O novo crecemento español

 Perde-la casa, pero non a hipoteca, como dí Caín. Filosofía negra, consolo da parella de vellos agora sen teito, que permanecen na indixencia polas súas obrigaciós hipotecarias. 

 Caín sempre acerta e, nunha sociedade descomposta, abondan os asesores de abusos, como el dí..

 Sigue Caín, pero máis que estos novos empresarios locen en Pontevedra un número considerable de pretos, chegados do Senegal ou de Nixeria, ó mellor ata sen papeles, pero que nas rúas pontevedresas acreditan a súa identidade empresarial por medio da venta de paraugas (ou ombrelas)

 Caín. I ésta é a roda xiratoria da casta política, na que subxaz un evidente nepotismo. 

 Sigue Caín maxistral. Efectivamente, ó home costoulle menos traballo baixar da árbore que do coche oficial.

 Novamente Caín nos mostra cómo hai que facer pra garda-los cartos, por pura filantropía. Suiza como patria de destino, coa ficción, por asimilación, de ser doantes da Cruz Roxa. 

Caín retrata nesta instantánea o futuro de moitos rapaces españoles, cidadáns, digo eu, dunha patria derrotada por políticos, clústers e banqueiros. 

E incansable, Caín ilumínanos con esta outra perla: España á cabeza da producción mundial de políticos de temporada. 

 Evidentemente, vivimos nun túnel sen saída. Non hai luz que marque unha saída. Firmado, Caín. 

 Esteban, outro mestre do humor. Vai nacer diñeiro de debaixo das pedras e recomenda invertir no stock de pedregales, todo susceptible de ser convertido en solar. O retorno ó ladrillismo. Novas Seseñas nos agardan, novos aeroportos, novos hipódromos, novos mares de formigón.  

 Esteban. Un contenedor ardendo vale máis que mil palabras. E sen faltas de ortografía. Resultado dun política nefasta ou do desprecio marcado polos grupos antisistema. 

 Esteban sinala a situación de dous millós de familias, case na pobreza extrema, agardando fóra por faltade espacio. 

 Esteban: España, locomotora de Europa; Alemania era un espellismo, soamente unha tuneladora eficaz.

 Esteban. Unha banca tramposa, artelladora das "preferentes", roubo ós aforradores, saeu sempre ben parada, socorrida in extremis. E falan dos seus morosos.

 Esteban: Intermediarios de políticos e banqueiros ante a Xusticia. 

 Esteban: Extraña proposta de amelloramento na recaudación do IVA.

 Esteban, outra vez xenial. As novas xeneraciós acollidas polos pensionistas.... mentres estes vivan. 

Esteban retrata así ós vándalos de nova xeneración mellor formados de Europa.  

Pontevedra, 17.01.2014

Entrada n. 1732 do blog

O novo crecemento español,

por Xesús López Fernández

No panorama de caos que vive o país: corrupción, bancarrota do ladrillismo, vampirismo bancario dos aforros vía "preferentes", malgasto de fondos europeos non xustificados, construcción de infraestructuras demenciales e innecesarias, un constante ataque ós valores verdes (medio ambiente mariño e terrestre), con dous millós de familias ó borde da pobreza extrema, con perto de seis millós de parados, cunha política marcada polo nepotismo, resulta difícil creere os contos que nos contan: que España parece está a comezare un certo soerguemento nos indicadores macro da súa economía e que xa estiman un crecemento dun  0.30 por cen no último trimestre. E un xamón. Prefiro expoñelo por medio dos chistes de dous humoristas de La Razón. Son autodefinidos de Caín i Esteban, especialmente bo o deste home que retrata o triunfalismo de Rajoy ou de De Guindos no sentido de que "España é a gran locomotora de Europa; que Alemania era sóo a tuneladora". Ja, ja, ja. 

Antonio Mingote, descanse en paz

Mingote belenista 

 O adeus dos colegas. O de Caín, en La Razón.

 Outro humorista de La Razón, Esteban, concibe a Mingote traballando na eternidade.

Outra toma do belén de Mingote.

Pontevedra, 5.04.2012

Entrada n. 1513 do blog

Antonio Mingote, descanse en paz,

por Xesús López Fernández

O que fora alcalde por un día do Retiro madrileño, na época de Tierno Galván, acaba de marcharse ós 93 anos de edade, unha vida plena buscando o lado amable das cousas, o humor elegante dun sabio dibuxante e académico da RAE. O que eu poida decir del pouco valor ten, pormáis que me teña solazado co seu finohumor case tódo-los días do ano. Mellor o que están a deci-los seus amigos,antr´eles os dibuxantes de La Razón, un pouco no estilo marcado polo artista que nos deixou. 

  

A el adica o ABC, o xornal co que estaba casado o seguinte artículo, unha semblanza, da que incluímos enlace:

MILES DE PERSOAS ARROUPAN A MINGOTE CO SEU ADEUS.  

Entrrevista en ABC: Antonio amaba ABC como a su madre, dice su viuda. 


E Montoro, alumno do mestre, dedícalle, tamén en  La Razón, un in memorian especial.  

ESTADO DE ALARMA

Esteban é un dos finos humoristas de La Razón e apunta parece que certeiro cando di que, fóra de Rubalcaba, xa non hai goberno. Os seus persoaxes piden a dimisión do vicepresidente. Caín, do mesmo xornal. Aínda que é chiste vello, acae nestas circunstancias do estado de alarma. A sociedade civil, a gran derrotada, sigue votando. Algús parecen felices coa militarización dos controladores. Estrean mando e uniforme según o humor fino, finísimo, de Montoro, tamén en La Razón. ZP e o comandante Blanco levan unha visible Z no seu uniforme. ZP ensaia novos discursos, máis de Estado de dereito, contento talvez porque mentres dure o estado de alarma non se pode disolve-lo Goberno. Montoro está sublime coas instantáneas que nos ofrece en La Razón, crítica cáustica dunha situación non querida, pero talvez forzada, mentres Marrocos ameaza con corta-la auga a Melilla.

Montoro, de novo. Rubalcaba leva un R, na súa gorra. O comandante Blanco, sumiso, afalágao. (chiste de La Razón.) ¿Defenderán tamén a costa na Illa d´Arousa da presunta agresión de Villa PSOE e os submariñistas que alí teñen propiedade?

En Hispania como en Lacedemonia, os ilotas tamén están militarizados, sobre todo os ilotas de remate según Montoro en La Razón.

-

Pontevedra, 9.12.2010

-

Entrada n. 1376 do blog

-

ESTADO DE ALARMA,

por Xesús López Fernández

-

En El Mundo d´hoxe, en primeira plana, resaltan unhas declaraciós de Rubalcaba no sentido de que el xa "sabía qu´o decreto do pasado venres" podería provoca-la espantada dos controladores. Espantada salvaxe que veu perxudicare, a maiores, a marca España, máxime tendo en conta que AENA, xunto coa Lotería, forman parte do patrimonio qu´o Goberno quer liquidare, polo menos en parte, coa posible entrada no negocio, incluso, das mafias rusas ou italiáas. ¿Pero cómo vai quedare desta volta AENA?. Non se sabe, sobre todo cando o Goberno, en relación cos problemas que viñan de lonxe non se aveu a apaga-lo lume senón con gasolina.

-

Agora hai un colectivo baixo sospeita; e o propio Goberno tamén, porque este estoupido parece que foi cousa de deseño, que xa por esto non quixo ZP acodire ó cumio americán, incapaz tame´n de afronta-la cuestión marroquí ou a do Sahara Occidenal, como se alí non tiveramos nengún tipo de compromiso moral. Por outra banda, ademáis, a declaración do estado de alarma impiñe ó Goberno presentare a súa dimisión e convacare elecciós. Efecto buscado, parece.

-

Elentir, 9.12.2010: Sospeitoso cese en pleno estado de alarma.

-

El Mundo, 9.12.2010. Zapatero afirma ter posto fin a un estado de excepción permanente. Pero non fai unha confesión xeral do seu desgoberno.

O HUMOR, NO DÍA DA REFLEXIÓN

martínmorales, abc, de cando mandaba bermejo e os xueces declarábanse en folga.
esteban, la razón. Ministerio do Interior. Trofeos.

esteban, en La Razón, sobre a versatilidade do euskera, promesa ou ameaza.

Caín, cáustico como sempre, en La Razón. O líder carente de ideas, pero que quer o mandiño. A calquer precio.

Outro chiste de Caín, en La Razón. O home que xa non quer votar, desacougado. Que voten os demáis que eu xa non sei por quén.....

Caín, outra versión en clave electoral. O líder que non promete nada, nada máis que incumprire coas aparentes esperanzas da xente.

Caín, en La Razón. O medo como utopía, expresión plástica.

martínmorales, abc, 28.02.2009. Campaña electoral no País Vasco, pintada ilegal.

-

Pontevedra, 28.02.2009

-

Entrada n. 864 do blog

-

O HUMOR, NO DÍA DA REFLEXIÓN,

por Xesús López Fernández

-

Poderiamos decir algunhas cousas en clave humorística en relación coa pasada campaña electoral. Pero imos pasar de todo porque de certo que poucas campañas houbo tan enzudradas, tan enlamadas na chafurda de escándalos e corrupciós, no tremedal da sen razón.

-

Está claro que non abonda con ser decente, haino ademáis que parecer i estar disposto a demostralo. Non pola estridencia dunha megafonía sen reflexión, polo discurso mal feito, pola mentira mal colada o público se vai ver máis motivado pra votare polo cambio que todos prometen ou piden, cando sabemos qu´o cambio é de cada volta máis a peor e que se non hai rexeneración sobran os discursos.

-

Tristemente, algús medios xogaron un papel inícuo, desinformando, e algo pode estar a cambiar, sí, informativamente falando, cando as claves do esclarecemento de certos contubernios asomaron na rede ou na televisión non oficial: Intereconomía, Lanación.es, ElPeriodista Digital, Hazteoir.org, etc.

-

En fin, que foi unha campaña sen compromisos reales, sen un claro discurso sobre Economía ou Ecoloxía, na que, polo dito por algún voceiro convertido en improvisado discurseador, aduvíñase un futuro triste, co mando asumido, como sempre, polos clústers. A prensa d´hoxe aínda daba a noticia dos silencios e propaganda mercada a certos medios, pagados con diñeiro público.

-

En fin, mañán a votar. O que queira.

REVOLTO DE VIÑETAS E BAIXOS FONDOS

Montoro en La Razón, 29.01.2009. ¿Cal é a filosofía última do chiste?. ¿Que a Xusticia non debe ser libre?. ¿Unha especie de suicidio da independencia xudicial?

martínmorales, no ABC do 29.01.2009. Rajoy sabe agora que hai espionaxe interno no partido e quer saber por qué tardou tanto en informar. Solicita que o espíen ó tempo que o manteñan informado. ¿Baixos fondos?.

martinmorales, no ABC. Había un vicepresidente que estaba perdido. Agora pode estar así e, como ZParo dí que a economía é un estado de ánimo, o humorista propón como novo nome do ministerio o de "Estado de ánimo y Hacienda". Outra vergonza.

mingote, no ABC, 29.01.2009. Tanta falsedade dende o Goberno, que se na oposición houbera alguén capaz de explicar que 2 e 2 son catro, deslumbraríanos.

mingote, no ABC. Rovira xa prevé o día no que España abra embaixada en Barcelona. Vergonza de Goberno.
Esteban, en La Razón. ZParo nega en TV ter 670 asesores. "Só 70, o resto forman parte da decoración", dí o humorista.

Esteban, en La Razón. Un cidadán solicita a ZP unha praza de "asesor insospeitado adxunto".

Esteban, en La Razón. Comisión pro-aborto. Alguén propón o caso de matar ó neno cando veña en plan provocador.

Caín, en La Razón. O Goberno d´España vende fume a empresas e particulares, no canto de poñeren en marcha unha política realista.

Caín, en La Razón. A receta ZP pra sairmos da crisis: "que vos transmitades confianza antre vós mesmos".
-

Pontevedra, 29.01.2009

-

Entrada n. 799 do blog

--

OS BAIXOS FONDOS,

por Xesús López Fernández

-

A situación preocupante do país en relación coa crisis prá que o Goberno carece de luces, que se lle poderían dar dende diversos colectivos cidadáns; a situación de inmoralidade e inxusticia rampante que estamos a sofrir; a involución que nos está a levare a unha situación de electroencefalograma social plano, e pra rúbrica do observado polos humoristas, inclúo un traballo de Ignacio Camacho, titulado "El Sumidero", publicado no ABC d´hoxe.

Sigue o traballo:

-

EL SUMIDERO,

por Ignacio Camacho, 29.01.2009

-
EN la República de Venecia existían unos buzones en forma de boca (bucos) para depositar las denuncias anónimas que alimentaban el forcejeo cainita de los patricios de la Serenísima. Cualquier ciudadano honorable estaba a merced de la calumnia sugerida o el rumor deslizado por aquellos sumideros de la hipocresía social. La delación ha sido siempre una herramienta política de primer orden en casi todas las estructuras de poder, que históricamente purgaban sus tensiones a través de redes de confidencias canallas, y por eso el Estado democrático levantó muros a la arbitrariedad estableciendo en el orden jurídico la necesidad de la prueba de cargo. Esta medida de higiene fundamental no ha erradicado el espionaje ilegítimo, ni impedido la frecuente liquidación moral del adversario mediante la difamación y la insidia, pero al menos ha proporcionado una cierta seguridad frente al chantaje. En democracia no basta sugerir, ni mezclar indicios, ni amontonar murmuraciones; hay que probar, y sólo los tribunales están autorizados para ponderar el peso de la carga probatoria.

-
Por eso toda esta trama de bajos fondos en que parece haberse convertido la política de Madrid, trufada de manejos turbios e insinuaciones oblicuas, sólo puede sustanciarse ante la autoridad judicial, que es a la única a la que corresponde determinar responsabilidades. La existencia de clanes faccionarios resulta consustancial a toda organización de poder, pero cuando sus pulsos de influencia traspasan las reglas del juego limpio es menester que actúe de forma apremiante la justicia. La guerra de dossiers clandestinos es una infamia impropia de la política democrática, que entra de lleno en el territorio de la extorsión coactiva. Si esos informes semiclandestinos que al parecer circulan por la Corte con datos de ciertos cargos públicos no contienen información penalmente relevante se trata de pura y simple extorsión, y si la tienen han de ser puestos de inmediato bajo custodia de un juez que investigue su alcance y evalúe su importancia.

-
En este juego siniestro no valen investigaciones internas, ni siquiera comisiones parlamentarias en las que los políticos actúen de juez y de parte. Si se han producido actos fraudulentos, adjudicaciones tramposas o seguimientos ilegales tiene que intervenir el juzgado, y luego procederá la depuración política a que haya lugar de forma inexcusable. En ese sentido, los dirigentes del Partido Popular están cometiendo -todos- el grave error de enredarse en acusaciones mutuas sin haber explorado el fondo de la cloaca; prevalece tanto en ellos la pulsión del forcejeo intestino que olvidan la necesidad de no precipitarse. No es la responsabilidad de éste o de aquélla lo que está en juego, sino el crédito de un partido con muchos millones de votos detrás. El asunto es lo bastante peligroso para exigir cautela y mucha transparencia; no es momento de victimismos ni de conspiraciones, sino de arremangarse con honestidad para limpiar las alcantarillas. Quien tenga miedo a las salpicaduras no merece la confianza de los ciudadanos.

TEÑO UNHA PERGUNTA PRA VOSTEDE

Aviso: Pra ve-los dibuxos en tamaño maior, clicade sobre d´eles. Pontevedra, 27.01.2009

-
Entrada n. 797 do blog

-

TEÑO UNHA PERGUNTA PRA VOSTEDE,

por Xesús López Fernández

-

Polo qu´a prensa comenta, ZP, o optimista antropolóxico, mostrou onte na TV a súa outra faciana: a de mentiroso compulsivo e reiterativo. ¿Esqueceuse xa de que negou a crisis, de que prometeu o pleno emprego, da súa promoción da morte dos inocentes, do relanzamento da economía, da lexión de españoles e inmigranes que enviou ó paro?

-

Os humoristas van retratando cada novo tempo, como fai Mingote no ABC, na reproducción primeira, sobre a cristalización da crisis, da que xa estaban enterádo-los Reis Magos.

Tamén Mingote nos ofrece a reflexión de que ZP, se soupera falar, podería chegare a límites insospeitados...

martínmorales, no ABC, retrata a euforia de ZParo cando colle cara TV no canto de ir responder ás perguntas no Congreso
e o propio martinmorales fai o retrato d´alguén que votou PSOE pola promesa do pleno emprego. Agora en paro, escribe o home a ZP sobre si o presidente coida que aínda lle pode facere algunha pergunta.
Sobre o umbral da probeza, nos chanzos da clase media, vólvese cáustico desta volta Esteban, en La Razón,

e Caín, en La Razón, dibuxa a uns protagonistas que se conformarían con que os engañaran políticos de máis talla.