O idioma derrotado

O meu icono do caos normativo ou, se queredes, do esmorecemento do idioma.

Pontevedra, 29.03.2011

Entrada n. 1414 do blog

O IDIOMA DERROTADO,

por Xesús López Fernández

El Gato al Agua, a tertulia de Intereconomía, celebrouse onte en Ourense. Ademais do tema da crisis, da cuestión dos xenéricos que explicou o presidente Núñez Feijoo, do caso faisán e o presunto pacto do Goberno con banda terrorista denunciado polo periódico El Mundo do 28.03, houbo un momento no que Mario Conde dirixeuse ó seu parente Alfredo Conde, presente na sala, pra lle perguntare pola situación do idioma galego, qué é o que realmente está a pasare coa nosa lingua.

Alfredo, que actualmente parece terse decantado, maiormente, por escribi-las súas colaboraciós periodísticas en castelao, por un problema de micrófono non puido completare o que parecía unha resposta interesante. Despois de ter enumerado que os problemas non eran xa d´hoxe, que Rosalía, Cunqueiro ou Eduardo Blanco Amor tíñanse atopado con interquinencias no seu traballo; despois de afirmar que o problema principal do idioma galego derivábase da entrada na fala, convertíndoa en arma política, de xentes de diverso pelo: lingüistas, políticos, etc. Pero aí se cortou o discurso de Alfredo, deixou de ser audible. Síntoo.

Entón, tentaremos poñer algo de luz neste asunto, que no meu blog está denunciado en diversos posts que levan como título común o de "o esmorecemento do idioma" e no que se contan as cousas dun e outro xeito. En definitiva, o idioma está desnaturalizado como consecuencia do nacionalismo fracasado do BLOQUE, antre outras forzas involutivas, que forzou unha obra de enxeñería social estalinista, forzando a creación das normas da deriva pra un posible ensamblaxe co portugués, língoa claramente diversa da nosa fala, creación social do pobo.

Creen os inventores que os idiomas poden sofri-los cambios que se lles vaian ocurrindo a eles, cando as linguas son creación social, como acontece no caso do inglés, que por non ter non ten Academia, e goza de boa saúde. Ademais de que facer "gramática de creación" non é cousa de cadaquén que se poña a escribir na nosa fala. Podería facelo e, de seu, fíxoo Álvaro Cunqueiro, aínda que coido qu´o seu discurso está luxado polo traballo editorial.

Aquí adoutaron unha actitude crítica co tratamento normativo dado ó idioma dende a RAG homes como Ánxel Fole ou Uxío Novoneyra, que chegaría alcumar ó galego saído das normas do 1983 (as últimas son peores), a lingua da non-patria. Na súa actitude crítica coa AS-PG, cos reintegracionistas, co ILG e cos desertores da lingua das aldeas, chegaría a lle chamar traidores ós escritores que non asumisen ese leigado. E aquí deixo este apunte, por hoxe.

Tristemente, o galego das normas é chamado hoxe, comunmente, galegués ou galizo, pero xa nada ten que ver coa fala enxebre, xa non sabe a pan fresco, a virtude que Cunqueiro lle pedía ó idioma, que hoxe cheira xa (o dos políticos e o de moitos escritores) a peixe aballoado, ó peixe que comeza o proceso de descomposición.

Difícil restauración, difícil tarea prá RAG de Méndez Ferrín, que coido algo ha intentar.

A encomenda esquecida

No gradante evolutivo pontevedrés hai que face-la lectura ó revés. Ata se lle pode poñer nome a algún dos preomínidos que aparecen no gráfico. Un póster pra enche-la cidade cara ós comicios do 22.05.

Esta fotografía aérea presenta, con efectos especiales, a ría convertida xa en areal, en gran solar, polo menos como gran tentación. A demanda de Río Janeiro e a doutros Cumios e Acordos, quedou no esquecemento. E desta volta os partidos carecen xa de discurso ecoloxista, aínda que haxa doudos que sigan picando. O porto, berce de mariños ilustres: Chariño, Sarmiento de Gamboa, os García Nodal, etc., estaba situado ó fondo da panorámica aquí mostrada, todo prostituído polas Administraciós, políticos locales incluídos. -

Pontevedra, 27.03.2011
Entrada n . 1413 do blog
Artículo semanal.

A encomenda esquecida,

por Xesús López Fernández

O medio ambiente convirteuse en cuestión de importancia internacional no ano 1972, cando a celebración en Estocolmo da Conferencia das Naciós Unidas sobre o Medio Humán. Anos despois confeccionaríanse diversos plans de desenvolvemento e iríanse poñendo en marcha distintos procesos prá adoución de decisiós que no plano nacional non habían chegar moi lonxe. Sí que se foi adiantando en cuestiós científicas e técnicas, pero o medio ambiente permaneceu como asignatura menor pola falta de intelixencia política e os problemas seguirían a se agravaren: na capa de ozono, no quecemento da Terra ou na degradación dos boscos. Cando as Naciós Unidas estableceron a Comisión Mundial sobre o Medio Ambiente e o Desenvolvemento no 1983, evidenciouse daquela que a protección da natureza era xa unha cuestión de supervivencia pra todos, e a Comisión estableceu normas pra "satisface-las necesidades do presente sen compromete-la capacidade das futuras xeneraciós". -

Nesa escalada da toma de conciencia dunha defensa ambiental planetaria, o Cumio prá Terra, a Conferencia de Rio Janeiro de Xuño do 1992, representou un momento decisivo prás negociaciós de carácter internacional sobre a cuestión do medio ambiente e do desenvolvemento económico. O equilibrio antre as diversas necesidades (economía, sociedade, ecoloxía) e o obxetivo de senta-las bases pra unha asociación mundial antre países, con vistas a acorta-las diferencias existentes, en canto á riqueza, educación, etc. I en Río, os 172 gobernos alí reunidos aprobaron tres grandes acordos pra rexe-lo labor futuro: o Programa 21; a Declaración de Río sobre Medio Ambiente e Desenvolvemento, nos que se definían os deberes dos Estados, e unha Declaración relativa ós boscos, pra facere máis sustentable a floresta da Terra. O Programa 21, cristalizado na Axenda21Local das cidades que apostan pola vida, fixaba xa unha serie de pautas sobre producción e consumo, demografía, conservación e ordeación dos recursos do medio natural, protección da atmósfera, dos oceanos e a diversidade biolóxica, dos boscos e a agricultura sustentable.

Hai unha noticia destos días que pode acair na filosofía nacida do Cumio de Río Janeiro, de salvación do planeta, i é a actuación local que se está a completar no concello galego d´As Pontes: o gran lago que Endesa está a conformar sobre a que fora explotación a ceo aberto da mina do lignito que a central térmica d´As Pontes queimaba e convertía a Galicia en potencia emisora de CO2, máis que Alemania en términos per cápita. Pero o tema deste comentaraio é ese lago chamado a ser un referente comarcal, que ten 18 kilómetros de contorno e vai dispoñer dunha praia de 370 metros, actualmente en preparación. Endesa vai cedere esta infraestructura ó Executivo autonómico cando estean concluído-los traballos, que o alcalde d´As Pontes considera como unha iniciativa de todos; que cun peso decisivo no futuro do concello non poden ser só as decisiós do goberno as que teñan peso. Os diversos traballos acometidos parecen enmarcados nunha Axenda21Local, herdeiros do mandato de Río. Futuro prometedor pró lugar no que Endesa vai prantare 4000 árbores. Con fantasía, a nova arboreda pode ser un digno remate deste traballo de rexeneración.

Pero a encomenda de Río está esquecida en Pontevedra, sen ecoloxismo na política. O exemplo d´As Pontes pode servir. E volvo sobre a falta de discurso dos partidos aquí representados. ¿Rexeneración da ría? Algo sí poderían estar a faceren, na vella concesión de José Malvar, novamente terreo demanial por sentencia do 14.09.2009 do TSXusticia de Galicia. E agardemos que tamén no terreo ocupado por Holcim e según a sentencia da Audiencia Nacional do 17.02.2011. Non se comprende que agora Costas, tantos anos calada, recurra en casación ante o Tribunal Supremo, xusto cando outras concesiós están na lista de espera da Aud. Nacional. Agardémo-los acontecementos. Aguilar dixo que debe prevalece-la Lei de Costas.

ROSA AGUILAR I ENCE

Parece que Medio Ambiente non está moi d´acordo coas declaraciós que días atrás fixeron Louro e o seu número 2 da lista de Pontevedra en relación cunhas afirmaciós de Rosa Aguilar sobre o caso Ence.

-
Pontevedra, 25.03.2011
-
Entrada n. 1412 do blog
-

ROSA AGUILAR I ENCE,

por Xesús López Fernández

-

En definitiva, siguen sen concretare. E o discurso de Rosa Aguilar, á que non sei se realmente lle importa un pemento o medio ambiente, pode ter diversas lecturas. Pero sexamos positivos: "non vai haber café pra todos", aínda que se estudie caso por caso. E que si Ence, por ser anterior á Lei de Costas, ten como vencemento o ano 2018, haberá que ve-lo que dá de sí o estudio do seu caso particular no marco competencial da citada Lei, e que a sentencia que se poida producire polo seu caso non demore máis da conta, que non-a enfríen.

-

Ofende qu´agora Costas recurra en casación a sentencia sobre a fin da concesión de Holcim, que sempre careceu dela e que si se mantivo no lugar varios anos foi a consecuencia da deixadeza da Delegación Provincial de Costas, presuntamente sometidos ó dictado do poder do capital, e á inhibición ou prevaricación do propio concello, que endexamáis ll´outorgara licencia de primeira instalación.

-

O caso Ence está pendente de sinalamento prá correspondente sentencia que Costas quer agora paralizar un tempo co seu alegato contra a sentencia da Audiencia Nacional, en relación co caso Holcim. Nada, que aquí hai unha situación de corrupción xeneralizada, que afecta ós propios partidos, ós tres, agora xa sen discurso ecoloxista. Todos estiveron a mentir, a mantere un conturbernio claro, presuntamente a cambio d´algo. Corrupción, en definitiva, que habería que investigar. E sancionar.

-

La Voz de Galicia, 25.03.2011: AGUILAR ANALIZARÁ DE FORMA PARTICULAR EL CASO DE ENCE.