PARÍS ERA UNHA FESTA

 París, Avenue de l´Opera. As farolas parís, tipo fernandinas, son unha constante na cidade da luz.  

 Avenue de les Champs Elysées. Hai catro ringleiras de farolas tipo "fernandinas". Paris France, en Youtube, Walking Tour. Na parte final apréciase cómo as fernandinas son tamén protagonistas na noite:  http://www.youtube.com/watch?v=hWo-43ObCP8

 Cafetería La Fouquet´s, con máis de cen anos, á que se fai mención no traballo. 

 O hotel Four Seasons, George V, ofrece "luxury rooms". Hai un patio que parece un claustro, profusamente decorado. Un pianista executa jazz espléndidamente. Referencia deste hotel en internet:  http://fr.grandluxuryhotels.com/hotel/four-seasons-george-v/?ia-300x250&gclid=CMfBx72o67kCFUXKtAodXBYAwg

 O bosco pertence ós xardíns do palacio de Lousembourg, onde está instalado o Senado. O outono marcaba xa os castaños de Indias.

 Outra foto do mesmo parque....

 As varandas da ponte presentan milleiros de candados de mozos e mozas que se teñen prometido amor.  Un alcalde elimináraos, pero volven abondar e poden sumar un peso non comenente á propia ponte.  

 Outra das 36 pontes de París, cidade que quer manter vivo o seu río. As pontes non impidena navegabilidade. Mentres prometen un recorrido panorámico interesante, "o Sena como as murallas chinas" convertido en monumento, reiteran o dito por Hemingway. "París era unha festa". 

 Unha ponte á pé da Tour Eiffel, un monumento de máis de trescentos metros de altura, nado pra ser efímero, pero hoxe é o monumento máis visitado da cidade. 

                           

 A cúpula das "Galleries Lafayette". Sen embargo, o tellado do edificio esgaza actualmente a harmonía que debería gardare cos edificios próximos. Cuestión de influencia. Non esquezamos que o propietario é o pai do que fora prometido de lady Di, morto con ela nun accidente que parece volven investigar.  

Outro aspecto do interior das galerías Lafayette. 


Pontevedra, 26.09.2013
Entrada n. 1708 do blog
Artículo publicado no Diario de Pontevedra o 23.09.2013

 París era unha festa,

por Xesús López Fernández

            A novela de Ernest Hemingway da que tomo prestado o título foi editada postumamente, en Decembo do 1964. E nela o autor, finado no 1961, recolle as  lembranzas da súa estancia en París coa súa primeira esposa, Hadley Richardson. O relato vai das venturas e desventuras dun Hemingway aínda novo, nun continente lonxán, nun país revolucionario; nunha cidade que vai acompañar ós que a teñan visitado, toda a súa vida. A “xeneración perdida” da que fala Hemingway non é máis que un grupo de xentes marcadas pola primeira guerra mundial, o feito histórico da época na que se sitúan os relatos do autor, en cuia escritura é fácil descobrire a influencia deses “compañeiros de viaxe”, que  deixan nel a súa impronta: Gertrude Stein, Scott Fitzgerald, Ezra Pound, etc. I eses relembros, París, Pamplona, a guerra, vanno acompañar; daí que en certa ocasión afirmase: “París é unha festa que nos sigue”. I ése é hoxe un lema co que se pode encontrare o visitante que se embarque pra ve-lo Sena ou as diversas panorámicas que dend´o Sena se poden contemplar. Hai 36 pontes pensadas pra unha navegación posible. Por certo, nos Champs Elysées, nunha cafetería, La Fouquet´s, con máis de cen anos, unha serie de placas de metal, como especie de inventario, indican o nome de diversas xentes que alí acodían, o sitio por elas preferido. Pode que algunhas fosen amigas de Hemingway.  

            “París era unha festa”, dixo a guía que ilustraba desta volta a nosa travesía polo Sena, ó rematare a súa presentación, ó 12.09.2013. E o lema parece xustificado nunha cidade que exulta de vida e de luz. Ese día fixeramos, de mañá, un longo recorrido, con pausas, no que a nosa guía iría poñendo nome e data ós diversos monumentos, prazas, bulevares, palacios, museos… Demasiada información, aínda que xa sabida, pra reter nun breve e denso paseo por algús dos XX distritos da capital: avenue de les Champs Elysées, Arco do Triunfo, praza da Vendôme coa columna que fai memoria das xestas de Napoléon, a praza da Bastilla (dise que no seu sochán hai algo así como os restos de 1700 mortos), palacio de Luxembourg, edificio do Senado, co seu imponente xardín e bosco, onde ese día estaba xa presente o outono, as follas dos castiñeiros de indias a se marciren/murcharen de forma franca. Pra algús alí presentes era o momento de practica-lo tai-chi naquel recanto de paz.

            Teño na memoria a vista panorámica que de París ofrece a Torre Eiffel, o seu lugar máis visitado e pró que ese día había lista de espera. Visita rápida ó Louvre, ó Quai d´Orsay (hai 70 museos en París), tamén á maxestuosa Notre Dame e á Basílica do Sacré Coeur, con exposición permanente do Santísimo, pra seguirmos ata Montmartre, onde é normal ver ós artistas pintando ou a sobreoferta de pintura que fan os seus marchantes. Regreso á nosa base, un hotel na avenida da Ópera. Por certo que nos diversos desprazamentos  nunca apreciamos a existencia de “lombos”. A circulación é fluída polas arterias urbás todas de París, da cidade xa deseñada por Luís XIV ou a reformada polo barón de Haussman, por encargo de Napoleón III: unha cidade compacta, un urbanismo sobrio e coidado.Curiosamente, ó longo de case todas esas vías están presentes, perfectamente alineadas, farolas do tipo das fernandinas. Se París é a cidade da luz, as ditas farolas son grandes protagonistas na noite.  

         

            Pero a nosa festa comezara xa o día 6.09, en Disneyland-Paris, onde a fantasía de Disney está concretada no que parece unha serie interminable de atracciós con solar nese parque temático, no entorno da “recreación” dunha vila da Belle Epoque, na que a vida parece vai solermiñamente. Un cabalo percheirón turra dun tranvía. Mickey, Minnie, Pluto están presentes en moitos lugares. Un vello tren moi familiar fai un recorrido por unha paisaxe agreste; unha barca entra no mundo fantástico de Disney… Carruseles e tiovivos diversos prá chavalada, laberintos, unha recreación  do Nautilus do Capitán Nemo, o mundo dos estudios de Hollywood e, nun espectáculo vivo, Buffalo Bill Wild West, parecen concretarse ese persoaxe, Sitting Bull, incluso comparece un fato de grandes bisontes… Por certo que o outono cambiaba xa a color das follas dun enclave de carballos (carballos dos pantanos), que convivían naquel bosco en formación con píceas, liriodendros, arces, etc., todo coidadísimo.