Mostrando entradas con la etiqueta La Razón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta La Razón. Mostrar todas las entradas

sábado, 27 de diciembre de 2008

EN EL NOMBRE DE JESÚS

montoro, La Razón. O Rei Mago avisa que xa foi expoliado por Montilla. "Só queda carbón, pero tí pide, pide...."
montoro, La Razón. Aínda hai castes de arruinados baixo a ponte.
montoro, La Razón. O aviso de Pepiño de que non van manipula-lo sorteo da Lotería de Nadal.
martínmorales, ABC, 26.12.2008. Técnico de guindastre en paro, felicita o Nadal
Pontevedra, 27.12.2008

Entrada n. 761 do blog
-
Como éste é un blog católico, algo que os posibles visitantes terán comprobado en máis dunha ocasión, paréceme oportuno inserir desta volta un traballo publicado no ABC do 26.12.2008, por Carlos Herrera, titulado "En el nombre de Jesús".
-
O autor resalta a importancia do Fillo de Deus que, sen ter deixado obra escrita convirteuse no home máis importante da nosa historia. A súa encarnación na Humanidade marca os tempos: antes de Cristo, a.c.; despois de Cristo, d.c.
É curioso que, sen ter deixado obra escrita, como tampouco Sócrates, ese feito non impediría que ámbo-los dous resultasen ser os máis importantes peares do pensamento humán, como cristiáns ou como homes políticos.
-
Non está de máis decir agora, novamente, que no noso pequeno país, Galicia, o idioma raíz da nosa identidade sobreviveu gracias á oralidade, e que é agora, cando ós galizos lles dou por renunciaren á condición de galegos, cando o idioma morre a consecuencia do malparto das súas normas. Pero, en fin, sigamos con Carlos Herrera, mellor mostrémo-lo seu artículo do ABC:

En el nombre de Jesús,
por Carlos Herrera

Hoy celebra buena parte de la humanidad el nacimiento de una de sus figuras centrales. Probablemente la más transcendente, la más determinante, a la par que la que menos constancia documental dejó de su presencia entre los mortales. Jesús de Nazareth divide nada menos que el tiempo: antes de su paso por el mundo, después de su paso por el mundo; es hoy, en la información electrónica de la Red, el nombre más citado; se celebran cada día millones de ceremonias religiosas en el planeta invocando su nombre; su representación antropológica, su rostro barbudo, viril, atractivo, está presente en cada rincón de la Tierra; sus seguidores se cuentan por miles de millones.

¿Qué milagro ha producido en el imaginario de la humanidad el paso por la vida de un hombre que vivió hace dos mil años?

Jesús es Dios para los cristianos e, incluso, profeta respetable para los no cristianos. Su mensaje de amor, de piedad, de perdón ha cambiado a los hombres y ha hecho de éstos seres indudablemente mejores. Incluso para los más negacionistas, los más ateos -si es que se puede ser «un poco» ateo-, su figura no es intranscendente ni está falta de interés. ¿Recordamos a Jesús como Él quiso que le recordáramos y le adoráramos o somos nosotros quienes hemos modelado los perfiles del Hijo de Dios a nuestra conveniencia? ¿Existimos porque quiso Dios hacernos a su imagen y semejanza o también podemos afirmar sin temor a caer en herejía que Dios existe porque nosotros queremos que exista?

De haberse tratado de una simple bola de nieve que ha ido creciendo a lo largo de los siglos merced a las supersticiones del ser humano habrá que convenir que el tal Jesús ha sido protagonista de una carambola histórica absolutamente inaudita; tanta que causaría su sorpresa más estupefaciente si pudiera levantar la cabeza y ver en qué se ha convertido su peregrinar por su Judea natal predicando la palabra de Dios. Para aquellos que quieren ver la vida desde empirismos históricos desposeídos del baño de la Fe, todo ha sido una concatenación de casualidades increíbles y una manipulación histórica de la Iglesia para labrarse la influencia más decisiva entre los hombres. Afirman que la única constancia de su paso por entre los mortales se reduce a cuatro testimonios de otros tantos seguidores que no tuvieron transcendencia hasta pasados cuatro siglos de su muerte, configurando ése el núcleo central de una apuesta por la interpretación histórica tan respetable como minoritaria.

Es evidente que se trata de una reflexión incompleta, más allá de los dogmas, más allá de las estampidas de la Fe que se han sucedido desde entonces. De ser así habría que considerar a quienes han trazado el mensaje nuclear de su doctrina como unos auténticos visionarios capaces de cambiar el mundo por sí solos con el único poder de su voluntad. ¡Qué grandes guionistas e ideólogos hubo entonces -en un planeta en el que todos se desconocían- encerrados en una habitación preparando la columna vertebral de una doctrina absolutamente imbatible a través de los siglos!

Hoy, en Navidad, la fecha en que los hombres, la Iglesia -esta vez sí- dispuso celebrar el nacimiento de su piedra angular, conviene acercarse a los preceptos básicos de su doctrina, la que ha convertido el mundo en un lugar más habitable. Hacerlo sin miedo ni prejuicios, con todas las dudas razonables, con todas las preguntas abiertas, puede convertirse en un ejercicio interesante en el ámbito material y también en el espiritual.

No en vano estamos hablando de un hombre que tan sólo vivió treinta y tres años, de los cuales pasó treinta encerrado en sus cosas, sin que hayan transcendido más detalles que los de una vida discreta y común dedicada a su familia y a un negocio familiar de maderas. De un hombre que salió a las calles a llevar su mensaje de calma y amor en un tiempo de iras, que jamás escribió un libro, abrió una oficina o lideró una empresa de éxito. De un hombre que fue traicionado por los suyos, hecho preso, torturado y muerto en una cruz entre un par de simples ladrones. De un hombre, como escuché decir años atrás y reproduje en palabras de pregón, que al cabo de dos mil años ha visto cómo ni uno sólo de los reyes que han reinado, de los ejércitos que han desfilado o de las civilizaciones que se han erigido en referencia ha tenido más poder, más transcendencia en la existencia de los hombres que su simple palabra. Que la de un sencillo hombre solitario por cuyo nombre invoco hoy mi más sincera oración.

viernes, 26 de diciembre de 2008

O NADAL É CRISTIÁN

montoro, en La Razón. Poderoso agradecido a Moncloa. Chiste de Nadal, como os que siguen.
martínmorales, ABC. a Lotería nacional deixa, a máis de un, descabezado.
martínmorales, ABC, San Xosé válese da serra da crisis, ó mellor pra tunea-lo portal de Belén.

martínmorales, ABC. A estrela que orienta.

mingote, ABC. Navidades laicas.
esteban, La Razón. Nadal e probeza.
esteban, La Razón, Brindis polo espírito de Nadal e polo ere que van comparti-los protagonistas do chiste.
esteban, en La Razón, cáustico. Volva por onde ten vido, por Nadal. Ésa é a campaña.

Caín, en La Razón. Nadal consumista.
Caín, La Razón. A cesta da compra dunha muller que non debe ter problemas. Chiste destos días.
Caín, en La Razón. Insolidariedade ata xogando á Lotería.
Caín, La Razón. Chiste xa reiterado neste blog. Unha chamada á conciencia de moitos, aínda que pareza unha coña.

Pontevedra, 26.12.2008
Entrada n. 759 do blog

Non me puiden ocupar do blog estos dous pasados días, en contra da miña intención. Quérome solidarizar con tantísimas persoas que sí estiveron enviando felicitaciós e pps. co tema central do Nadal. E fágoo, a modo testimonial, co contido dun traballo de La Razón, de Iñaki Zaragüeta sobre o sentido cristián do Nadal.

O NADAL É CRISTIÁN,
por Iñaki Zaragüeta

Aunque quieran olvidarlo, el Humanismo cristiano ha ensamblado nuestro mundo

24 Diciembre 08

Por más que se empeñen en el fomento del relativismo y del anticatolicismo, todos, incluidos ellos, gozan y disfrutan de estas Fiestas porque se conmemoran acontecimientos cristianos, la mayoría históricos. El principal, el nacimiento de Jesús como inicio de una nueva historia, una cultura riquísima y fundamentada en el amor, en la bondad, en la vida y en unas cuantas virtudes más que enaltecen a las personas y que las diferencian de otros animales. Éste es el origen para los festivos y las vacaciones. Por más que quieran olvidarlo, una buena parte del mundo en que vivimos, ha sido ensamblado desde el Humanismo cristiano. Y por más cruzadas que organicen, sólo un 7,8 por ciento de los españoles piensan que la religión no es importante en la educación de los hijos, según la encuesta que publicó el lunes LA RAZÓN, y la gran mayoría reconoce la extraordinaria labor de la Iglesia a nivel social. Y es lo lógico. Las grandes aportaciones y demostraciones de entrega a los demás se imponen con creces a cualquier desvío que pueda darse en el seno de la organización regida por el Vaticano, no en vano está compuesta por personas, con sus grandezas y debilidades. Pero ahí sobresalen, como ya expuse en otra «periferia» la dedicación a los más necesitados, a los mayores, a los abandonados, a los marginados, a los «apestados» por la sociedad. Los curas, las monjas y numerosos seglares católicos con ellos –también de otras religiones con el mismo mensaje– dan ejemplo en todos los continentes y se muestran dispuestos a hacer algo que la mayoría de nosotros no queremos ni plantearnos o para lo que estamos incapacitados. La Navidad queda y bienvenida sea porque provoca la hermandad y el fomento de la familia, institución básica que algunos se empeñan en difuminar. Padres, hijos, amigos, vecinos se acercan y olvidan. Si además nos mueve una pizca a la solidaridad, más bienvenida sea. Mientras tanto, a disfrutar unos de otros y ¿por qué no? de algún exceso. Habrá tiempo de pulir los gramos añadidos a nuestro cuerpo serrano. Feliz Navidad.

martes, 2 de diciembre de 2008

AGUIRRE E PEPIÑO BLANCO, de novo

Montoro, La Razón. Tallas equivalentes.
Puebla. ABC. A manipulación ideolóxica dos medios.
Montoro, La Razón. A crisis do ladrillo, máis fonda do que parece.
martínmorales, ABC. ¿Qué pasa, é xa toda España a que está en fase de deconstrucción?
Esteban, en La Razón. O PP é Aznar. Aznar o nemigo a batir.
Caín, La Razón. Navidades negras.

Pontevedra, 2.12.2008

Entrada n.734 do blog

Aguirre e Pepiño Blanco, de novo,
por Xesús López Fernández

Non é por comparare ós persoaxes, que non teñen comparanza. E contra a vasura que algús intentaron botar sobre a noticia da salvación da presidenta da Comunidade de Madrid, as cousas foron debidamente aclaradas, incluso hoxe en CNN+, por medio das declaraciós feitas por Arturo Fernández, importante empresario e presidente de CEIM, que estivo con Esperanza Aguirre en Bombay.

O entrevistador deixoulle cae-la pergunta sobre a actuación de Aguirre, o que sirveu pra que o home deixase debidamente aclarado que, cando todos estaban salvos, foron eles precisamente os que conminaron a Aguirre pra que collese o avión do último vóo regular e que ela, naturalmente, podería ser un nemigo a batir.

Aínda se nota no país unha certa néboa de noxo deixado polas declaraciós de Pepiño Blanco e outros, ademáis da falta de elegancia por parte de ZP.

Nada, que este goberno, incapaz de gobernare, que se declara amigo dos islamitas ó abeiro da súa Alianza de Civilizaciós, non acaba de comprender que a obra de Barceló na sede da ONU en Xenebra non tivo nengún efecto benéfico sobre o talibanismo radical, que a recibeu co maior dos desprecios. E parece que tampouco sobre os líderes musulmáns moderados, que tamén reclaman Al-Andalus.

Pero sigue un artículo de César Vidal, que novamente descubre outra figura con raíces franquistas no colectivo socialista español, concretamente Ignaci Guardáns, neto dun financieiro do Alzamento Nacional contra o goberno do Frente Popular.

O artículo de César Vidal, esclarece o prólogo de chistes de Montoro , Esteban e Caín, de La Razón, e de martínmorales e Puebla, en ABC.

EL FANTASMA Y LA CULPA,
por César Vidal

2.12.2008, en La Razón.

En su época de madurez, el comediógrafo Plauto estrenó en Roma una comedia titulada «Mostellaria». La obra contaba la divertida historia de un joven calavera y desvergonzado que aprovechaba la ausencia de su padre para llevarse a casa a una esclava con la que entregarse a los placeres del lecho. Cuando más entretenido se hallaba con la muchacha, se producía el retorno del progenitor.

Temiendo ser descubierto y castigado por su conducta disoluta, el joven inventaba que en la casa se había asentado un fantasma y que, por lo tanto, lo más prudente era que su padre no entrara en ella. Libertino, embustero, irrespetuoso con quien le había engendrado, la comedia de Plauto lanzaba un juicio sobre él afirmando que «nada es más miserable que el ánimo del hombre consciente de su pecado». La aseveración ponía así el dedo en la llaga de una de las claves que nos permiten entender las motivaciones más hondas del corazón humano.

Me ha venido a la memoria «Mostellaria» al escuchar las declaraciones de algunos políticos al referirse a la supervivencia de Esperanza Aguirre en medio de los atentados islámicos de Bombay.

En buena lógica, la matanza debería de haber provocado unas reacciones muy concretas. Por supuesto, tendría que haber originado una condena contundente del gobierno de ZP afirmando su voluntad de combatir el terrorismo islámico en cualquier frente y, por supuesto, también la alegría por el hecho de que sus compatriotas -incluida Esperanza Aguirre- se hubieran salvado.

Sin embargo, las reacciones -de Ignaci Guardáns a José Blanco, pasando por Mar Moreno- han sido mezquinas y ruines y en su mayoría se han dirigido a atacar a la presidenta de la Comunidad de Madrid que, al parecer, cometió el grave pecado de salir viva.

Personalmente, me cuesta no ver en todo ello el vómito de una conciencia que se sabe culpable. ¿Cómo no iba a atacar a Esperanza Aguirre Ignaci Guardáns, que persiguió a la COPE en el Parlamento europeo y que parece no haber asimilado que es nieto de alguien que financió en 1936 a Franco para alzarse contra el gobierno del Frente Popular? ¿Cómo no iba a sumarse José Blanco, conocedor de que su partido se lanzó al suelo el 23-F en el Congreso, se valió del terrorismo relacionado con el 11-M, huyó de Irak y llamó a la deserción de la lucha contra el terrorismo a otras naciones? ¿Cómo no iba a unirse Mar Moreno, que sabe sobradamente cómo ZP intenta estrangular económicamente a Madrid? ¿Cómo no iba incluso ZP a sumirse en el silencio cuando quienes han cometido los asesinatos son aquellos con los que se ha negado a enfrentarse desde la vergonzosa salida de Irak y con los que sueña en anudar su absurda Alianza de Civilizaciones? Y, finalmente, ¿cómo no iba a producirse también un silencio, a gritos de los dirigentes musulmanes -supuestamente moderados-, que no han pronunciado una sola palabra de condena contra la violencia de sus correligionarios en Bombay?

Si bien se mira, todos y cada uno se han comportado como cabía esperar y es que, detrás de todas estas conductas, da la sensación de hallarse una culpabilidad nacida de haber actuado de manera indigna, tan indigna que, a diferencia de lo sucedido en la obra de Plauto, ni siquiera la aparición de un fantasma serviría para ocultarla.

lunes, 3 de noviembre de 2008

MENESTRA DE CHISTES

martinmorales. ABC 3.11.2008. Caso grave, probou activos bancarios tóxicos.
Esteban, La Razón, 29.10.2008. Retrata o aumento da burocrcia, causa principal da crisis. Corrupción.
Esteban, La Razón, 3.11.2008. Zapatero xa ten a recesión diante do nariz. Xa non-a pode negar coa súa cella luciferina integrada na crista da serra estadística.
Esteban, La Razón, 27.10.2008. España como animadora nos descanso do G-20.

Pontevedra, 3.11.2008

Entrada n. 684 do blog
MENESTRA DE CHISTES,
por Xesús López Fernández

Ós políticos non lles pode parecer mal que os humoristas retraten así certos momentos do presente, e qu´o fagan de forma cáustica, cruel incluso si se quer. Pero pode que incluso a maior crueldade radique na propia actitude dos representantes públicos que poden, da man dos humoristas, demostrare que sí teñen imaxinación pra sortearen situaciós que poden afectar ó seu ego; pero carecen d´ela pra poñer fin á espiral involucionista que están a marcaren, como se quixeran convencer ó español medio de que a Historia foi doutro xeito, que no-la contaron mal e que son eles, co panorama de ruína que pola súa incompetencia en materia económica están a forxaren, dende o seu "Laboratorio da Memoria Histórica" e pra que non vexamos o panorama total nen pensemos en certas cousas, os que no-la van contar polo dereito. Aínda que sexan d´esquerdas.

Martinmorales e Caín especialmente son autores de instantáneas especialmente elocuentes. Os ecos da Guerra Civil, desgraciadamente, siguen vivos.



montoro, La Razón, 1.11.2008. Nun dos seus últimos esforzos por estare en Washington, ZP xoga ó chantaxe con Sarkozy. Ameaza con enviar a París a Pilar Urbano pra entrevistare a Carla Bruni.
montoro, La Razón, 3.11.2008. A ZP, á marxe do panorama de ruínas e fosas, o que lle preocupa é estar en Washington e inténtao por outro medio. Non lle falta imaxinación.
martinmorales, no ABC. Dibuxo reiterado no blog sobre o delirio de zp por presentarse en Washington, á procura do favor de Sarkozy.
martinmorales, 2.11.2008, ABC. O piloto do avión de Zapatero á procura de evita-las fosas da memoria histórica pra aterrizare. ¡Eso que faltan as da memoria da outra media España!
martinmorales, ABC, 31.10.2008. Político mangante avisando da súa presencia no Congreso. Democracia descapitalizada, insolvente, ou como queiramos decir.
Caín en La Razón, 3.11.2008. Caín e Abel. "Agora volvemos". Será cousa de non esquecelo. Polo de pronto, avisan.
martinmorales. ABC. Santiago Carrillo recupera a peluca. Por si as cousas.... Por se Caín e Abel volven.
Fábrica cerrada "ata acada-lo pleno emprego". Caín, 1.11.2008, en La Razón. ZP falara da situación óptima da nosa economía, desastre total neste momento, pra marzo 2009.
Mingote, 2.11.2008. ABC. Bicicleta nacionalista "tuneada".Os nacionalistas probes poden recurrir a esta solución.
Mingote, 1.11.2008, no ABC. Non é cuestión de chegar antes, senón de ir máis lonxe.

viernes, 31 de octubre de 2008

VARIAS DE HUMOR, INCLUSO HUMOR NEGRO

Mingote, ABC, 30.10.2008. A Xusticia, ante tanta liorta sobre a súa independencia, ou sobre a súa conversién en simple correa de transmión pró exterminio do Estado de Dereito, pide un traxe definitivo.
Mingote, ABC, 31.10.2008. Nas próximas elecciós haberá que votar polos máis madrugadores, polos que asistan ó Congreso.
Montoro, La Razón, 30.10.2008. O diñeiro dos probes, prós Bancos. Incluso o dos nenos.
Caín, 30.10.2008, La Razón. A refundación doutro mundo cruel.
Caín, en La Razón, 29.10.2008. A angustia en cómodos prazos.
Caín, La Razón, 23.10.2008. Señores, a próxima crisis será mellor preparala con menos entusiasmo.
Caín, en La Razón, 27.10.2008. O director do Banco acláralle ó cliente qu´o seu fondo de pensiós, o qu´o Banco lle colocou, atópase nun bo lío.

Pontevedra, 31.10.2008

Entrada n. 681 do blog

VARIAS DE HUMOR, INCLUSO HUMOR NEGRO,
por Xesús López Fernández

Os humoristas teñen, ás veces, a capacidade de sintetizaren certas situaciós, mesmo de retrata-las carencias do noso sistema político.

A crisis que estamos vivindo, o ninguneo da Xusticia dende diversos púlpitos, a nugalla dos políticos, o bestialismo do poder económico, están ben retratados nos chistes hoxe incluídos de Mingote, Montoro, e Caín, figura ascendente no panorama do humor negro. Mellor, ve-los dibuxos e meditalos.

miércoles, 29 de octubre de 2008

TUNEA-LA CORRUPCIÓN.

Mingote, ABC, portada do 29.10.2008.

Pontevedra, 29.10.2008

Entrada n. 677 do blog
TUNEA-LA CORRUPCIÓN, por Xesús López Fernández

Como apunta Ignacio Camacho no artículo publicado hoxe no ABC, do que se inclúe enlace, o campo semántico da palabra tunear foise agrandando, ata o punto de que tamén poderiamos decir qu´os políticos presentan as súas corruptelas tuneadas como xestos e programas prós que din existe unha proiección social. I éso é particularmente visible nas autonomías que se rixen por estructuras tribales.

Mellor leé-los artículos dos que se inclúen enlaces, do ABC desta mesma data, 29.10.2008. É curioso qu´o ABC, tan denostado pola esquerda, xunto con La Razón, veña sendo un periódico esencialmente crítico. Noraboa a ámbo-los dous.
[FUSIÓS QUE SON UN FOLLÓN, por Fdo. González Urbaneja, ABC, 29.10.2008]

[OS TUNANTES TUNEANTES, de Antonio Burgos, ABC, 29.10.2008]

[TUNEA-LO CAPITALISMO, de Ignacio Camacho, ABC, 29.10.2008]

domingo, 28 de septiembre de 2008

OS ATLETAS PRANTAN ÓS NAZIONALITARISTAS

Rafa Nadal, un fito do deporte español e mundial, o número un.

Pontevedra, 29.09.2008

Entrada n. 606 do blog. 


Os atletas e os nazionalitaristas,
por Xesús López Fernández

Témonos ocupado deste tema, pero o tratamento dado polo periódico La Razón con data d´onte deixa as cousas axeitadamente centradas.

Tanto o caso de Nadal, como o de Gasol e o de David Cal, antre outros, son sabidos. A reacción nazionalitarista foi, nos casos citados, dun certo e desmedido aldeanismo, fascistoide ou estalinista, que tanto ten. Pero mellor leéde o artículo de La Razón, picando no enlace seguidamente indicado:  



viernes, 4 de julio de 2008

A LINGUA COMÚN

NN.GG. do Partido Popular promove a defensa da lingua común.

Pontevedra, 4.07.2008

Entrada n. 543 do blog.

A LINGUA COMÚN,
por Xesús López Fernández

Xa no seu día foi Vázquez de Mella, se mal non recordo, o gran defensor do español ou castelao como lingua común de tódo-los españoles, que podería convivir, ademáis, coas linguas rexionales. O castelao sería a gran lingua de comunicación antre tódo-los cidadáns.

Conforme as diversas autonomías foron asumindo unha serie de competencias, o que podería ser un rexionalismo san ou un nacionalismo moderado, se así queremos chamalo, foi pouco a pouco saíndose de seu.

Se nalgún tempo a diglosia marcaba distancias, agora é unha crecente guetificación do castelao a que está a ser promovida en Cataluña, no País Vasco, tamén en Galicia. Poderiase decir que funcionan, nas autonomías citadas, unha especie de policía ou rede de comisarios políticos que se preocupan pola defensa da "pureza" de formas de falar moitas veces espúrias, porque non están na raiz da oralidade, das pautas marcadas polas sociedades que salvaron, en cada caso, o patrimonio cultural común, tamén a fala de cada rexión. Nalgús casos déronlle, ás linguas lares, unha carga ideolóxica, unha deriva cara outras linguas, na súa teima diferencialista demencial.

Non me solidarizo co símbolo da lingua pintada, pero sí me solidarizaría con que se promovese, a nivel estatal, a supresión de certas competencias transferidas, como acontece con Educación, que debe se-lo propio goberno central o que marque o canon a seguir. Si España vai seguir sendo España. Algús periódicos, ABC, La Razón, xa están marcando o camiño; como tamén diversos colectivos de cidadáns, como en Galicia fai "Galicia Bilingüe". E, sobre todo, na línea do manifesto asinado por diversos intelectuales, porque o español está en peligro de ser sometido por políticas sectarias e aldeás.

O que queira comprende-la miña oposición á lingua pintada como símbolo, pode buscar neste blog, nas entradas do mes de Maio, un traballo titulado "A lingua azul", no que se fai unha crítica aceda á política lingüística da Xunta.

martes, 18 de marzo de 2008

A REVOLTA DOS PREMATUROS [18.03.2008]

A REVOLTA DOS PREMATUROS, [18.03.2008],
por Xesús López Fernández

Entrada n. 453 do blog.

Simpática portada de La Razón do 16 de marzo. "Yo soy Ale", "Yo soy Hugo", dous nenos orgullosos de estaren vivos, coa orgullosa nai de ámbo-los dous, xemelos, Gema Ibáñez, que advertida na semáa 28 do embarazo de que éste se complicaba, que Hugo non progresaba porque Alejandro o deixaba sen alimento, someteuse á necesaria cesárea.

Dende o primeiro momento, os nenos aferráronse á vida, naceron respirando. Non eran restos orgánicos, senón dous seres vivos: Hugo pesaba 500 gramos, Alejandro, 1 kilo. 103 días internados no hospital de Toledo non exentos de sustos prós pais, cada hora que pasaba confirmaba o desexo dos nenos por viviren. Estimulación temperáa, contacto coa nai e as incubadoras salvaron a vida dos meniños.

Cando o amor está ó servicio de novas vidas non existen dúbidas sobre o camiño a seguir. Abortos de deseño, denominación de restos orgánicos pra afoga-las conciencias, non son dabondo pra xustifica-lo camiño escollido por moitas criaturas embarazadas, talvez mal aconselladas, sen asistencia psicolóxica, psiquiátrica ou a dun confesor sabio.

Gema Ibáñez, xunto con outras nais de nenos prematuros preparan a súa protesta prá vergonza do ministerio de Sanidade. Non entran tanto na cuestión de si "aborto si ou aborto non", como no calificativo que lle queren dar ós nenos abortados de "restos orgánicos".

Se no ano 2006 naceron en España 465.616 nenos e nenas, o 10% dos natalicios foron prematuros, é decir, nados antre as semáas 24 e 32 da xestación. E a deontoloxía médica sinala que a semáa 24 é a primeira a partir da cal é viable a vida do neno fóra do útero materno.

Así, Héctor pesou 620 gramos ó nacer. E agora ten 19 meses. "As gañas de vivir que ten contaxian ós demáis. Ten vivido moitas peleas, pero está feito un campeón", dí a súa nai. Cristina Prieto é nai doutro prematuro. A nena á que se refire xa ten catro meses e medio, pesa 2kilos 200 gramos e, como a describe a nai, é unha persoa cos seus risos e choros. Pero un irmán xemelo da nena non correu igual sorte e morreu no útero. A nai láiase de non-o ter podido ver e despedirse del. "Non me dixeron nada en anatomía patolóxica e non sabes o que me pesa. Non puidemos enterralo, nen nada".

Talvez o caso máis chamativo que refire La Razón é o de Esther Álvarez, nai de trillizos --dúas nenas e un neno--. O neno, Federico, rompeu a súa bulsa cando a nai estaba de 23 semáas de xestación, e o diagnóstico foi de que non podería sobrevivir. ¡Pero resulta que sí, que sobreviviron os tres, con moitos sustos, pero sobreviviron!. E a nai, moi cáustica dí: "Os meus fillos son bebés dende sempre. ¿Quén tería ousado decirme que ese día naceran dúas nenas e un residuo orgánico?".

En fin, estas nais valentes dispóñense a leer un manifesto ante o ministerio de Sanidade, prá vergonza do mesmo e talvez do doutor Morín e algunhas feministas. Esixen o dereito de decidiren qué facer co corpo dun fillo falecido e, en nengún caso, que un texto legal se poida referir a el como "resto orgánico", porque moitas nais non saben desos filliños nados mortos, que mesmo puideron ser usados como restos con fins comerciales. "Eso doe", afonda Gema Ibáñez, a nai de Hugo e Ale.

Nota.- Toda a información aquí reproducida está tomada de La Razón, periódico do que agradezo a línea de compromiso informativo asumida.