martes, 30 de septiembre de 2008

MARISQUEO NA RÍA DE NOIA



Pontevedra, 30.09.2008

Entrada n. 608 do blog.

MARISQUEO NA RÍA DE NOIA,
por Xesús López Fernández

A ría de Noia, aínda hai pouco tempo, era unha das que mellor se conservaban a efectos do marisqueo. A degradación daquel espacio, por influencia da contaminación urbáa crecente, faise evidente cada día que pasa.

Cando son recentes as noticias sobre o marisqueo furtivo de vieiras e ameixas, sobre todo n´O Ferrol, con acusaciós a certos restauradores por comercializa-los mariscos procedentes da captura furtiva, sería cousa de perguntar, só perguntare, se a gran culpa, máis que ó marisqueo ás escondidas ou en zonas calificadas como C, non corrresponde realmente ás autoridades que non vixían a situación ambiental das augas.

Eso é así. E o que non sería posible con homes como aquel comandante de Mariña de Vigo, o señor Ozámiz, home incorruptible que controlaba as vedas incluso valéndose dos helicópteras da Escola Naval; o home que presuntamente estorbaba en Pontevedra e que impediría a situación sobrevida na súa ría co enclave da Empresa Nacional de Celulosas, con concesión nula "ab-initio"; como digo, Ozámiz sería destinado ó Ferrol, onde tamén descobriría cousas. Un mal día, aparecería morto, no seu despacho, suicidado. ¿Investigouse ben o tal "suicidio" no que moitos non creemos?

Lembremos aquí novamente que xa no 1978 estaban avisádo-los franceses de que o mexilón da ría de Pontevedra non era apto pró consumo humán.... ¿O mercurio, as dioxinas, os bifenilos policlorados? ¿E quen os tería avisado pra que nas operaciós de importación estableceran como condición "sine qua non" a esixencia dun certificado do Instituto Español de Oceanografía acreditativo de que a mercancía non procedía da ría de Pontevedra, nen dos sectores de Meloxo e mái-lo Grove, na ría d´Arousa, obviamente pola contaminación das empresas de enclave colonialista?. Teño proba documental.

¿Ata cándo se ha poder seguir mariscando na ría de Noia? ¿E non sería asignatura de obrigatorio comprimento prós políticos a do coidado do medio ambiente, fonte de riqueza, solución pró condumio das xentes todas da ría, que actualmente ven ronda-lo espectro, como en Minamatta, da parálisis cerebral? ¿Culpables? Os gobernantes.

A PONTE NOS SALÓNS DO LÉREZ



Pontevedra, 30.09.2008

Entrada n. 607 do blog

A PONTE NOS SALÓNS DO LÉREZ,
por Xesús López Fernández

A fotografía mostra o "pacto de estado" local, ós agresores do capital natural pontevedrés dispostos a se cargar un espacio natural que ten reconocida a protección máxima. [Aquí nin se respeta a memoria do Padre Sarmiento].

Lembremos que, aínda que non se lle pode tocar ó lugar, abondou un encontro, con nocturnidade e aleivosía antre Louzán e Mosquera, pra chegaren ó acordo de pasa-la ponte por onde non se debe facer.

Como estos landrús hai tempo que se cargaron a cidade e a súa infraestructura viaria e xa poucas esperanzas quedan alén do aldeanismo do grupo de goberno e adláteres [todos] pra que Pontevedra dispoña dun verdadeiro servicio de bus urbán ou pra que as ambulancias poidan chegare a Montecelo sen atrancos de bádenes.

Os da foto, metidos no pasteleo do "Ence, sí; Ence non, pero sí", avalan a nova agresión, nunca a recuperación do capital natural como recomenda a Axenda21Local, que deixaron aparcada pra que non lles atrique as outras agresiós previstas ó noso entorno, a consolidación da morte da ría, a gran chafuldra que eles queren. 

E nesa lotería están todos, xa pensen en praias fluviales inviables, xa en macronudos pra definiren solares e consolidar agresiós, incapaces ó tempo de pensar nun futuro distinto prá ría que o de gran sentina pra navegaren cos seus barcos, porque no fondo nunca quixeron o mar. Diríase que pra eles o lema é "¡barcos sen mar!", no canto do de "¡queremos un mar vivo, rico en peixes i en dornas!". Algús han ter que levar, en poucos anos, o seu barco prá terraza da casa. Tempo ó tempo.    
No mercurio, nas toxinas, xa non pensan. Os mexilós, de Chile; as ameixas, de Inglaterra ou Escocia, etc.    

domingo, 28 de septiembre de 2008

OS ATLETAS PRANTAN ÓS NAZIONALITARISTAS

Rafa Nadal, un fito do deporte español e mundial, o número un.

Pontevedra, 29.09.2008

Entrada n. 606 do blog. 


Os atletas e os nazionalitaristas,
por Xesús López Fernández

Témonos ocupado deste tema, pero o tratamento dado polo periódico La Razón con data d´onte deixa as cousas axeitadamente centradas.

Tanto o caso de Nadal, como o de Gasol e o de David Cal, antre outros, son sabidos. A reacción nazionalitarista foi, nos casos citados, dun certo e desmedido aldeanismo, fascistoide ou estalinista, que tanto ten. Pero mellor leéde o artículo de La Razón, picando no enlace seguidamente indicado: