Cara un novo tempo

Esto é Cuba despois de 56 anos de comunismo, experimento que algús tentan levare a cabo en España. Antre corrupción e dirixismos, todo é posible. Albert Rivera parece ten as ideas claras, outro discurso. 

Ciutadáns, Podemos, Vox, etc., son formaciós políticas novas que aspiran a medrar no desolado panorama político español, tomado pola corrupción. Albert parece ter unha clara mensaxe rexeneracionista. E o pasado 8.11.,  no novo programa de Tele5 "Tiempo Nuevo" citou dúas medidas prá rexeneración dos partidos; unha delas xa en vigor no seu partido, a de que os afiliados que estean imputados nalgunha causa xudicial non poden ser incluídos en listas electorales. En orde á transparencia propón tamén que os partidos deberían ser responsables subsidiarios nos casos de diputados ladrós, que se non poden devolve-lo roubado terían que se-los partidos os pagadores e, caso de non poder pagaren, poderían incluso (os partidos) entrar en quiebra. 

Albert Rivera declárase español, catalán, europeo. O seu antisecesionismo está claro, o seu discurso tamén. Co debate catalán ó fondo, optei por convertilo a el no protagonista principal do artículo.   

Pontevedra, 9.11.2014

Entrada n. 1788 do blog

Artículo semanal

Cara un novo tempo,

por Xesús López Fernández

Un pergúntase si España pode aínda ter salvación. Os cidadáns, moitos vivindo no umbral da pobreza porque non houbo verdadeiras políticas económicas nos últimos doce anos, poden ter caído na desesperanza. A maiores desa mala gobernanza, a xente non está conforme coa falta de ideas dos partidos pra acometere unha auténtica rexeneración do país, actualmente asolagado por un mar de corrupción que leva tempo sendo noticia de case tódo-los días. A rebufo da situación creada os dous grandes partidos, PP e PSOE, están a perderen moitos dos seus votantes e mesmo algús dos seus propagandistas. Pensan moitos que os partidos citados poden seguiren a facer goberno, coaligados, fórmula prá que apuntan a existencia de conversas, porque as enquisas do CIS estiman unha forte alza de Podemos, cuio programa non está claro e que mesmo asusta a un gran sector da poboación ó estare basado, según apuntaba este pasado sábado Albert Rivera en “Tiempo Nuevo”, nun comunismo trasnoitado que ve de difícil aplicación no noso tempo. Tamén o partido CIUTADANS, de centro e progresista, está crecendo, pero carecendo da estructura e financiación necesaria, non parece viable a súa presentación, nas municipales, en toda España, aínda que traballen nesa idea.

Albert Rivera falou na súa comparecencia da convocatoria organizada por Artur Mas, que según el ía de listo coa consulta do 9N e que cree “que as normas non van con el, nen as sentencias”. Afirmou que “el (Mas) di ser astuto, pero algús coidamos é un cobarde”, como tiña sinalado xa nun acto do partido celebrado o 8N, en Barcelona. Foi tamén moi categórico ó falare da corrupción, en Madrid ou noutras partes, “porque a porquería e a vasura non se tapan con nada e alcatrea en toda España” e apuntaba que os cidadáns están cansos deste tipo de comportamentos en política: “Hai un tsunami cidadán contra a corrupción que é estructural e non coiuntural”, matizou. Crítico coa falta de transparencia existente apuntou unha idea do seu partido: que nos casos de corrupción as formaciós políticas se obriguen solidariamente a garantiza-la devolución do roubado no caso de non lle resultar posible ós acusados. Si os partidos non están en condiciós de devolver, eso significaría a súa quiebra. A medicina proposta por Albert parece boa.

Na exposición de Albert Rivera o home avisou de que Podemos entra con forza, e CIUDADANOS. A el non lle dá medo que haxa máis partidos, incluso dixo que o seu partido e o de Pablo Iglesias teñen cousas en común, fundamentalmente democracia e cercanía; que Podemos teña sobrepasado as previsiós de CIUDADANOS explícase, dí Rivera, “en que o partido de P. Iglesias ten proposto dar pensiós universales a todo o mundo e nosoutros non. Eu podería ter proposto dar pensiós de 3.000 euros, pero non podería dalas. Eles din que sí e logo din que non, mais pra engañar ós españoles xa están os vellos partidos”. Sigue analizando a figura de Iglesias, do que dí que comunica ben e sabe transmiti-los seus intereses. “Lévao feito no seu espacio, pero discrepamos en dúas cousas: eu non creo que o comunismoe o intervencionismo do século XIX sexan aplicables no XXI, e tampouco no coqueteo co nacionalismo e o independentismo”. Incluso rubrica: “Gostaríame que Podemos non cometera o erro doutros partidos de esquerdas de se alinear co independentismo.

Se Podemos arrancou con forza, a súa mensaxe ten ido cambiando, seguramente pra iren aplacando medos, ata se ter definido como un partido que non é de dereitas nen de esquerdas, o que era a Falanxe. Pero na tele de Pablo Iglesias, La Tuerka, pode leer o que queira a súa apoloxía a Hugo Chávez: “Chávez es ya Bolívar, ya cabalga como estandarte y referente de su patria grande. Chávez es el pueblo”. Teñen definido a Pablo Iglesias como bolivarián, sen embargo ten afirmado tamén que non lle gostaría Venezuela como modelo de país pra España... Non se sabe o que nos vai trae-lo próximo ano. Cando algús dos propagandistas do PSOE, membros da Ceja de ZP, Miguel Bosé, Serrat, falan agora, ensalzan a figura de Pablo Iglesias. Con ZP non acertaron e a súa presencia no Goberno trouxo España á situación na que agora se atopa. O malo é que, ante o tsunami xa evidente, os grandes partidos parecen carecer de resortes morales, de recetas prá sanación que sí ten Albert Rivera, polo que se deduce do seu discurso sen demagoxia.  

A bandeira española

Fotografía da bandeira española existente no Congreso, do ano 1813

Pontevedra, 17.06.2014
Entrada n. 1763 do blog
Artículo semanal publicado no Diario de Pontevedra

A bandeira española, 

por Xesús López Fernández

No Congreso dos Diputados consérvase unha bandeira bicolor da milicia de Cabezas de Buey do 1813. Neste país, ó que algús queremos seguir chamando España, prodúcese un fenómeno tan signficativo como sorprendente: un símbolo que tiña que ser común, a bandeira de España, tense convertido en bandería antre os que exhiben con orgullo a roxigualda (dereitistas) e a tricolor da República (esquerdistas). España é un vello país, mais a diferencia de tóda-las naciós (incluso as máis modernas), as manifestaciós fanse baixo as bandeiras dos partidos, das Comunidades Autónomas (algunhas recén inventadas)…ou, no mellor dos casos, coa tricolor da República, da “progresía”. Pero a bandeira de España non ven de Franco, nen de Juan Carlos I, que ven do reinado de Carlos III, primeiro como pabellón da Armada e posteriormente como enseña de España. O tempo non minte.

Pero a bandeira tricolor tense convertido nun símbolo pancarteiro contra o sistema, contra a bandeira roxigualda, na que algús ven a perpetuidade do réxime franquista, e así nos vai… Como que cando se ondea unha tricolor caemos no erro de comparala coa bandeira de España, concedéndolle a aquela unha importancia que non ten, incluso históricamente. Pra moitos, a tricolor ven sendo como a bandeira doutro país, a ferramenta común prós escraches antisistema que se levan producido dend´o pasado 25.05, cando coas elecciós europeas o PPPSOE quedou claramente tocado, azourido pra longo. Os novos grupos emerxentes queren cambia-la Constitución, cambia-la bandeira, cambia-lo sistema, poñer en marcha a gran deboura, que non falte ruído, pra ver qué futuro imos construir. Fai falta estar gagá pra decir que a bandeira roxigualda foi un invento de Franco. Eso andan a deci-los que queren esnaquiza-lo país. 

“A cuestión da bandeira é un dos motivos que estúpidamente dividen ós españoles e que teñen a súa orixe na conducta mezquiñamente partidaria dos nosos políticos. O cambio da bandeira feito pola República constitueu un erro certo:”

“1. Porque non respondía a unha aspiración nacional, nen tan siquer popular. A bandeira republicana era desconocida pola inmensa maioría dos españoles.”

“2. Porque se reemprazaba unha bandeira nacional por unha bandeira partidaria e así se dividía España.”

“3. Porque non era necesario e consecuentemente sóo podía producir complicaciós, como ten acontecido.” “A bandeira (roxigualda) que tiñámo-los españoles non era monárquica, senón nacional. A bandeira dos Borbós foi branca; a bandeira real era un guión mourado”.

O Goberno debería procurar facer chega-lo texto do artículo de don Vicente Rojo, a toda a nación, incluso nas masivas manifestaciós rupturistas arroupadas con bandeiras tricolor poderiase anima-la actuación cun pouco de cultura: milleiros de papeles impresos coa carta do xeneral, pra que o persoal aprendera a lección.

O novo crecemento español

 Perde-la casa, pero non a hipoteca, como dí Caín. Filosofía negra, consolo da parella de vellos agora sen teito, que permanecen na indixencia polas súas obrigaciós hipotecarias. 

 Caín sempre acerta e, nunha sociedade descomposta, abondan os asesores de abusos, como el dí..

 Sigue Caín, pero máis que estos novos empresarios locen en Pontevedra un número considerable de pretos, chegados do Senegal ou de Nixeria, ó mellor ata sen papeles, pero que nas rúas pontevedresas acreditan a súa identidade empresarial por medio da venta de paraugas (ou ombrelas)

 Caín. I ésta é a roda xiratoria da casta política, na que subxaz un evidente nepotismo. 

 Sigue Caín maxistral. Efectivamente, ó home costoulle menos traballo baixar da árbore que do coche oficial.

 Novamente Caín nos mostra cómo hai que facer pra garda-los cartos, por pura filantropía. Suiza como patria de destino, coa ficción, por asimilación, de ser doantes da Cruz Roxa. 

Caín retrata nesta instantánea o futuro de moitos rapaces españoles, cidadáns, digo eu, dunha patria derrotada por políticos, clústers e banqueiros. 

E incansable, Caín ilumínanos con esta outra perla: España á cabeza da producción mundial de políticos de temporada. 

 Evidentemente, vivimos nun túnel sen saída. Non hai luz que marque unha saída. Firmado, Caín. 

 Esteban, outro mestre do humor. Vai nacer diñeiro de debaixo das pedras e recomenda invertir no stock de pedregales, todo susceptible de ser convertido en solar. O retorno ó ladrillismo. Novas Seseñas nos agardan, novos aeroportos, novos hipódromos, novos mares de formigón.  

 Esteban. Un contenedor ardendo vale máis que mil palabras. E sen faltas de ortografía. Resultado dun política nefasta ou do desprecio marcado polos grupos antisistema. 

 Esteban sinala a situación de dous millós de familias, case na pobreza extrema, agardando fóra por faltade espacio. 

 Esteban: España, locomotora de Europa; Alemania era un espellismo, soamente unha tuneladora eficaz.

 Esteban. Unha banca tramposa, artelladora das "preferentes", roubo ós aforradores, saeu sempre ben parada, socorrida in extremis. E falan dos seus morosos.

 Esteban: Intermediarios de políticos e banqueiros ante a Xusticia. 

 Esteban: Extraña proposta de amelloramento na recaudación do IVA.

 Esteban, outra vez xenial. As novas xeneraciós acollidas polos pensionistas.... mentres estes vivan. 

Esteban retrata así ós vándalos de nova xeneración mellor formados de Europa.  

Pontevedra, 17.01.2014

Entrada n. 1732 do blog

O novo crecemento español,

por Xesús López Fernández

No panorama de caos que vive o país: corrupción, bancarrota do ladrillismo, vampirismo bancario dos aforros vía "preferentes", malgasto de fondos europeos non xustificados, construcción de infraestructuras demenciales e innecesarias, un constante ataque ós valores verdes (medio ambiente mariño e terrestre), con dous millós de familias ó borde da pobreza extrema, con perto de seis millós de parados, cunha política marcada polo nepotismo, resulta difícil creere os contos que nos contan: que España parece está a comezare un certo soerguemento nos indicadores macro da súa economía e que xa estiman un crecemento dun  0.30 por cen no último trimestre. E un xamón. Prefiro expoñelo por medio dos chistes de dous humoristas de La Razón. Son autodefinidos de Caín i Esteban, especialmente bo o deste home que retrata o triunfalismo de Rajoy ou de De Guindos no sentido de que "España é a gran locomotora de Europa; que Alemania era sóo a tuneladora". Ja, ja, ja. 

O espírito de "la Pepa"

 En Cádiz, o 24.04.2010.  Cúpula da catedral.

 Vista interior da catedral

perto do porto gaditán

onde Cádiz mostra a súa vocación atlántica e transatlántica...
                     

 Como nunha cinta transportadora, así ía aparecendo o texto da Constitución do 1812..Art. 255.....

 reconoce o dereito á acción popular nos casos de soborno,  cohecho e prevaricación de maxistrados e xueces....

.. a receta ou medicina que nos dá "la Pepa", a acción popular coa que o Goberno quere acabare. Dá pena ver cómo dend´a Xusticia se burlan dos que exercémo-la acción popular. Nalgús casos, sí, díctanse sentencias que parecen correctas, que estamos nun verdadeiro Estado de dereito; mais esas sentencias case nunca se executan, sobre todo cando serviría esa execución pra restaurar non poucos dos nosos espacios naturales, traspasados nalgún caso ós clústers pola corrupción política crecente, un verdadeiro tsunami de descomposición. ¡E falan de recupera-lo espírito de "la Pepa"!.

Pontevedra, 2.12.2012
Artículo semanal.
Entrada n. 1579 do blog

O espírito de “la Pepa”,

por Xesús López Fernández

            Sara Baras, gaditana que leva sangue galego nas súas veas, acaba de actuare n´A Coruña, concretamente o 30.11. E ante os coruñeses, no Palacio da Ópera, presentou o seu último espectáculo. A muller, que sustitueu o apelido paterno, Pereyra, pra configurare así un palíndromo como nome artístico (léese igual nos dous sentidos), chegaba á cidade herculina pra homenaxeare, coa súa arte, á Constitución de Cádiz, “la Pepa”, así chamada suponse que por ter sido aprobada o 19.03.1812. A xira prá representación da obra comezou en Sevilla o día no que se comprían xustamente os douscentos anos da promulgación daquela Constitución. Sara é autora do guión  e son importantes as súas palabras no sentido de que “La Pepa” non é sóo un símbolo, “que é un sentimento, unha actitude, un xeito de sentir, unha forma de ser, un carácter, unha esperanza, algo que se leva dentro e que nos trae a mar”. Afirma que “la Pepa” non naceu o 19.03.1812, que xa estaba, e di rezar polos que sofriron ou morreron e loitaron por un mundo libre.

            O mérito de Sara Baras dedúcese das súas propias palabras, a resposta que dá cando lle perguntan si se pode bailar una constitución e, profunda, xunto co relato da xestación da obra, da visita ós lugares avincallados coa Constitución de Cádiz, optou por lle dar a esta Pepa o xeito de sentire da xente do pobo que, dunha situación difícil e dolorosa saca parte positiva, chea de esperanza. A artista conforma o espectáculo como un estoupido de enerxía positiva nestos tempos tan complicados. “La Pepa” é un persoaxe alegórico que vai cinguindo e provocando, como a protexe-lo que vai pasando. Por onde se vai representando esta obra, renóvase algo do sentido popular da idea de Nación. Sara, que ten interpretado a Carmen, a María Pineda, Sabores e a Juana la Loca,  ten actuado varias veces en Galicia, i é poseedora de numerosos premios. A xira que está a levare a cabo vai chegar a París, polo Nadal, prá presentación do espectáculo. ¿Cómo, entenderana os franceses? Aquel público é maravilloso, di ela e, como ademais “la Pepa” foi sancionada tra-la expulsión dos franceses, a obra non mostra bandeiras nen uniformes.

            A Constitución española do 1812, “la Pepa”,  foi promulgada polas Cortes españolas reunidas extraordinariamente en Cádiz e a este texto ténselle outorgado unha gran importancia histórica por se tratare da primeira constitución promulgada en España, ademais de ser unha das máis avanzadas do seu tempo. A soberanía pasaba a residire na Nación; os cidadáns pasaban a ter unha maior independencia pra actuar ante a Xusticia. Precisamente no mes de abril do 2010 estaban con obras de restauración no oratorio de san Felipe Neri, onde fora promulgada. Alí puiden apreciar como o texto do artículado ía pasando, electrónicamente, sobre un fondo negro… “Art.255. El soborno, el cohecho y la prevaricación de los magistrados y jueces producen acción popular contra los que los cometan”.  Ó regreso de Fernando VII, éste anularía a Constitución pra gobernare de forma absolutista. O texto serviría de base, non-obstante, prá elaboración doutras cartas magnas: 1837, 1845, 1869….

            Curiosamente, cando a actual Constitución (que parece de chicle), de “santo” o próximo 6, precisa de certas reformas pra unha maior eficacia e polas tensiós secesionistas existentes volve a idea de Nación soberana. O Rei falou do espírito de “la Pepa”, e tamén Gallardón, mentres as novas tasas parece van alonxare máis ós cidadáns  do recurso ante a Xusticia. Certo que o art. 125 da actual Carta Magna recolle a acción popular que xa ZP quixo laminar, sendo ministro de Xusticia Francisco Caamaño. Hai malestar e pró día  6.12 están previstas diversas manifestaciós de afirmación da Nación española. “Todos españoles” é o lema. Co espírito de “la Pepa”, que especialmente predica Sara Baras na súa “cruzada” artística, pode ser fácil sumarse a esa idea, á defensa do país. 

Semana quente

 Comecemos con humor: Nacionalismo do trinque (Caín, en La Razón)

 Montoro, en La Razón. ¿Contra quén se manifesta este merluzo titulado?

Montoro, en La Razón. O neno non entende o por qué da folga. Nós tampouco. Ou sí, se lle cambiamo-lo nome polo de manifestación política contra o Goberno, antisistema..

 

 Esteban, en La Razón. A perda de paso, o paso cambiado, un xa non sabe. O país que se desfai.

 Esteban. En La Razón. Na folga do 14N, ademáis de contenedores i escaparates reventados, houbo mariscadas e pata negra. No acreditado restorán La Máquina, que non sofreu da silicona, prepararon a mariscada pra Cándido Méndez e compañía, según os medios.

Montoro, La Razón. Aclarando o que é Cáritas, aínda que se agradeza o donativo do señor Ortega.

Pontevedra, 18.11.2012
Entrada n. 1575 do blog
Artículo semanal.

Semana quente,

por Xesús López Fernández

            A manifestación/folga do 14.11, a segunda que se celebra con Rajoy como presidente, foi minuciosamente preparada. ¿Contra os recortes e política fiscal do Goberno da nación? ¿Foi realmente unha folga ou é que moitos negocios cerraron ante a presencia dos piquetes “informativos” cando non se atoparon coa apertura bloqueada pola silicona?. O medo non exento de rabia contou á hora de paraliza-lo comercio, dos escaparates reventados ou de arde-los contenedores. ¿Ónde a democracia?. Quixeron magnificare aínda máis a protesta e convertila en folga de consumo coa distribución de papeletas en certas diócesis, coa intención de suspende-lo servicio dos comedores sociales.  A propaganda tiña a paternidade dun chamado Cumio Social integrado por “CC.OO, UGT, Cáritas, Facua, Asociación de Pequenas e Medianas Empresas e 150 Asociaciós máis…”. Cáritas, aínda que invitada a participar no susodito Cumio, negouse a formar parte do mesmo e aclarou que consideraba a pretensión un insulto ós máis necesitados, que dependen deles e doutras asociaciós pra subsistire. Outra cousa son os sindicalistas, que se agasallaron o 14N con pata negra ou mariscadas, según informes de diversos medios.

            Na conformación da crisis da que non damos saído, pode que os sindicatos, polo menos como espectadores, teñan a súa parte de culpa. Porque todo se comezou a disparar coa marea do ladrillismo, sobre todo ó entraren as caixas, por presión política, no negocio. As xentes dos sindicatos con representación nos consellos de administración, foron testigos de cómo se ía cambiando o papel das mesmas coa andaina bancaria especulativa, sen denuncia-la situación que se estaba a creare e que derivaría en pouco tempo ó gran desfase financieiro que ten o país. Cos políticos metidos a banqueiros, algo así como a raposa a gardare o galiñeiro, ós sindicatos faltoulles ese gramo de honradez que demostraría que estaban aí pra salvare algo, pra defende-los intereses dos pequenos aforradores, como se supón deben defende-los intereses dos traballadores. Pero polas trazas e violencia producidas o 14N, non parece que teña sido, a manifestación, outra cousa que unha protesta radical.

            Contrapunto humorístico. Un vello chiste de Idígoras e Pachi presenta a dous desfarrapados nun comedor social. Mentres unha monxa vai servindo unha fabada nos pratos daquelas xentes, un dos homes dí: ¿Pero outra vez fabas?.¿E pra cándo o salmón mariñado en leito de caviar, con salsa de bogavante, que nos prometera o G20?.... Porque aquí estamos traspasando moitas fronteiras e non sabemos aínda cómo vamos acabar, e Idígoras e Pachi están a faceren, talvez, un humor profético, porque hai que supoñer que algún día vai acabare o sindicalismo subvencionado e non se sabe ben o que virá despois, qué vai quedare do Estado de dereito... Outro caricaturista xogaba coa posible folga dos comedores de Cáritas: “Cerrado por folga. Ide ós sindicatos a ver se vos dan algo”. En fin, humor aparte, o 14N foi un día de violencia que describe a unha sociedade indefensa ou a un Goberno sen pulso.

            Pero a semáa traería outras sorpresas, como a noticia dada por El Mundo cando a campaña prás elecciós do 25N, en Cataluña, está no apoxeo. Según o periódico, a Policía relaciona coa corrupción de CiU certos depósitos bancarios en Suiza a nome dos Pujol e de Mas. Non se sabe qué poida dar de sí esta filtración, pero sí que xa están os partidos na gran deboura pola cuestión. Alicia Sánchez Camacho, sen prexuzgare a Artur Mas (que afirma se trata dunha trola), dí que o nome de Cataluña e a súa bandeira non deben servire pra enzudralo todo e pide que se esclarezan as cousas. Si se trata dunha mentira os Pujol e Mas deberían incoa-la correspondente acción penal, paso que os afectados xa anuncian. Por outra banda, o ministerio do Interior abre unha investigación interna en relación co informe policial sobre os políticos cataláns, sobre a presunta filtración producida. 

Momento difícil

 O chiste de Montoro, en La Razón, demoledor. A España desertizada por falta de políticas agrarias certas. Agora vaino arranxare Arias Cañete. E un xamón!

O de Esteban vale tamén neste momento de caos autonómico pró que non se telumbra unha clara solución.

Pontevedra, 5.08.2012
Entrada n. 1556 do blog
artículo semanal

Momento difícil ,

por Xesús López Fernández

            Van alá sete días de sustos contínuos cun panorama económico e social que non parece vaia mellorar no prazo corto. Jaime Mayor Oreja acaba de decir que “é preciso que un movemento cidadán apoie ó Goberno de España”. Aínda que no seu discurso entra fundamentalmente a idea de España como Nación e a actitude insolidaria de certas autonomías, o certo é que este Goberno naceu dun apoio maioritario dos cidadáns nas pasadas elecciós. A sociedade doulle, pois, a súa confianza, en base a un programa electoral. O PP ten maioría parlamentaria absoluta, pero o seu programa electoral non se está a comprire. En base a eso, cada novo discurso de Rajoy pode mesmo acender novos medos. Di o noso presidente que precisamos de máis ingresos e de mingoa-los gastos, algo esto último no que parece non se teñen aplicado correctamente. E incrementa-los ingresos pola vía impositiva (máis IVA que non ían sobir, máis IRPF, reducción salarial, sobida dos carburantes, peaxes das autoestradas….) non vai impulsa-lo crecemento da riqueza.

            A UE (Merkel) parece está a utilizare a Drághi como lanzadeira, pra forza-la petición de rescate por España, endebedada externamente en máis de novecentos mil millós de euros, en gran parte resultado do estoupido da burbulla inmobiliaria á que non son alleos os políticos que cambiaron a vocación das caixas de aforros, que as meteron no negocio inmobiliario ata o delirio, ata a creación das preferentes. E aí polo medio entrou no xogo a recalificación de terreos agrarios, a construcción de urbanizaciós como a de Seseña, nun secarral de Toledo, a traición da paisaxe en moitísimos lugares da nosa xeografía: Algarrobico, a Mariña lucense, Lourizán, Marín…. A realización de novas infraestructuras (ferrocarril e aeroportos sen uso, vías que raian coa irracionalidade, etc.). Inda máis, a BBC sinala como un dos fitos da burbulla inmobiliaria española a construcción da Cidade da Cultura en monte Gaiás.  

            Estamos nunha situación na que, si Drághi fala, pode provocare unha maior sobida da prima de riesgo. Momento de decepción e medo cerval porque o BCE non compreu hai catro días coas espectativas de España e Italia e a posible compra de bonos soberáns destos países quedou condicionada á petición de axuda. Parece, pois, chegada a hora do rescate, que siguen decindo non vai haber, “porque o euro é irreversible” según afirmación do propio Drághi, Monti e Rajoy. Pero garantiza-la supervivencia da moeda única vai impór concesiós e reformas no terreo fiscal i estructural (máis axustes) e solicitare axuda.  E aí pode esta-lo peor, porque si rescatare separadamente a cada un destos países vai ser difícil, o rescate de ámbo-los dous non parece fácil, porque as condiciós van ser durísimas se algún deles ve que a súa débeda chegou a niveles insustentables. E nos están pedindo, xa, maiores recortes en Sanidade i Educación antes de activare un plan de apoio a España.

            Algún analista opina que o último discurso de Rajoy debería ter un maior contido. “Es lo que hay que hacer”, afirma Rajoy que insiste no sentido de que fan falta máis ingresos e menos gastos; que aumenta-los ingresos resulta fácil pola vía impositiva (cun coste social no que non se repara), e mingoa-los gastos vai ter un coste político que o Goberno non  quere pagar. Di Martín Ferrand que no balance antre o un e o outro está o talento, un plan de acción gubernamental que seguimos sen conocer máis que en discursos autoxustificantes, un recurso oratorio usado por Rajoy, ou nas vaguedades, máis próximas ó rumor que á noticia, que cada sete días anuncia algún voceiro monclovita. Certo que a sociedade tería que estar máis armada moralmente e apoiar ó Goberno, pero xa non cree na súa forma de gobernar, nen nos seus discursos pouco consistentes, neboentos, que definen unha especie de falta de ética. E moitos dos cidadáns ós que cínicamente se lles pide apoio, pola involución sofrida no país, comen hoxe gracias a Cáritas ou Mans Unidas.

Mario Monti, vivimos nun inferno,

O inferno é case sempre roxo, suponse, como apunta esta estampa

O inferno do PSOE tamén é roxo, con patrón da casa, suponse.

O das cellas luciferinas moi ben pode actuar de demo. Levaba anos facendo oposiciós, arruinando o país.

 

Rajoy está no inferno,



A reina de Inglaterra tamén está no inferno, con Rajoy e Monti

Fotografía que corresponde ó momento no que Mario Monti pronunciou a frase de "Vivimos nun inferno"

¿ZP?, xefe máximo, ó que o lume parece non-o afectar. Pode estar, incluso, sentado no seu trono.

Pontevedra, 2.08.2012

Entrada n. 1554 do blog

Mario Monti, vivimos nun inferno,

por Xesús López Fernández

Non me gusta falare de crisis. Coido que sí hai crisis de valores e falta de intelixencia pra escollere as recetas necesarias pró relanzamento da economía real. Mentres esto non acontece "vivimos nun inferno", como dixo Monti.

Anda por aí un conto que sitúa no inferno (¿no inferno de ZP, o das cellas luciferinas?) a tres persoaxes: Rajoy, Monti, e a Reina de Inglaterra: Os tres están preocupados por como poidan estare a evoluciona-los acontrecementos e a economía dos seus respectivos países.  E, por turnos, piden permiso ó demo pra falare cos seus respectivos países.

Primeiro é Monti o que fala con Italia. ¿Que cómo van as cousas?, lle contestan e siguen a decir "Male, male". Monti pasa algunhas instrucciós pra endereitare a marcha do país, suxire que hai que adelgazare aínda máis a Administración, etc. Pasádo-los dez minutos da converse pergúntalle ó demo polo coste da chamada: "Dez mil euros", contesta Satán. E Monti paga.

A reina de Inglaterra tamén quer falare. E bota trinta minutos de parlamento. O seu semblante vaise demudando pero, en definitiva, a situación do país non é tan mala como a pintan. ¿How much is it?, pergunta ó tempo de colgare o teléfono. E o demo das cellas luciferinas informa: "Trinta mil euros".

E Rajoy, por non ser menos, tamén quer falare. Non lle chegan os trinta minutos da Reina Isabel. Fala con De Guindos. ¿A situación?... Fatal!... Fala con Montoro, ¿a situación?, Non se pode maxinar, peor que o que dixo De Guindos... E sigue a falare con Arias Cañete, a ver si se pode reactivare a economía relanzando o ladrillo, convertindo en solar o dominio público marítimo terrestre, Intentarémolo coa nova Lei de Costas da Merda, etc. E sigue a falare con Bañez, con Ana Pastor, Martínez Soria, con baróns autonómicos, etc. Non dá rematado.... Á fin, colga e pergunta. ¿Cánto?... Un euro, responde Satán.... ¿Cómo, un euro despois de ter falado máis tempo que Monti ou a S.A.R. a Reina Isabel...?  De certo que sí, dí Satán, pero a vostede correspóndelle a tarifa de chamada local, de inferno a inferno....¡Narices! Ó mellor aínda nos vai ter que rescatare o demo, por máis que este Satán, coas cellas luciferinas, parece ter estado xa na gobernación de España, pensa Rajoy, e así nos foi. (Aparte, naturalmente, de que Rajoy tampouco está a facere os deberes)  

En situación de rescate

Moito discurso de "estamos mal..., y lo vamos a hacer". Discurso da ira..


Pontevedra, 13.07.2012
Entrada n. 1546 doblog

En situación de rescate,

por Xesús López Fernández

Parece como si España estivese en situación terminal, quebrada a consecuencia da política bancaria seguida os últimos anos. Asáñase agora a oposición co caso Bankia, que non foi o único ond´o noso sistema financieiro fixo pun. A Rajoy parece lle faltou pulso pra acometere certas reformas e, precisamente cando sonaron as alarmas de Bankia, como aí había xente cualificada do PP, sacaron a Rato, e suxeriron a nacionalización da entidade..... pra salva-los aforros dos depositantes.

Agora vanse sabendo cousas como o escándalo das preferentes (que xa semella unha marea viva), a sociedade civil a tomar conciencia, pero o problema é aínda maior. Ó país, ó longo d´anos de endebedarse exteriormente (coido que en 800.000.000.000 millós de euros) pra seguir a mantere unha política social e de prebendas desastrosa: promoción de abortos, deterioro da educación, o enchufismo como sistema pra engordare a clase política (especialmente acrecere a súa fortuna) da que temos un excedente de 350000, a Xusticia políticamente instrumentalizada (un desastre institucionalizado)....., o país, en defintiva, ó borde do precipicio, non se lle ocurre mellor solución ó señor Rajoy que confiare o pago dos xuros da citada débeda á recaudación do IVA cuia sobida acaban de anunciar, unha medida que se supón completamente inútil cando a nosa economía está en clara recesión.

Parece como se forámo-los cidadáns os culpables do desastre e non os bancos, en particular os políticos que se meteron a banqueiros, que forzaron a conversión das caixas en Bancos prá súa particular especulación/recalificación/mete-la man no aforro das xentes homildes. Non se lle ocurreu sanea-la política, adelgaza-lo Estado, nen os outros partidos queren que se faga. ¿Será posible pensar nunha clase política máis elegante, na que os que teñan o mandiño exerzan honoríficamente, na que os concellales non cobren como acontecía no franquismo? ¡Se finalmente vai resultare certo o que se afirmaba nun chiste sobre o Xeneralísimo Franco, que comparecía de novo pra nos decir: "Non se vos pode deixar sóos"!. Certo. E agora é a CE a que está dictando as normas, a lle marca-los deberes a Rajoy, poñendo ós cidadáns contra as cordas.

Enlace:

La Voz de Galicia, ll.07.2012, Artículo de Albino Prada: El Estado de los Bancos.

Faltos de ideas

Rajoy no Parlamento, nunha intervención falta de ideas, como se o Goberno estivese xa en situación de rescate, en situación aínda peor que a de Grecia.

Pontevedra, 11.07.2012
Entrada n.1545 do blog

Faltos de ideas,

por Xesús López Fernández

Non sei se a estas horas aínda continúa o debate parlamentario. Faría ben Rajoy en ter en conta os avisos sobre a traición do seu programa electoral, de cómo se cruzaron xa as líneas roxas na esnaquización do Estado de Dereito.

Unha falacia o discurso do presidente sobre o tema da creación de emprego, cando realmente se está a potenciar, coa sobida do IVA, unha maior caída do Estado, xa en recesión dend´hai tempo.

¿Por qué teñen que sofrir máis os máis desfavorecidos, funcionarios ou xentes no paro que sofren unha nova mordida, ou  os que teñen distintos axuntamentos. E ó mellor hai que volver a ese esquema se queremos poñer ó país en situación de crecemento, de recuperación incluso da denostada autorquía antes de nos sentirmos escravizados polo mandatopropiedades hipotecadas?

E todo por defenderen ós poderes financieiros, a bancos moitas veces quebrados, e quebrados pola inxerencia dos políticos na reconversión das caixas de aforros en bancos ó seu servicio.

Son sectores sensibles os que están a sofriren, xentes que recordan agora que aquí foi o franquismo o creador do Estado de Benestar que os políticos d´arestora queren arrasar.

¿Por qué non reconvertiren os cargos políticos en puramente honoríficos, deixalos sen retribución? Co franquismo non cobraban os concellales e añinda non se inventara a Europa dos mercaderes, á que o Goberno se presta a servir. Hai un vello chiste sobre Franco, o Xeneralísimo, que dend´o alén nos envía un aviso de advertencia: "¡Non se vos pode deixar sóos!".. E así nos vai.

Sobran 350000 políticos no país.¡Sobran.....!

Enlace: La Voz de Galicia, 11.07.2012: A semáa máis dura. Sube o IVA do 18 ó 21 por cen.  
La Voz de Galicia: Rajoy escapa a unha manifestación de 300 funcionarios, ó sair do Parlamento.
La Voz de Galicia: A paga de Nadal, unha tradición con 67 anos de antigüedade

Reconversión

Éste é o símbolo de Reconversión.es, a web que está a revoluciona-lo panorama político. Os seus promotores claman polo cambio que os cidadáns levamos moitos anos agardando: un cambio na estructura do Estado que devolva a independencia ós tres poderes básicos do mesmo. E sobre todo a reducción drástica dos que viven da mamandurria política, 300.000 políticos máis que en Alemania, e que cada día nos sorprenden con novos presuntos escándalos.

Pontevedra, 1.07.2012
Entrada n. 1538 do blog
Artículo semanal

Reconversión,

por Xesús López Fernández

            O país parece estar vivindo en continuo sobresalto dende hai anos: que si o reventón da burbulla inmobiliaria, que se o drama do paro, que se o colapso financieiro e bancario que parece preocupou ó noso Goberno máis que outros problemas da economía real, como se o caso Bankia, cuia emisión de acciós estudia agora o Fiscal do Estado, se puidese soslaiar por medio dunha simple nacionalización. Falouse tamén da necesidade de refinancia-los bancos con cen mil millós de euros ó tempo que, curiosamente, se denunciaba a fuxida de capital do país por un importe aínda superior. Mais de momento parece que, nas conversas habidas en Bruselas,  Monti e Rajoy forzaron un acordo que acaba co cerco atafegante, coa presión sobre a débeda soberáa do problema bancario. O 9 de xullo saberase algo máis de cómo vai esta partida. Merkel avisa de condiciós macroeconómicas (que Rajoy nega) que os países beneficiarios terán de cumprir: as que establezan as autoridades europeas.

            Parece que España terá que sobi-lo IVA, unha nova maldición impositiva, algo que según diversos analistas non é necesariamente bo, todo o contrario, e que non se vai traducir nun maior consumo. Se o país está practicamente en suspensión de pagos ó mellor é cousa de mingoa-lo gasto das diversas administraciós. Porque, ¿ónde imos parar con máis de 445.000 políticos no país? Son os propios asesores da Moncloa os que denuncian que somos o país con máis políticos de Europa, con maior carga por habitante. Resulta que temos, nada menos,  300.000 políticos máis que Alemania, sen esquecer que ese país ten 81.000.000 habitantes, está máis descentralizado que España e ten seis  niveles administrativos (Estado – Länder - Rexiós Administrativas - Distritos – Mancomunidades – Municipios) mentres España conta con catro (Estado – Comunidade Autónoma – Provincia – Municipio). ¿Qué pasa? ¿Recortamos en saúde i educación e non en políticos? ¿Pero quén nos  goberna…? Ah..! Os políticos, ós que se sabe culpables do aquí acontecido, mantidos ademáis polos máis desfavorecidos.

            A cousa resulta demencial, o número de políticos é de exactamente 445.568; é decir, que temos máis políticos vivindo da “sopa boba” que médicos, policías e bombeiros xuntos. Sobran, pois, políticos e hai que rebaixare esa demasía por medio dalgún ERE de gran calado, pero non se fala de tal cousa. Parece como se incluso gran parte da mocedade non quixese encara-lo futuro de forma seria, queren ser políticos, ter un mandiño. Claro, é máis rentable. Ademáis que, polo que se ve, non é necesaria unha preparación especial. Pero xa non hai capital social posible no país que poida mante-la carga  de tanta xente enrolada nas diversas administraciós.  A proposta de Esperanza Aguirre de amortizar nun 50% o número de parlamentarios da súa comunidade non foi ben acollida. Pero a idea xa está lanzada e a información trascendida de que temos 300.000 políticos máis que os alemáns é algo que a nosa sociedade non debe aceptar por máis tempo.

            Con esa idea parece ter nacido a plataforma Reconversión.es, presentada por Aleix Vidal Quadras, Santiago Abascal e José Antonio Ortega Lara, xunto con outros 31 representantes do mundo académico, político i empresarial, que instan a Rajoy pra  que acade un gran acordo nacional, especialmente co principal partido da oposición, pra ver de construiren un gran programa integral, coherente e sistemático de reformas, con vistas á reconversión do Estado, porque (ésta é a tesis de Vidal Quadras) a crisis non é tanto un “problema de xestión” como un problema de estructura. E chegou o momento de cambia-las cousas porque moitas das miserias existentes derivan da nosa estructura partitocrática clientelar, intervencionista, disfuncional e corrupta; que é moita  a xente que en España vive da política e que esa estructura,  en gran parte innecesaria, debe ser chapodada, racionalizada.  O plan da Plataforma foi presentado por medio de carta aberta o 25.06. Propón incluso a convocatoria dun gran referendo cidadán, da posta en marcha da acción popular como exercicio de salvación.