jueves, 16 de febrero de 2012

Cunqueiro: Remuíño de prosas

 Este artículo está escrito coa intención de denunciar, unha vez máis, o traballo de enxeñería estalinista de xentes próximas ó BNG pra tentare a reconversión do galego en galegués, a xerga ou especie de trampitán hoxe presente no discurso de moitos políticos, mesmo nas prédicas da liturxia católica. O inadmisible "grazas" está no cerne desa bastarda enxeñería, a do Diktatt estalinista, a lingua da non-patria.
Monumento a Cunqueiro, ante a catedral de Mondoñedo.
Catedral de Mondoñedo.

Pontevedra, 16.02.2012
Entrada n. 1498
Artículo semanal.

Cunqueiro: Remuíño de prosas,
De Xesús López Fernández

            O título corresponde ó tomo número XX dos Cadernos Ramón Piñeiro, que edita a Xunta de Galicia. No prólogo “Albur minúsculo ou imprevisto azar” de Luís Cochón e Luís Alonso Girgado, explican éstos que o lector frecuente da obra de Cunqueiro sabe que entra nun terreo moi diverso, como diversos foron os saberes gobernados polo autor que, lector impenitente, foi descobrindo mundos, persoas e persoaxes que foi apañando pra sí e pra nós. O libro, que arranca cunha prosa patriótica en honor a Cabanillas, recolle tamén o relato que Cunqueiro fai das súas claves dos diversos países dos seus relatos, de cómo falaba de Bretaña de Francia i era de Galicia de quen falaba, dos outeiros ou dos longos esteiros dos ríos; dun porto arábigo do Golfo Pérsico, i eran realmente Foz ou Viveiro, Bueu ou Noia as imaxes que tiña ante sí pra falare da entrada e saída dos veleiros, e aínda da mesma brisa mariña. Pra Ulises e as illas gregas polas que saltaba, o seu modelo eran as Cíes ou Sálvora cercadas por rendas de escumas. Contaba dunha cidade i era Mondoñedo ou Betanzos de quen falaba, e por Florencia de Italia tiña a Compostela.   

            No libro recóllense diversas obras de Álvaro Cunqueiro, o home que puido estar chamado a fixare a nosa lingua, ortográficamente, evitando así que a mesma, acamada por extrañas normas, perdera non pouca da súa identidade social, da súa frescura e colorido. “Gracias, gracias, gracias”, así podería tamén titular este artículo, por ser ésa a palabra que máis repite Cunqueiro, como unha especie de retrouso, no seu discurso de 25.04.1980, no homenaxe que lle brindaron en Vigo. “En primeiro lugar as miñas palabras teñen que ser de gracias ás entidades que convocaron este acto”. “Gracias ó Rector Magnífico da Universidade de Santiago… Gracias a Domingo García-Sabell, irreprochable amigo dende os anos mozos… Moitas gracias a Francisco Fernández del Riego, bo amigo de toda a vida… Gracias a Ramón Piñeiro, outro da miña tribu… Gracias a Xoana Torres, tan xentil e tan querida… Moitas gracias. Dou as gracias a tódolos que estades aquí”.     

            A petición de gracias reitérase ó longo do discurso: “…gracias a El Señor…” E dá as gracias por lle ter permitido nacer neste reino do Fisterre que chamamos Galicia, “neste grande reino que vai dende os montes astra o mar onde brillan os pés do vento, a este país dos dez mil ríos, do vello camiño das peregrinaciós, a este país dos mil vales…, patria querida…: a patria son a terra e os mortos. Gracias a Deus por este reino”. A loubanza ó Señor pasa tamén polo sonido das palabras, “por terme dado o don da fala nosa, … i ensinado a decir “rula” e “abidueira” e “dorna” e “ponte” e “fonte””, porque en sendo conocedor destas palabras o autor era dono da rula e da abidueira e da dorna e da ponte e da fonte… O autor, coas súas invenciós, quería que a fala galega durase e continuase e que, cando xa estivese a dar herba na terra nosa, rezase na súa lápida: “Aquí xaz alguén que coa súa obra fixo que Galicia durase mil primaveras máis”.

            O autor reitera a petición de gracias nesta intervención como noutras recollidas no libro, algo ó que se refire Andrés Torres Queiruga en “Cunqueiro, flor de Galicia”, estudio publicado na revista Encrucillada, no volume de marzo/abril 1981; un exame a partir dalgunhas das pezas oratorias do autor, “xa máis alá, transfigurado, por enriba de calquera vanidade persoal, nos espacios limpos da comunión no ideal e na esperanza”. Se algo hai a primeira vista, dí Torres Queiruga, que chama a atención nos discursos analizados é a “revelación da gratuidade como gratitude”, e afirma: “Gracias é a palabra que máis se repite, como ritornello irreprimible e envolvente. Gracias a todo e a todos: organizadores, amigos, ós presentes e ó tempo que lle tocou vivir, ó intre mesmo do discurso…(o final do discurso en Padrón!) Gracias, final e primeiramente, a Deus”. Queiruga fala de finura teolóxica na obra do noso autor.                

6 comentarios:

Tío Chinto de Couzadoiro dijo...

Hermoso recuerdo de Cunqueiro, amigo Xesús, el que nos brindas. ¡Qué amor a Galicia y qué don imaginativo el suyo.
Gracias, con mi cordial saludo.

Lobo Solitario dijo...

¿Por qué será que en todas partes donde el nacionalismo ha metido mano invariablemente se han provocado corruptelas y desgracias sin fin?
Saludos.

José Luis Valladares Fernández dijo...

Yo no se por qué se meten a redentores de las "Llinguas" (asturiano)estos políticos de vía estrecha. No sabía yo que los del BNG querían emendar la plana al admirado Álvaro Cunqueiro.
Pasa lo mismo aquí en Asturias con esos nacionalistas que ni siquiera sacan representación aquí, pero tratan de llevar la voz cantante en eso de la llingua. Tal es así que han hecho un pupurri que ni tiene la gracia del tradicional bable, ni lo entienden los aldeanos que lo falan continuamente.

Un abrazo

o blog de xesús lópez dijo...

Hola, Chinto:
Celebro que te haya gustado.
Contesto en breve desde un cíber de Fuerteventura.
Un cordial saludo, además de agradecido por tu adhesión.

o blog de xesús lópez dijo...

Hola, Lobo:
La gran desgracia es que en Galicia no se han dado cuenta los papones de ningún partido, ni en la Iglesia, que el Bloque, deseosos de derivar el idioma hacia el portugués, nos la estaban metiendo doblada.
A los del Xornal de Galicia, ya desaparecido por haberse convertido en una especie de sentina dle Bloque, les indiqué que mis colaboraciones solamente serían posibles desde el respeto a mi ortografía, que no consentiría le aplicasen a mis posibles colaboraciones las normas del Diktatt estalinista creadas por el Bloque, que se hizo además dueño de la línea editorial de dicho periódico, ya desaparecido.
Repondo desde un ciber, en breve.
Un cordial saludo.

o blog de xesús lópez dijo...

Hola, José Luís:
Tú debes de conocer muy bien toda la problemática del gallego, trufado actualmente de muchas formas del "gallego" eonaviego.
¿Sabías que el bable también progresó en Portugal, donde le llaman "mirandés" y tiene el carácter de lengua cooficial?
Escribo een un cíber de Fuerteventura, muy en breve, sin tiempo para seguir las novedades de los blogs amigos.
Un abrazo.