Mostrando entradas con la etiqueta mingote. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta mingote. Mostrar todas las entradas

jueves, 14 de mayo de 2009

HUMOR NEGRO DO DÍA

Zapatero, no debate sobre o estado da Nación botoulle a culpa dos males a Aznar. Por eso houbo que lle votar a el pra que fixese as cousas peor que nadie. Chiste de Mingote, no ABC do 14.05.2009.
Outro dos grandes problemas do país é a Xusticia, que nen con superxueces vai. Como ZP, prometedor compulsivo de novos paraísos, ofreceulle ós nenos, pró próximo curso, ordeadores portátiles, martínmorales bríndalles ós maxistrados unha boa idea: que se vistan de nenos pra ver de mellora-la informatización dos xusgados e qu´os casos non se aparquen sen resolvelos. Chiste do ABC d´hoxe.

Pontevedra, 14.05.2009
-
Entrada n. 947 do blog

HUMOR NEGRO DO DÍA,
por Xesús López Fernández
-
O debate da nación que non foi, a retesía polo tema do idioma galego que morre a consecuencia das normas alóglotas qu´o señor Barreiro e a súa Academia queren impoñeren coactivamente, prestaríanse a diversos comentarios humorísticos.
-
Deixo aquí, a modo de comentario, apresentádo-los chistes dos humoristas do ABC. Introduzo ó mesmo tempo un traballo de Ignacio Camacho, cáustico, corrosivo, sobre o debate. Do tema do idioma galego pasaremos neste post
-
El Funámbulo,
por Ignacio Camacho, ABC, 14.05.2009
-
EN una opinión pública forjada a base de percepciones simples, toda la complejidad de un debate parlamentario se condensa en concepto competitivo, esquemático, de quién gana y quién pierde. Por eso las pléyades de asesores, portavoces y demás séquito de la fontanería política se precipitan tras cada confrontación a proclamar vencedor a su líder en un intento -a menudo eficaz- de anticiparse con su presión al veredicto de una observación independiente. Pero el éxito o el fracaso de un debate no se mide sólo por el resultado inmediato del cruce dialéctico, sino que necesita el análisis de las expectativas previas con que cada cual acude al duelo. En ese sentido relativo todo depende de cómo se entra y cómo se sale.
-
Las dos grandes frases del martes fueron de Rajoy: «El estado de la nación es éste: cuatro millones de parados» y «usted ha dado la puntilla a las clases medias». El líder del PP dominó las réplicas y fue superior en los argumentos y en las razones. Su diagnóstico resultó más exacto y más certero. Y sin embargo, la sensación de fondo es que se le escapó el conjunto del debate. Que dejó sin rematar a su adversario cuando éste le cambió el marco con su discurso trufado de sorpresas embaucadoras. Que Zapatero logró que, en vez del escalofriante desempleo y el desplome social, el eje de la discusión pública acabase determinado por sus banales propuestas, y que evitó el vapuleo que le esperaba con trucos de distracción y hábiles evasivas tácticas.
-
Ello es así porque el presidente entró al Congreso en unas condiciones imposibles. Con cuatro millones de parados ningún gobernante puede salir vivo y ningún líder de la oposición puede permitirle un resquicio de escapatoria. Todo eso sucedió, empero; Rajoy endilgó un primer discurso ortopédico y llegó tarde y descolocado al cuerpo a cuerpo. Incluso la victoria a los puntos era un éxito corto, cicatero, ante un gobernante que tenía que haber abandonado la sesión hecho unos zorros, listo para el descabello y el arrastre. Y se fue eufórico porque sabía que le valía cualquier balance que no fuese una paliza.
-
Objetivamente, Zapatero se quedó solo en su autismo malabarista, repudiado por una oposición que no le hizo en conjunto una sola concesión de benevolencia. Cabreó a las clases medias a las que va a suprimir la desgravación de las hipotecas, ofendió a los desempleados al eludir su drama y decepcionó a los empresarios sin ofrecer reformas socioeconómicas de fondo. Presentó un discurso para mileuristas, un programa de demagogia populista de corto plazo, con su clásico recurso a las dádivas, subvenciones y regalos. Pero cumplió su principal objetivo, que era esquivar una tunda terminal. Y aunque carece de credibilidad y de criterio para gobernar, es un funámbulo del poder dispuesto a cualquier cosa con tal de seguir haciendo equilibrios en el alambre.

viernes, 26 de diciembre de 2008

O NADAL É CRISTIÁN

montoro, en La Razón. Poderoso agradecido a Moncloa. Chiste de Nadal, como os que siguen.
martínmorales, ABC. a Lotería nacional deixa, a máis de un, descabezado.
martínmorales, ABC, San Xosé válese da serra da crisis, ó mellor pra tunea-lo portal de Belén.

martínmorales, ABC. A estrela que orienta.

mingote, ABC. Navidades laicas.
esteban, La Razón. Nadal e probeza.
esteban, La Razón, Brindis polo espírito de Nadal e polo ere que van comparti-los protagonistas do chiste.
esteban, en La Razón, cáustico. Volva por onde ten vido, por Nadal. Ésa é a campaña.

Caín, en La Razón. Nadal consumista.
Caín, La Razón. A cesta da compra dunha muller que non debe ter problemas. Chiste destos días.
Caín, en La Razón. Insolidariedade ata xogando á Lotería.
Caín, La Razón. Chiste xa reiterado neste blog. Unha chamada á conciencia de moitos, aínda que pareza unha coña.

Pontevedra, 26.12.2008
Entrada n. 759 do blog

Non me puiden ocupar do blog estos dous pasados días, en contra da miña intención. Quérome solidarizar con tantísimas persoas que sí estiveron enviando felicitaciós e pps. co tema central do Nadal. E fágoo, a modo testimonial, co contido dun traballo de La Razón, de Iñaki Zaragüeta sobre o sentido cristián do Nadal.

O NADAL É CRISTIÁN,
por Iñaki Zaragüeta

Aunque quieran olvidarlo, el Humanismo cristiano ha ensamblado nuestro mundo

24 Diciembre 08

Por más que se empeñen en el fomento del relativismo y del anticatolicismo, todos, incluidos ellos, gozan y disfrutan de estas Fiestas porque se conmemoran acontecimientos cristianos, la mayoría históricos. El principal, el nacimiento de Jesús como inicio de una nueva historia, una cultura riquísima y fundamentada en el amor, en la bondad, en la vida y en unas cuantas virtudes más que enaltecen a las personas y que las diferencian de otros animales. Éste es el origen para los festivos y las vacaciones. Por más que quieran olvidarlo, una buena parte del mundo en que vivimos, ha sido ensamblado desde el Humanismo cristiano. Y por más cruzadas que organicen, sólo un 7,8 por ciento de los españoles piensan que la religión no es importante en la educación de los hijos, según la encuesta que publicó el lunes LA RAZÓN, y la gran mayoría reconoce la extraordinaria labor de la Iglesia a nivel social. Y es lo lógico. Las grandes aportaciones y demostraciones de entrega a los demás se imponen con creces a cualquier desvío que pueda darse en el seno de la organización regida por el Vaticano, no en vano está compuesta por personas, con sus grandezas y debilidades. Pero ahí sobresalen, como ya expuse en otra «periferia» la dedicación a los más necesitados, a los mayores, a los abandonados, a los marginados, a los «apestados» por la sociedad. Los curas, las monjas y numerosos seglares católicos con ellos –también de otras religiones con el mismo mensaje– dan ejemplo en todos los continentes y se muestran dispuestos a hacer algo que la mayoría de nosotros no queremos ni plantearnos o para lo que estamos incapacitados. La Navidad queda y bienvenida sea porque provoca la hermandad y el fomento de la familia, institución básica que algunos se empeñan en difuminar. Padres, hijos, amigos, vecinos se acercan y olvidan. Si además nos mueve una pizca a la solidaridad, más bienvenida sea. Mientras tanto, a disfrutar unos de otros y ¿por qué no? de algún exceso. Habrá tiempo de pulir los gramos añadidos a nuestro cuerpo serrano. Feliz Navidad.

viernes, 31 de octubre de 2008

VARIAS DE HUMOR, INCLUSO HUMOR NEGRO

Mingote, ABC, 30.10.2008. A Xusticia, ante tanta liorta sobre a súa independencia, ou sobre a súa conversién en simple correa de transmión pró exterminio do Estado de Dereito, pide un traxe definitivo.
Mingote, ABC, 31.10.2008. Nas próximas elecciós haberá que votar polos máis madrugadores, polos que asistan ó Congreso.
Montoro, La Razón, 30.10.2008. O diñeiro dos probes, prós Bancos. Incluso o dos nenos.
Caín, 30.10.2008, La Razón. A refundación doutro mundo cruel.
Caín, en La Razón, 29.10.2008. A angustia en cómodos prazos.
Caín, La Razón, 23.10.2008. Señores, a próxima crisis será mellor preparala con menos entusiasmo.
Caín, en La Razón, 27.10.2008. O director do Banco acláralle ó cliente qu´o seu fondo de pensiós, o qu´o Banco lle colocou, atópase nun bo lío.

Pontevedra, 31.10.2008

Entrada n. 681 do blog

VARIAS DE HUMOR, INCLUSO HUMOR NEGRO,
por Xesús López Fernández

Os humoristas teñen, ás veces, a capacidade de sintetizaren certas situaciós, mesmo de retrata-las carencias do noso sistema político.

A crisis que estamos vivindo, o ninguneo da Xusticia dende diversos púlpitos, a nugalla dos políticos, o bestialismo do poder económico, están ben retratados nos chistes hoxe incluídos de Mingote, Montoro, e Caín, figura ascendente no panorama do humor negro. Mellor, ve-los dibuxos e meditalos.

miércoles, 29 de octubre de 2008

TUNEA-LA CORRUPCIÓN.

Mingote, ABC, portada do 29.10.2008.

Pontevedra, 29.10.2008

Entrada n. 677 do blog
TUNEA-LA CORRUPCIÓN, por Xesús López Fernández

Como apunta Ignacio Camacho no artículo publicado hoxe no ABC, do que se inclúe enlace, o campo semántico da palabra tunear foise agrandando, ata o punto de que tamén poderiamos decir qu´os políticos presentan as súas corruptelas tuneadas como xestos e programas prós que din existe unha proiección social. I éso é particularmente visible nas autonomías que se rixen por estructuras tribales.

Mellor leé-los artículos dos que se inclúen enlaces, do ABC desta mesma data, 29.10.2008. É curioso qu´o ABC, tan denostado pola esquerda, xunto con La Razón, veña sendo un periódico esencialmente crítico. Noraboa a ámbo-los dous.
[FUSIÓS QUE SON UN FOLLÓN, por Fdo. González Urbaneja, ABC, 29.10.2008]

[OS TUNANTES TUNEANTES, de Antonio Burgos, ABC, 29.10.2008]

[TUNEA-LO CAPITALISMO, de Ignacio Camacho, ABC, 29.10.2008]

sábado, 25 de octubre de 2008

AS NOTICIAS DAS VIÑETAS, E OUTROS.

Montoro en La Razón, 25.10.2008. Rajoy disculpa os cornos que lle puxo a UPN. martínmorales, ABC, 25.10.2008. El-Rei pergunta: M pides que interceda cerca de Bush por el bien de España, ¿o por el tuyo propio?
Mingote, ABC, 25.10.2008. O crucificado pergunta a Garzón pola outra memoria histórica, polos mártires da Igrexa, polo sentido de cruzada que tivo a guerra civil.
Mingote, ABC, 9.10.2008. A inseminación artificial como forma de se burlar do Estado de Dereito e acada-la libertade.
Esteban, La Razón, 25.10.2008. Os sindicatos que non se moven nada máis que en Madrid contra Aguirre, non saben ainda qué reivindicare pra demostrar que aínda están vivos.
Esteban, La Razón, 24.10.2008. "Dear Mr. Zapatero: Lo sentimos, pero...". Nada, que non hai praza prá xuntanza de Washington o vindeiro 15.11. E Zapatero di: ¡Dios mío!, sen renunciare á laicidade.
Caín, en La Razón. O consello de administración toma un acordo: "A próxima crisis terémola que preparare con menos entusiasmo.
Caín, La Razón, 25.10.2008. "A realidade é o opio do pobo".

Pontevedra, 25.10.2008

Entrada n.672 do blog.

AS NOTICIAS DAS VIÑETAS, E OUTROS,
por Xesús López Fernández

A capacidade de síntesis dos humoristas, dos que traio a esta entrada unha nova colleita, móstranos a realidade crú que nos está a aganar, botando cada día máis e máis xente ó para, coa capacidade de grandes pás excavadoras. Están a removeren máis e máis o corpo social, a acabaren coa estabilidade familiar, e a conseguiren que a moitos cidadáns non lles quede xa outra esperanza que a caridade parroquial.
Son moitos os articulistas que relembran as promesas incumpridas, como podedes ver no enlace do [ABC d´hoxe aquí inserido], , un artículo de Ignacio Camacho que se refire ás promesas do presidente de pleno emprego pra marzo 2009, mentres Zapatero parece só lle interesa estare en Washington o 15.11.2008.

Según El Correo Gallego, o ministro Corbacho afirma que a crisis financieira debería rematar en dous meses.