes, si é que temos grandes perdas”. Non descartou tampouco que Mariano Rajoy fose tamén responsable do colapso financieiro dos EEUU. “Despois de nos ter culpado da actual situación económica en España, só falta que culpe tamén ó Goberno da crisis norteamericáa. Tampouco o descarto”. Chegaría a informar que “os bancos e outras entidades españolas resisten gracias ó control e vixía do Banco de España”, cando a fin do modelo económico do país pola excesiva inversión no ladrillo estivo financiada, en gran parte, con fondos procedentes de bancos extranxeiros, según lembraba Esperanza Aguirre hai escasos días. Volvamos ó movemento neocon, realmente fundado por Irving Kristol, un xudeo americán que fora en tempos militante trostkista, e aínda que as súas ideas arrimaban á socialdemocracia, foi no 1979 cando cristalizou o seu programa neoconservador. Outro teórico neocon foi Podhoretz. Editor da revista Comentario ó longo de 35 anos, do 1960 ó 1995, denominaríase “neoconservador” cara ó 1982 nun artículo publicado no New York Magazine.
-
Aseguran algunhas crónicas que os neocon agrupados en torno a Bush foron, con certeza, os impulsores da guerra de Irak, circunstancia ésta que non lle pon as cousas fáciles a McCain que no primeiro debate con Obama saeu airoso, na medida na que este último non entrou decididamente no tema dos progresos de Irán en materia nuclear. ¿Un tic islamista da súa educación xuvenil?. Durante a súa estancia en Nova York, Zapatero mantivo diversos encontros. O celebrado co empresariado americán non pareceu estar ben “deseñado” e non abondou co seu optimismo antropolóxico e defensa do sistema financieiro español, cando as relaciós antre La Moncloa e a Casa Blanca ó longo destos últimos catro anos decantaron nun real desastre de incomunicación.
-
A política de Zapatero cara a Presidencia de Bush non é un aval certo pra atraer inversiós de empresarios norteamericáns ó noso país, maiormente cando informes de carácter internacional sobre a corrupción ou o do Banco Mundial sobre os países máis interesantes pra invertire están a penalizaren fortemente a España, salvada polo magnífico papel de diversas empresas. Outra penalización do país son as nóminas e dietas dos nosos políticos, que non queren que nada cambie. Convertida a Administración nunha empresa, a actuación desa xente defíneos como “neocóns”. No peor dos sentidos.

viernes, 26 de septiembre de 2008

A DEPENDENCIA DA AUGA [8.09.2003]

Parte baixa de San Roque, na Moureira. Traíñas prá pesca artesanal. A ría viva.
Desembocadura do río Gafos. As gamelas están remansadas antes de saír a pescar.
Foto xa reiterada no blog. O "mono do garrote" comezaba a destroí-lo medio ambiente nos primeiros anos do século XX.

Pontevedra, 26.09.2008

Este traballo agora inserido no blog é do 2003. I é complementario doutro titulado "O Cambio Climático", que os interesados poden encontrar antre os incluídos no mes de Xullo do pasado ano.

Rogaría ós que reparen nestes traballos que procurasen facer unha lectura en clave pontevedresa, porque a irracionalidade sigue instalada nas Administraciós, "o mono do garrote" do que fala Galeano sigue coa intención de arrasa-la nosa historia, o noso medio ambiente, a memoria dos nosos mariñeiros e da ría toda. Xa me entenden. Neste blog hai xa información que, de momento, non quero reiterar. Información grave.

Entrada n. 603 do blog

A dependencia da auga [8.09.2003]

Por Xesús López Fernández

No traballo anterior, [“O cambio climático”, cara a fin do mesmo] incluía algús avisos sobre a necesidade dun cambio a enerxías alternativas, de poñer en práctica unha economía real no uso da auga, mesmo tomar en serio o respeto á mesma e ás chamadas reservas da biosfera. Sobre esta e outras cuestiós que afectan á sustentabilidade do planeta acaba de edita-lo Banco Mundial un informe que pon especial acento no papel da auga, da que depende o noso futuro. Ó que lle interese o informe ó completo deberá procurar unha lectura do mesmo. Aquí só podemos tocar algús dos seus aspectos, como o da posible administración da auga pra todos, e a interdependencia existente antre a conservación dos boscos como asignatura necesaria pra ter unha auga barata e depurada.

Porque eso é algo que moitas veces esquecemos, metidos no noso autismo de cidadáns instalados na cidade que entendemos, inordes, que pra nos fornecer do líquido e vital elemento abonda con abri-la billa pra dispoñer de auga en cantidade. ¿Pero de ónde a recibimos, cómo se fai posible ese suministro? No cumio de Johannesburgo falouse da súa escaseza, dos millós de habitantes deste mundo que carecen dela pola crecente desertización e pola desaparición de boscos primarios, algo do que avisan o Banco Mundial e a organización ecoloxista WWF. Porque moitas das grandes urbes e megaurbes teñen a auga fácil de que falabamos porque se surten de algún río que na súa cabeceira e no seu curso dispoñen de boscos primarios ou de espacios protexidos que hai que preservar á toda costa e que forman parte dese activo social no que non queremos reparar.

O informe insiste en que case a mitade da poboación mundial vai vivir problemas graves antes do 2025, especialmente en África, no Medio Oriente ou en Asia Meridional. E fai unha especial insistencia no necesario manexo dos recursos de auga e o seu suministro ás áreas urbáas de rápido crecemento, ás comunidades do campo, á industria. Censura a política de alto gasto, a falta de visión no pasado á hora de fixa-lo precio dos recursos hídricos e afirma que moitos países en fase de desenvolvemento deberán facer inversiós considerables en infraestructura se non queren perde-las súas reservas. Quero incluir aquí dous datos, un deles recollido dunha noticia da televisión en relación co problema: a perda de auga en países como Kenya, que na reportaxe [como aviso especial prás xentes de todo o mundo] mostraba a protección dun grifo por medio dun candado, despois de os rapaces e rapazas recibiren a súa parca ración. Outro exemplo podería se-la actuación dun neno saharaui aquí acollido, que veía con asombro o sobreabuso que se facía na casa e procuraba, en todo momento, que as billas non quedaran abertas. Pero tornemos ó tema dos boscos, porque deles pode depende-lo futuro, porque supoñen un sistema eficaz de conserva-la terra, a auga, e de garantizar unha depuración barata. ¡Qué razón ten Greenpeace na súa constante denuncia do sobreabuso nas talas e da desaparición de boscos primarios! A voracidade da sociedade urbáa non ten límites neste eido, á procura sempre de madeira de calidade procedente de países que, coa súa venta, están a acabaren, posiblemente, co seu principal activo. Despóis virá algo que non van comprender: unha desertización voraz, perda de acuíferos, a conseguinte fame, talvez tamén a emigración en pateras, pra moitas daquelas xentes a súa última viaxe, en beneficio do “mono do garrote” ó que alude Eduardo Galeano.A afirmación do autor é resposta á súa cuestión de quén se queda coa auga. Ou por qué o mono desarmado morre de sede. Unha lección de prehistoria.

O que Galeano nos comunica é que o mono non evolucionou tanto e que agora só sigue a pensar en favorece-la industria armamentista [o garrote], como argumento de futuro, como nos cansamos de oir a Bush, o home que quere tamén reduci-los boscos dos EE.UU. Por eso parece moi oportuna a argumentación de Galeano: “As potencias donas do planeta razoan bombardeando. Elas son o poder, un poder xenéticamente modificado, un xigantesco Frankpower que humilla á natureza, que exerce a libertade de converti-lo aire en merda e o dereito de deixaren á humanidade sen casa; que chama erros ó seus horrores.......” E como aviso de futuro dí: “Álzase o mar, as terras baixas quedan por sempre asolagadas. Esto parece unha metáfora, pero non: trátase dunha fotografía do mundo tal como vai ser, [...]. Un futuro previsible según [certos] científicos.” Según o autor, pode a terra escasear en moitos países; a area do deserto entrar polas fiestras. Por eso hai que gastar máis na defensa dos boscos e da auga, como garantía de futuro