MARÍA SAN GIL, EN COMPOSTELA [13.02.2008]

María San Gil, en Santiago, o día 12.2.2008.

Santiago 12.2.2008. Momento da alteración do orde polo grupo Agir, irmanado con iKASLE-ABERTZALEAK, do entorno ETA-BATASUNA.

Entrada n. 436 do blog.

Pontevedra, 13.02.2008

Con data de onte achegouse á USC, a Santiago de Compostela, a presidenta do PP das Vascongadas, María San Gil, pra pronunciare unha conferencia na Facultade de Economía. Pero unha trintena de nazionalistas independentistas, do grupo AGIR --que mantén unha relación de irmandade con Ikasle-Abertzaleak, a ponla estudiantil dependente de ETA-BATASUNA-- intentou reventa-lo acto académico con violencia.

O vergonzoso do asunto foi o tratamento dado á noticia, como se María San Gil fose unha delincuente fascista que viñera provocar. ¿A provocar a quén? ¿Ós que non resisten unha democracia plural, que outros pensen de distinto xeito ó deles, si é que verdadeiramente pensan?

María San Gil, que debe estar curada de espanto por actuaciós similares e que, incluso nun momento quente da intrusión destos bárbaros estalinistas, mostrou un certo sorriso, como se os persoaxes lles pareceran clónicos dos que pululan no seu País Vasco, --pero sen pistola, de momento--, negouse a sair pola porta traseira. A muller tivo que se arroupar coa súa escolta persoal, privada da presencia policíaca solicitada polo decanato ó Rectorado.

Despois dun día de confusión, de que algús medios sectarizados tratasen a noticia vergonzosamente, parece que por fin a Fiscalía vai entrar no tema en base ás dilixencias policiales e ás probas videográficas e fotográficas existentes. Non se pode consentir un espectáculo como o producido contra unha muller que exerce a Política en condiciós de verdadeira heroicidade.

Algún dos medios dixitales recolleu ata perto de seiscentos comentarios, moitos deles bordes, porque desta volta deben andar algús cibers en campaña, a faceren horas extras, estratexia común de certos nazionalistas, pra intoxicaren. Pero, en fin, máis alá dos comentarios que parecen en sí mesmos delitos de apoloxía da violencia, aparecen outros finos, defendendo o valor desta auténtica heroína da Política española nun momento no que os nazionalistas aparecen crecidos polo entreguismo de pactos i encontros, característica da política de acordos do goberno central destos últimos catro anos, especialmente os rubricados cos políticos magdalenienses (defensores de Magdalena Álvarez).

Pero, como perla, tomemos, do periódico PÚBLICO, o seguinte comentario desta data, co que nos solidarizamos:

Quién le iba a decir a María San Gil, que vivió en primera persona el asesinato de su amigo y compañero, Gregorio Ordoñez, que le iban a llamar fascista y terrorista. Precisamente a ella, adalid de la lucha contra el terrorismo, de la defensa de las libertades de todos y cada uno de nosotros. La semilla que han plantado algunos dirigentes políticos ha germinado -- están a roza-lo monte, a rotealo pra que a semente prenda -- y ya tenemos implantado el totalitarismo, la intolerancia, la idea del predominio del grupo sobre el individuo que defiende el nacionalismo excluyente. Por eso, porque nos va la vida en ello, no podemos permanecer impasibles frente a los atropellos, no podemos ser tolerantes con los intolerantes, no podemos mirar para otro lado, ni podemos mantener equidistancias entre víctimas y verdugos.

Poderiamos traer aquí máis de cen comentarios encomiásticos, pero o reproducido, de Hades, resume moi ben o perfil da política vasca, da heroína San Gil. Se acaso engadir que aquí, en Galicia, hai un certo movemento de grupos que, presuntamente dentro dun organigrama amplio, comezan a estratexia das bombas e graffitti. O mal, de momento, é fácil de erradicar, posible unha desparasitación urxente. Antes que prenda o lume.

14.02.2008

Con esta data i en relación coa noticia anteriormente referida, Cristina Losada publica en Libertad Digital un traballo, profundo análisis da situación que vive Galicia e de cómo se van choendo as libertades, do que vou toma-los tres últimos parágrafos. O título do traballo, pró que queira disfrutar da lectura enteira do mesmo é "¿Cui prodest?".

Ha tenido que ser el secretario general de las Juventudes Socialistas, Sergio Gutiérrez, quien hiciera de portavoz de los miserables que justifican a los matones nacionalistas. La culpa de la agresión a San Gil, señores, es de San Gil. Ya me dirán qué significa sino la sentencia de Gutiérrez de que el incidente es "fruto de la crispación a la que nos ha llevado el PP". Tan viejo como el totalitarismo y tan infame como la complicidad con él. La altura moral de la frase del New Red se sitúa en el mismo socavón que la de los que se pronuncian contra los asesinatos de ETA pero acusan a los asesinados de provocar con su presencia y opiniones. Y naufraga en bajuras semejantes a un BNG que se niega a condenar el Holocausto si no se equipara a los nazis con el estado democrático de Israel.

Son viejos conocidos del campus compostelano los que se lanzaron contra San Gil. Bajo las mismas siglas han tapiado despachos de profesores porque daban las clases en español; han agredido a estudiantes –a una militante de sus JJSS, señor Gutiérrez– por hablar en español en los pasillos; han quemado periódicos universitarios escritos en español y han perseguido al anterior rector, Darío Villanueva, que, al contrario que María, escapaba siempre por la puerta de atrás. Tanto huía, que nunca movió un dedo contra quienes perpetraban esas fazañas. Y ahí siguen, impunes, subvencionados y ahora envalentonados. Los vientos soplan a favor. Razón por la que resulta altamente improbable que el actual rector, heroico antifranquista retrospectivo, se atreva a poner en su sitio a estos "camisas pardas".

Galicia no está inmunizada contra un nacionalismo violento ni contra un abierto terrorismo de ese signo. Ningún lugar lo está cuando falla el Estado de Derecho, cuando las condenas de las agresiones se hacen con la boca pequeña y con "peros", cuando la sociedad civil no reacciona a tiempo. Una minoría amedrentadora puede tener a la mayoría en un puño si cuenta con la pasividad cómplice o la complicidad pasiva de las instituciones, los partidos y el establishment. A fin de cuentas, esas bandas de la porra son útiles para disuadir. Cui prodest?

Nota. A mensaxe de Cristina Losada é claramente entendible. Hai cousas que ó mellor se lle poden escapar en relación coa polìtica lingüística marcada polo Bloque: a de que están a mataren a lingua que chegou a nós gracias á oralidade conservada nas aldeas e que, acrisolada, aparece nas obras de Rosalía, Curros, Cabanillas, Álvaro Cunqueiro, Fole, Risco. E do propio Castelao, de cuio pensamento quérense apropiar.

O que o Bloque quer imprantar xa non é a vella lingua do país, como reiteradas veces temos dito neste blog independente, senón un trampitán que escacha en cada un dos seus discursos ou no dos tontos dos políticos que, no canto de manter viva a lingua real, caeron na trampa oficializada pola RAG.

GOLFIÑOS GAÑAN BATALLA Ó EXÉRCITO USA [11.02.2008]

Arroás ou golfiño acróbata. Fotografía do Diario Público relacionada coa noticia.

Arroases gañan á USNavy. Fotografía e orixe da noticia, Diario Público.

Pontevedra, 11.02.2008

BREVE DE ECOLOXÍA

Os golfiños gañan unha batalla ó Exército dos Estados Unidos de América.

Entrada n. 435 do blog.

Trátase dunha noticia do Diario Público no sentido de que un xuez norteamericán ten sentenciado en contra do Exército dos EEUU sobre o uso do sonar nunha zona clasificada como santuario de cetáceos, unha franxa costeira de 22 kilómetros, en California. É ésta a primeira vez que a xusticia se pon do lado dos cetáceos pra, dese xeito, acota-lo uso da tecnoloxía sonar nunhas maniobras da USNavy, a armada norteamericáa. Nas maniobras programadas polos norteamericáns pra dentro dun ano xa non se vai poder utiliza-lo sonar MFA na referida franxa, como queda dito. 

O xuez basa a súa providencia, antre outros, nos estudios científicos de Robin Baird, do Cascadi REsearch Collective, en Washington, nos que o investigador demostra a relación causa-efecto de determinado tipo de cazasubmariños, con capacidade de detección dun obxeto a cen kilómetros de distancia por medio dun emisor-receptor de ondas de alta intensidade.

Nese radio, as baleas detectan as ondas e poden fuxir céleres do lugar ou, no peor dos casos, perde-lo control ou varar nas praias logo de sofrir graves danos, como hemorraxias internas ou accidentes de descomprensión. A sentencia xudicial prodúcese despois dunha longa historia de varamentos e mortes pouco explicables relacionadas con maniobras militares, pero que xa no 1998, nun artículo aparecido na revista Nature, o investigador Alexander Frantzis apuntaba como motivo principal do varamento de 14 baleas nas praias gregas as maniobras da OTAN con tecnoloxía similar. Esa denuncia costaríalle o seu emprego na universidade, se ben pouco despois sería contratado novamente como profesor de investigación. Foi necesario un longo camiñar pra que a ciencia puidera demostra-las posibles causas que provocan os varamentos e morte destos mamíferos mariños despois de estudios rigurosos, nunha carreira contra reló ó longo da última década. E o máis curioso é a causa que os provoca: os animales --arroases, caldeirós, zifios-- identificarían os sinales de baixa frecuencia dos cazasubmariños cos infrasonidos emitidos polas orcas, as baleas asesinas.

A noticia, que sigue, informa que, según Robin Baird, os animales afectados, presas do pánico, sobirían á superficie rápidamente, o que lles vai provocar graves lesiós, coa morte conseguinte tras dun accidente de descomprensión súpeta.

A USNavy acata a sentencia da xuez Florence-Marie Cooper, pero non está dacordo coela.

A RITMO DE OBRA NOVA [21.04.2001]

A antigua praza da Verdura, hoxe desalmada.

Os liquidámbares da praza da Verdura comezan a ter un certo protagonismo. Foto do autor.

Pontevedra, 11.02.2008

Entrada n. 434 do blog.

Penduramos outro traballo do ano 2001, no que novamente se fai alusión á ruína da zona vella por medio de peatonalización previa, así como á perda de carácter das vellas prazas ou o atentado permanente contra as árbores, especialmente o bosco singular da praza da Verdura. Se hoxe, no lugar, prantaron seis liquidámbares e catro cerdeiras, foi pola protesta cidadá. Pra ilustrar algo ó ceporro do arquitecto Fole que dirixeu as obras, regaleille un libro americán titulado "All about trees", da colección Orthobooks, do que parece aproveitou a idea dos liquidámbares aínda cando el non era partidario de repoñer vexetación algunha, asunto no que foron decisivas as 1188 asinaturas denunciantes da actuación levada a cabo.

A RITMO DE OBRA NOVA [21.04.2001]
por Xesús López Fernández

Xa se produceu a inauguración da Oliva de novo deseño. Críticas pra tódo-los gustos, debemos valora-lo feito de que, nese espacio, houbo unha comunicación fluída antre os veciños –unha parte deles— e a administración local sobre o material a utilizar, ó contrario do que está a acontecer noutros espacios económicamente acosados, que dende hai case dous anos contabilizan perdas e agravios comparativos. Catro meses de obras na Oliva foron un tempo corto, sobre todo se temos en conta o inverno sofrido e que, aínda así, non se comprometeu a campaña daquel comercio no tempo de Nadal e Reis. “Igual” que na zona vella, da que, unha vez máis, están a falar como gran superficie comercial aberta. ¡Que non falte a maxinación, pero sen aparcamentos non hai siareiros nen transaciós! Difícil. Noraboa ós da Oliva, tanto se considerámo-lo espacio renovado como un entorno amable –little Chinatown-- como se o queremos ver como unha especie de gran patio de veciñanza, que tamén o é, aberto ós visitantes.

A ritmo de obra nova vaise peatonalizando máis e máis, convertindo a arribada a Pontevedra en aventura imposible, según moitos, porque non se crean lugares de aparcaxe, o que forza tamén a ruína do mercado local. As obras están en marcha en varias frontes sen que en moitos casos teñamos unha idea aproximada de cómo van queda-los espacios. E nos tememos que o exemplo de Curros Enríquez, gran pista de patinaxe, praza árida con pedras que non son bancos, poida ser repetido, porque semella foi pensada como un deserto, ou que na hora da canícula vai ser como unha camposa requeimada, sen herba. Primeiro foi o bosco, dixo Chateaubriand, despois o home, despois o deserto. E os veciños da praza da Verdura fanse estos días a pergunta de se o lugar vai ser, finalmente, outra pista; se van regresa-los bancos dos que se oufanaban –¡qué luxo de repouso!-- e o lugar tornar a ser oasis, porque non están seguros de que pranten árbores, aínda que se fale de arces, o que sería bó.

A obra entrou a pasada semáa nunha fase dinámica. Nos regos agora abertos apareceu un verdadeiro coiñal, depósito de coios, pelouros ou cantos rodados: algús, seixos con feitío de ovos; outros, máis aplainados, algo frecuente nas diversas terrazas xeolóxicas do Lérez. Xa se trate de que o río pasaba por aquí antes de labra-lo seu actual camiño, xa se trate dun espacio soerguido a consecuencia dalgún movemente tectónico, estamos a falar de pedras de centos de miles de anos. Decrúa fantástica, aí está o pasado remoto da praza prós que hai pouco perguntaban cómo era antigamente. Cando algús homes poden mesmo renunciar ás árbores, como na praza de Curros Enríquez --anque haxa alí uns laranxos, ornato cursi— pódeselles aínda ocurri-la idea de pavimenta-la praza en obras con pelouros...Así as cousas están a chega-los primeiros turistas --xentes vidas outros anos-- que, sobrecollidos, protestan polo aquí feito, polo baleiro vexetal momentaneamente --¿?-- creado.

¡Qué barbaridade!. Esa foi a expresión oída polo que agora escribe. Algús perguntaban cómo foi que consentímo-lo disparate da corta das arbres. Cuestiós técnicas á parte, está claro que a umbra daquel pequeno bosco urbán era o principal reclamo da praciña. Lembremos que as árbores, ombreando coa nova folla pra acougo de camiñantes e amigos, logo mostrarían os acios de flores brancas, prata nacente, albura de luz máxica... Os veciños piden o retorno dos bancos, que nada tiñan que ver coa concepción minimalista dos da praza de Curros Enríquez... Deixemos constancia de que, así como na Oliva existeu un diálogo puntual, incluso á hora de disimula-las arquetas, aquí poden o grupo de goberno e mái-la oposición descobrir un catálogo de tapas de rexistro, nove, que case se tocan, mostrario “fino”. Que veñan e brinden sobre esa chapuza. A ver, a ver. En fin, reinaugurada a Oliva, nova “little Chinatown”, a política vólvese noutras partes como cinza, conformadora de espacios áridos e desertos. Tamén de probeza, como se sabe.