Ence sigue coas mentiras

Ence sigue coas mentiras. Agora que si quer invertire en Pontevedra 45 millós de euros, inversión que precisan pra abaratar costes porque non resisten coa competencia das pasteiras de Latinoamérica, onde tamén eles tentaron poñer en  marcha unha macrofactoría no Uruguai. Parece que o seu proiecto transoceánico, onde tiveron destino algún tempo algús dos directivos da fábrica pontevedresa sancionados por delito ecolóxico  no   ano 2002, xa non conta e que se desfixeron, afogados económicamente, dos activos que tiñan naquel país. Pero esa especie de oferta de invertiren 45 millós sona mal. ¿Pode  haber conciencias en venta por esa oferta, aínda que acaben de mata-la ría?

Pontevedra, 3.11.2014
Entrada n. 1786 do blog

Ence sigue coas mentiras,

por Xesús López Fernández

Cando o 25.07.2014 viaxaba cara Pontevedra, unha chamada telefónica de Paco Díaz obrigoume a dete-la marcha un momento. A noticia era boa: O Tribunal Supremo acababa de desestima-los recursos de casación de Ence e do MARM en relación coa sentencia da Audiencia Nacional, de data 19.05.2011, pola que se ordeaba incoa-lo expediente de caducidade da concesión de Ence e a paraliza-lo seu proceso fabril. Paco avisabame de que íamos face-la presentación do fallo, públicamente, o 29.07.2014, pero que ó mellor Ence adiantabase xa ó 26.07.2014, como así foi, cunha noticia mal dada en diversos medios, especialmente en La Voz de Galicia, que por medio de crónica de Marcos Gago, daba noticia do contrario. Según eles o Tribunal Supremo acababa de revocare a sentencia do 19.05.2011, que agora é firme e con ela estase a arrrancare no procedemento de cancelación da concesión, algo do que o referido corresponsal parece non se ter enterado. Digamos que polo de agora La Voz de Galicia non soubo informare nen se disculpou da noticia mal dada aquel  26.07.2014.

Hai algo que queda claro na nova que hoxe dan: son as perdas que Ence leva acumuladas e de cómo,  nos exercicios anteriores, os beneficios procedían máis da venta de enerxía xerada, no caso de Pontevedra, por medio dunha pranta de coxeneración prá que, presuntamente, carecen de concesión e de licencia  municipal; é decir, que o propio Concello, si estivese atento, podería promove-la cancelación da concesión mañán mesmo. Outras actividades i edificaciós de Ence en Lourizán, contrarias á concesión prá fabricación de pasta Kraft, conlevarían igualmente, a perda da concesión da que, presuntamente, carecen dend´o ano 2001.

Incluímo-lo texto da noticia de La Voz de Galicia, cuio corresponsal parece non enterarse de que, tra-los problemas de Ence, está a sentencia do 19.05.2011 que el "quixo" anular, agora firme, e prá que a reforma do inicuo de Arias Cañete parece ter chegado tarde ó nacer dous anos despóis da sentencia firme. Tamén parece que o Regulamento apañado prás circunstancias tampouco lles vai valer....E o que semella dobremente deshonesto é que tenten mante-la actividade aquí coa presunta intención de seguir colonizando o país con prantaciós e novas prantaciós de eucaliptos, sempre dictando precios baixos e  sen que os políticos galegos se enteren dunha puñetera vez e manteñan unha política forestal zafia, con fumigaciós, ademáis, de agrotóxicos.. 

Texto de La Voz de Galicia (Marcos Gago): Las dudas sobre el futuro de la prórroga de la concesión de Costas paralizan inversiones por 45 millones de euros en la factoría pontevedresa del grupo Ence. Esta es la cuantía que la pastera sostiene que necesita aplicar con urgencia para poder garantizar la competitividad de la fábrica de Lourizán, pero que no se pueden invertir por causa de las incertidumbres sobre la concesión. En un comunicado, Ence señala que «estas inversiones son imprescindibles para poder reducir sus costes de producción y evitar su cierre, dadas las condiciones del sector de la celulosa tras los fuertes incrementos de capacidad de producción altamente competitivida de Latinoamérica».

Por su parte, las pérdidas de Ence en los nueve primeros meses del año se sitúan en 140 millones de euros en el grupo pastero. Durante ese mismo período del 2013, previo a la reforma eléctrica del Gobierno central, la compañía alcanzó un beneficio antes de impuestos de 50 millones. El cambio regulatorio provocó una fuerte subida de los costes de Ence que forzó el cierre de la factoría de celulosa de Huelva y ha afectado a 300 empleos. En cuanto a la fábrica de Navia, este complejo industrial, cuya seguridad jurídica está garantizada, recibió inversiones por importe de 12 millones en el primer semestre para consolidar su competitividad y contrató otros 45 millones para el 2015.

A incerteza de Ence

Na foto do Faro de Vigo aprécianse a ocupación das marismas de Lourizán polo complexo letal e os recheos, ó fondo, do porto de Marín. Boa información a ofrecida polo Faro de Vigo este 26.10. O ministerio de Medio Ambiente parece arranca coa execución da sentencia firme e irrecurrible do 19.05.2011.O artículo que sigue, en relación coa incerteza declarada por Ence en diversas ocasiós, non vai aparecer en prensa de papel. 

Pontevedra, 26.10.2014
Entrada n. 1785 do blog
Artículo semanal. 

A incerteza de Ence,

por Xesús López Fernández (26.10.2014)

Desconozo por qué se fala de incerteza en relación con Ence, coa factoría da ría de Pontevedra, actualmente sentenciada. Non hai moito que o seu director facía unhas declaraciós sobre a necesidade de urxentes inversiós e de que mesmo pode esta-la fábrica nun trance de difícil superación. Pero as causas non están claras: por unha banda, o director fala da incidencia “da reforma enerxética que se ten colado como unha desagradable sorpresa no proceso da posible renovación da concesión que ten en Pontevedra”. Tamén di que esa reforma enerxética impide que poidan reducir costes pra seren competitivos. E non queren pensar noutro futuro que no da permanencia na ría de Pontevedra. Aquí cabe facer varias preguntas, porque Ence tenta culpabilizare ás administraciós, como si éstas fosen omnipotentes e tivesen que achanzare obrigatoriamente as dificultades da factoría. Pero, ¿ten concesión o Grupo Empresarial Ence pra outra cousa que prá fabricación de pasta kraft? Parece ser que non. Polo menos, a sentencia da Audiencia Nacional do 19.05.2011, agora firme por decisión do 11.07.2014, do Tribunal Supremo, ordea incoa-lo expediente de caducidade da concesión e o cese da actividade industrial.

Cando temos unha ría hipercontaminada, situación na que a Ence i Elnosa se lles pode supoñer gran parte da culpa, ¿por qué non pensar en recuperala? Despois de ter marcado as nosas vidas, como presentía o Goberno franquista no 1973, cando desestimaba o chamado PGOU pontevedrés do 1970, no sentido de que da presencia desas fábricas nas marismas de Lourizán (Celulosas i Elnosa) soamente se poderían derivar problemas prá saúde e convivencia humás, como aconteceu. O goberno destimaba a posible reconversión das marismas en terreo industrial e que, felizmente, siguen sendo dominio público marítimo terrestre, según definía o Avogado do Estado Vázquez Seixas no ano 2003, e polo tanto inalienables, inembargables, imprescriptibles e insusceptibles de desafectación. Un pensa que outra ENCE sí sería posible e algús dos nosos políticos teñen barallado esa idea, afirmando incluso que en zonas do interior debería ser posible unha fábrica de pasta kraft sen impacto e sen problema de futuro. E un pregúntase por qué a empresa non traballou nesa dirección. Fixeron mal os deberes e hoxe non vivirían a denunciada situación de incerteza. Mante-la fábrica na ría, un medio sensible, có que eso conleva, non parece de sentido común. Por outra banda, a reforma da Lei de Costas 1988 produceuse no 2013, dous anos despois da devandita sentencia.

El País informaba o 29.07.2014 de que o Tribunal Supremo tiña desestimado os recursos de casación de Ence e da Avogacía do Estado contra a sentencia xa citada e mandaba incoa-lo proceso pra declarare caducada a concesión da fábrica, reiterando a validez do fallo recurrido que ordeaba, ademáis, “a adoución de tóda-las medidas legalmente contempladas prá paralización das actividades e suspensión do uso i explotación das instalaciós”. O procedemento debe estar xa en marcha polo Ministerio de Medio Ambiente e ven regulado polo regulamento da vella Lei de Costas, que prevé a caducidade da concesión en diversos supostos, antr´eles “a alteración da finalidade do título” ou o incumprimento das régoas de transmisión, dúas das causas invocadas na denuncia. El País informaba de novo o 16.10.2014: “O Tribunal Supremo non ten relaxado a marcha tra-la sentencia que dictou o mes de Xullo, na que confirmaba que a Administración debe tramita-la caducidade da concesión sobre dominio público marítimo-terrestre da fábrica de Ence en Pontevedra”. O Alto Tribunal ten devolto as actuaciós á Audiencia Nacional “a fin de que se proceda á execución”.

Podería referirme máis á sentencia, pero prefiro darlle outra fin ó artículo. Porque sabemos que, de forma un tanto sorprendente, Ence, que estaba en perdas, cerrou en Huelva, sobre o que hai unha confusa información. E alí xa non fabrican celulosa. Díse que unha das causas, senon a principal, é a regresión do eucalipto naquela provincia; que a nova agricutura está marcando alí os tempos coa producción dos chamados frutos roxos (fresas, arándanos, etc), que se venden en todo o mundo: Nova York, Hannover, Moscú, Barcelona. Téñase presente que, en Huelva, pola recolección dunha hectárea destos productos, se pagan 23000 euros. Tamén están a incrementaren a prantación de limoeiros e laranxos. Conviría entrar máis no tema; pero polo pronto aí temos unha lección prá economía galega, prá posible mellora do noso monte. E o eucalipto tiña que ter menos protagonismo, polo seu efecto aniquilador. As comunidades de montes teñen aquí unha lección. Saben que, cando convén ó mercado, os demandantes de madeira baixan os precios, unha situación de incerteza certa prós productores galegos.

 

Emigrar ó campo, unha posibilidade

Imaxe dun porco celta, unha das riquezas emerxentes en Galicia, pero habería que mostra-las  posibilidades que, de forma poliédrica ten o país. Fai falta unha gobernanza que deixe de esgaza-la riqueza do país, á marxe da política de portas xiratorias e da desfeita ecolóxica do país, sometido a unha colonización salvaxe.

Co clima de Galicia serían posibles outonos como o desta fotografía, pero xa só na Galicia interior podemos atopar un colorido ledo, algo que non dá o eucalipto, perennifolio e incendiario, omnipresente por non te-lo país unha política forestal certa, nen gandeira.

Pontevedra, 20.10.2014

Entrada n. 1783

Artículo semanal

Emigrar ó campo, unha posibilidade,

por Xesús López Fernádez

Dende que comezou a crisis é moita a xente que tenta buscare no campo a solución ós seus problemas. A terra brinda a posibilidade dunha sustentabilidade certa, como se daba nas aldeas galegas mentres se mantiñan como entes vivos. O home e a muller eran protagonistas, pero a emigración e a mala gobernanza deron en acabar coa súa presencia. Na distancia, xa Curros Enriquez, en “Un adiós a Mariquiña”, denunciaba esa carencia cando mandaba recado pola pombiña mensaxeira, Mariquiña Puga: “Fálalle ós emigrados da patria súa,/ dilles, mimosa, que deles apartada Galicia chora./ Dilles que prós seus lares tornen axiña,/ que sen eles non queren pinta-las viñas, rega-los regos,/ madura-las castañas nos castiñeiros./ Dilles que as súas obrigas eiquí os esperan/ e si onde elas non morren que se condenan...[...]”. A terra precisa da presencia humá, de que esa xente se sinta parte do ecosistema, algo que comeza a interesar e que pode ter unha demanda certa, ser rentable en definitiva. Claro que fuxir da cidade pró campo sen ter algunha finca en propiedade, e os aperos con que en tempos foi traballada polos pais ou avós, o comezo dos novos labregos vai ser difícil.

Afirman algús que si esto empeora “nos marchamos ó campo, poñemos un horto e de fame non morremos”. De vez en cando escóitase esa cantinela porque a crisis e mai-lo paro fan difícil a subsistencia nas cidades, especialmente nas que están en involución, perdído-los fluxos dinámicos doutrora por mala gobernanza. De cada volta son máis os que fantasean co retorno á vida campestre, que maxinan barata e fácil. Mais a realidade é diversa, como decote aclaran os promotores de “Abraza la Tierra”--unha entidade que asesora, informa e incluso acompaña a novas xentes do rural--. Ós pobos, ás aldeas, hai que acodir cun proiecto laboral, que tamén alí hai recibos e facturas que pagar e que nadie, absolutamente nadie, regala nada, advirte unha coordinadora, Eva González. En tres anos “Abraza la Tierra” veu multiplicarse exponencialmente o número de peticiós de axuda pra facerse con casa e traballo nalgún punto de España. Dend´o 2008 ó 2011 foron máis de 7700 peticiós de axuda, un 50% máis que no trienio anterior, e con mensaxes que son verdadeiros S.O.S.

O reclamo de noticias en televisión de pobos que ofertan casas gratis a cambio de habitantes está a crea-la sensación de que hai futuro nos pobos. Pero “Abraza la Tierra” avisa do espellismo: non se regala nada porque as casas prometidas hai que reconstruílas dende a cimentación, pró que se precisa dunha financiación á que estas familias non teñen acceso. Créase a sensación de que nos pobos, con que veña xente, témo-la obriga de lle dar todo gratis, como se na cidade se regalara algo. Se quére-la túa propia casa, téla que pagar; os alugueres tamén. En “Abraza la Tierra” afirman que no campo non está a saída da crisis prás persoas sen recursos. “Antes sí tiñamos unha boa bolsa de emprego. Agora non hai unha oferta de traballo por conta allea”, pero anima ós que teñan posibilidades pra invertiren no seu propio oficio ou traslada-la súa actividade a un pobo, a que aposten por dinamiza-la vida rural.

En varios países de Europa, como en España, estáse a intentar unha nova ruralización, o regreso ó campo. En Galicia, onde a emigración foi apagando aldeas ata mediados do pasado século, non se fai moi evidente, pero algo se está a mover porque xentes que conservaban propiedades, como acontece en Portugal, estannas a poñere en valor, mesmo coa práctica dunha agricultura ecolóxica, cada vez con máis mercado. A Xunta, con fondos europeos, tenta salvare algunhas aldeas; pero o problema ten aquí raíces das que se fala pouco, como que os periodos de maior emigración coincidiron coa repoboación forestal practicada en forma colonialista, que aínda dura e que hoxe mostra o litoral atlántico como unha masa contínua de eucaliptos: a nosa natureza traicionada, e agora que comeza o outono vaise nota-la gran ferida, a perda de cromatismo, de vexetación clímax. Outro dos puntos onde fallou a política foi na cousa agrogandeira galega, especialmente traicionado o país, outro fallo da gobernanza que en parte se podería revertir dend´as asociaciós de montes de veciña, presionar pra unha posta do monte en valor por medio de prantaciós que restauren a paisaxe na que sí pode haber un auténtico manantial de traballo pró que se precisaría xente. Outra Galicia é posible, con moito menos paro. Pero con outra gobernanza redicalmente distinta que faga posible ese retorno necesario, como apuntaba Curros Enríquez. Aínda que os tempos sexan outros. Pra que as aldeas e Galicia non morran.