Enlaces:
Unha politóloga guatemalteca desmonta o discurso de Pablo Iglesias
Gloria Álvarez fala do populismo na América latina
Pontevedra, 16.11.2014
Artículo semanal.
Entrada 1789 do blog.
Importantísimo ve-los enlaces
O
Populismo, (17.11.2014)
por
Xesús López Fernández
O
populismo non parece se-la solución prá situación de pobreza
extrema que viven moitos países do mundo. Pensan algús que a
globalización, outra visión económico-social ten sido a solución
en distintos aspectos i espacios do mundo, pero o populismo como
movemento de loita pola pobreza non vale pra acabare coela, senon pra
continuare a fomentala, porque o populismo a precisa, que sen tal
concepto as bases teóricas nas que se apoian, serían esmagadas de
inmediato. O que non aclaran os gobernos populistas cando fixan as
súas candidaturas e ofrecen dádivas da man da “xusticia social”,
a redistribución da riqueza, os subsidios e asignaciós, é que
detrás daquela bandeira que se levanta no nome dos pobres existe a
necesidade de que éstos non recuperen a súa autoestima e continúen
así sometidos á pobreza, dependentes das soluciós que lles brinden
os líderes; neles confían o seu mañán e así vaise perpetuando a
relación “goberno-cidadán”. Así e razoado “co que non se
ve”, a proposta dos populismos non é combati-la pobreza, senon
todo o oposto: ofrecela e aumentala.
Nun
país como España, con tantos anos de mala gobernanza e ruína, co
sistema desestabilizado, moitas familias viven situaciós extremas,
sen o necesario pra manteren unha vivenda digna ou que están a punto
de perdela; sen poderen garantizar ós fillos unha educación real,
sen medicina de calidade e que mesmo levan anos acodindo ós
comedores da Igrexa pra se poderen alimentar. Mentres moitas,
privadas de ingresos, malviven con algunha pensión social, decote
asombradas con novos escándalos de corrupción, o país está nunha
situación difícil na que se poden producir cambios políticos
profundos, incluso extremos, perdida a credibilidade dos partidos con
máis recorrido, unha ocasión prós partidos populistas, dos que a
Historia garda mala memoria: nazismo, fascismo. A formación Podemos
confórmase, según algús analistas como partido populista que,
xunto coa valoración das enquisas, comeza a ser cuestionada como
consecuencia dunha alocución de Gloria Álvarez, unha xoven
politóloga guatemalteca, pronunciada en Zaragoza no Parlamento
Iberoamericano de la Juventud, o pasado mes de setembro. (Nos enlaces podedes ve-las súas intervenciós)
Grabado
o seu discurso de 11 minutos en video, a audición é posible na
rede, contabilizándose xa máis de 600000 visitas, coincidindo ABC
i El País, que o presentan como desestabilizante pró discurso de
Pablo Iglesias. Afirma a politóloga que cando o populismo se fai co
poder “do primeiro que se encarga é de desmonta-las instituciós”
e o seu lider “utiliza a desesperación da poboaciòn pra lle
brindar unha solución rápida ós seus problemas i, en lugar de
promove-la reconciliación, aviva a loita de clases. Véndese como un
salvador a cambio dos votos e do apoio do pobo que, desesperado pola
situación, acéptao como tal”. Álvarez bota man da definición
que do populismo fai Florentino Portero, profesor titular de Historia
Contemporánea na UNED e colaborador de ABC, como “atallo polo que
xogare coas pasiós, ilusiós i esperanzas da xente pra prometeren o
que é imposible, aproveitándose da miseria da xente, deixando fóra
absolutamente toda a razón e a lóxica na toma de decisiós; xoga
coa necesidade pra sinxelamente impoñeren unha dictadura”.
A
politóloga arremete contra as atrocidades dos populismos
latinoamericáns, que parece conoce ben, pero non os seus votantes. E
así pasa coas atrocidades e as violaciós dos dereitos humáns que
está a cometere o réxime chavista ou o réxime cubán. De cómo
nuns e outros países, Bolivia, Ecuador, Brasil, Arxentina e Chile,
nestos últimos máis moderados, os populismos van desnaturalizando
as instituciós, modifican as constituciós, manteñen os presupostos
máis baixos pró poder xudicial embridado polo executivo. O
presidente ou o dictador de turno nomean ós xueces ou maxitrados da
súa corda i eso non favorece a boa gobernanza do país, pra así
perpetuárense no poder. A politóloga avisa constantemente da
sumisión das xentes pobres e de que os populismos os multiplican, de
cómo tamén Hitler ascendeu democráticamente, tamén apoiado polas
xentes a consecuencia da situación de penuria económica que vivía
o país. Pódense decir moitas máis cousas pero coido é mellor,
xa, recomendare a audición do video por internet.
