As instalaciós do Club Naval, mal concebidas. O río xa non é un caudal certo, máis ben un esgoto ó que van dare escorrentías contaminantes. As augas, a pesare da campaña do purolérez.com, de cada volta máis negras. Esta contaminación tamén afecta á marca España, algo que non quixo comprobare a comisión de eurodiputados que nos visitou hai pouco pra ve-la saúde das rías, de todas menos a de Pontevedra, onde algo sabemos de fondos europeos mal aplicados. (foto de La Voz de Galicia)
Paisaxe arrasada, o sistema de meandros da xunqueira do Lérez, hoxe desecada despois de intentare convertila en vertedeiro. Se non hai vontade pra recupera-lo espacio, as sardiñas non volven á ría de Pontevedra. Un auditorio con mala acústica está hoxe instalado no borde desta vella depuradora biolóxica, como tamén un absurdo campus universitario e institutos, castigados pola humedade que aí permanece. Da paisaxe da fotografía había disfruta-lo P. Sarmiento dend´o seu convento de San Benito (Bieito non, horror, por medievalismo trasnoitado), aínda sen os peares da ponte do ferrocarril, nen os eucaliptos que xa comezaban a afearen o espacio.
Pontevedra, 7.04.2013
Entrada n. 1640 do blog
Artículo semanal a publicar no Diario de Pontevedra o 8.04.2013
E agora falan de
dragado,
por Xesús López
Fernández
Calquer pontevedrés que teña interese en saber cómo
era o fondo da ría pode averigualo acodindo a algún dos blogs que van
recollendo fotografías de tempos pasados, nas que se aprecian imaxes dunha
natureza case virxinal do fondo
intermareal da nosa ría. Pero parece que non se fixeron as cousas en debida
forma e que poderiamos definire a actuación sobre o entorno do río-ría como de
contínua agresión. Un, que lembra unha ría aínda navegable ata o vello balneario
de Monteporreiro, pode ser testigo de cómo se foi acabando co sistema de
meandros que o Lérez dibuxaba na súa desembocadura. Unha política torpe,
antiecoloxista, primou nas diversas actuaciós aquí levadas a cabo, por
desconocemento certo. E cando é ben sabido que as xunqueiras e marismas son relicarios
de vida, necesarias prá saúde dos mares, contempla-las fotografías posibles
móstranos unha realidade moi distinta: a xunqueira d´Alba, espacio aberto,
aínda non cercado pola rúa Domingo Fontán, recibía, como as outras xunqueiras,
cada nova e vivificante marea.
Cando comezan coas obras de urbanización do que foi
solar de Tafisa non se aprecia nengún esforzo por recupera-la pequena xunqueira
alí existente, duns 11000 mt2. Non podemos maxinar que se poida poñer en marcha
o arelado proceso de rexeneración do litoral, degradado como vertedeiro de
vasuras, con estas ocupaciós deshonestas consolidadas por medio de
infraestructuras invasoras: pontes mal deseñadas ou estradas ancheadas a costa
da propia ría, cando se podía ter soñado con recuperare algunha das pequenas
praias existentes ó pé de Santa María, antr´os peiraos que alí existían i eran
base de amarre de traiñas e dornas: tempo de sardiñas e outros peixes; tempo de
ostras e outros moluscos. Lucro cesante como hai pouco apuntabamos.
Un lembra unha serie de praias a ambos lados da ría,
pero parece que Pontevedra xa renunciou ó mar e que hoxe non se diferencia de
certas cidades de secano cruzadas por algún río, se acaso máis protagonista que
o noso Lérez. Pero aquí, na teima de bota-lo mar fóra de nós, fomos
encorsetando o río-ría e algús políticos, que se creen deseñadores dunha nova
natureza pró noso entorno, están realmente a acabare con ela. E agora, cando xa
o sistema río-ría carece de canal central porque o mar, que facía de tiro, non preña as xunqueiras, prohibida alí a súa
presencia, a súa capacidade rexeneradora no sistema de depuradoras biolóxicas
do que estabamos dotados, non é posible. O problema do calado da ría-río veuse acentuando máis e
máis, que un lembra os tempos nos que eran os areeiros os que, ó abeiro da
baixamar, ían enchendo as súas gabarras de area prá construcción. Coido que
tamén existía unha dotación pró dragado permanente da ría e que a construcción
das escolleiras, pensada prá fixación do canal central, non valeu como salvadora
do sistema.
Estamos nunha situación límite. Os barcos do Club
Naval quedan varados na baixamar. I éso preocupa. Non tanto o problema dos
mariscadores e mariscadoras, un sector que hai pouco contabilizaba uns 1500
empregos directos. Lourizán é hoxe un gran tremedal no que aínda se recolle
ameixa contaminada, especialmente degradado cando se usou a dinamita pra
mellora-lo calado prós barcos que arriban ó seudoporto de Marín, ós recheos
sentenciados. De tódo-los xeitos, os creadores da “nova natureza” van dragare o
río, algo que antes facían as mareas pra definire o canal. Din ademáis que o
dragado pode agardare uns 18 meses e que a Xunta vai somete-lo proiecto do río
a estudio de impacto ambiental. ¿Pero cómo non se fixo estudio de impacto cando
se foron consumando tantas agresiós, que si o ferrocarril, os recheos do porto,
a edar ilegal, a avenida, a autopista, a ponte dos Tirantes ou a nova d´As
Correntes, a ponte da Puntada, a rotonda da punta de Mollavao, o estreitamento
do río, a desecación das xunqueiras? ¿De qué vai servi-lo dragado? De nada.
