Praza da Verdura, do vandalismo primeiro

 Éste é un dos edificios emblemáticos da zona vella, ferido de morte, desplomado interiormente.

Pontevedra, 26.07.2014
Entrada n. 1770 do blog

 Os Verdes, cando se presentaron hai dúas elecciós, estiveron a punto de sacare un concellal. Daquela publiquei un artículo titulado "O marqueting dos homildes", porque este banco de carton rememoroulle ás xentes os vellos bancos da praza, roubados ou depositados non se sabe dónde, que se poden apreciare nas fotos incluídas neste post (39 duntotal de 70), recentemente dixitalizadas. A política urbanística do Concello prefireu o granichán que agora prima e a privatización da praza cedéndolla ós okupas das tabernas, que reventan o descanso dos residentes e incumpren sistemáticamente a normativa de veladores. A casa agora comprometida é unha das duascentas deshabitadas da zona vella, sen que se faga nada positivo pra intentare fixar poboación. 

Siguen as fotografías, vandalismo municipal notariado ó longo de dous ou tres días nos que se arrasou a praza máis bonita de Galicia. En fin, bancos desaparecidos, cambiada a fonte de lugar, e menos mal que a protesta veciñal valeu pra doutare á praza de nova arboreda, en contra do criterio dos destructores. ¿Culpables do mal? Os grupos políticos, tamén o PP, que si o BNG levou a cabo a política de peatonalización e ruína comercial da cidade, a idea era xa do PP, que xa non tivo forza moral en nengún momento pra clamare pola restauración dos fluxos dinámicos da vila.  

 Corte san da madeira, cando algús xustificaron a eliminación das árbores decindo que estaban mal.

DA CAMPAÑA [12.05.2003]

Dibuxo informático de Xesús López que tenta presenta-lo traballo incansable dos voluntarios contra o chapapote, máis alá do eslogan do "¡Nunca Máis!", marca rexistrada. Xa me entenden. Así dito, pois no artículo faise alusión ó talibánico "nuncamáis".

A vella praza da Verdura, os vellos bancos, memoria coa que acabaría o talibanismo urbanístico do BNG.

Pontevedra, 23.04.2009

Entrada n. 914 do blog

Artículo recuperado do 12.05.2003, previo á campaña na qu´os Verdes e os de Praceres foran unha vouga esperanza, sen resultado. A senrazón do disparate urbanístico permanecería, aínda permanece enquistada no Concello, pendente de lle dá-lo toque final ó gueto no que tentan convertiren a Pontevedra por eles recibida, agora auténtico desastre.

Da campaña [12.05.2003],
Por Xesús López Fernández

Xa pasou a noite das primeiras pegadas, o arranque noitarego da carreira electoral. E hai un repunte case obsceno na marea propagandística dos grandes contra a falta de cartos dos pequenos, que non dispoñen dun euro pra faceren chega-la súa mensaxe, qu´os cidadáns entendan qu´o abano de posibilidades é agora maior que nas pasadas elecciós, que pode ser bo estudia-lo seu programa porque ofrecen soluciós a problemas urbanísticos i ecolóxicos qu´os grandes esqueceron [praia urbáa, plan de emerxencia] ¡Moita bandeira do Nunca Máis, cartelada do Non Esquecemos, cando os electores poden ter xa decidido non votaren Nunca Máis a certas opciós, Non Esquece-la mala xestión urbanística nalgús casos levada a cabo! E menos mal que a algús dos partidos minoritarios lles queda a xestión do boca a boca [máis ben boca a oído] ou a imaxinación pra configuraren un certo marketing revelador de ausencias e desastres producidos nos últimos catro anos de xestión municipal.

Así, Os Verdes de Galicia montaron en Pontevedra o 9 de maio, na vella praza da Verdura, un acto emotivo, unha auténtica sorpresa prós conocedores daquel espacio, prós que sempre fomos críticos co urbanismo desalmado que alí se puxo en práctica. Eu regresaba dun paseo tanxencial polo parque do río Alba, abandonado dende a súa inauguración como tamén o pulmón verde da Illa das Esculturas. Viñamos comentando esta falta de coidados cando chegamos á praza da Verdura, na que estaba prevista a queimada d´Os Verdes pero, ouh sorpresa, descobrimos alí uns bancos de cartón a imitación dos vellos bancos de pedra...¡Eso é facer marketing! Marketing homilde, pero que calou fondo nalgús dos participantes na festa e nas xentes que por alí pasaban naquela hora. E volveron as perguntas de sempre: ¿Ónde están os vellos bancos, aqueles bancos ergonómicos e indestructibles? Alguén aclaraba que Mosquera os tiña retidos e que os quería levar prá Parda se Cultura [autista] o permitía.

Pero é que estos bancos de cartón que na mañá do 10.5 permanecían na praza coas súas leendas: “Estos bancos eran gratis, non levaban comisión” [porque agora hai que se sentar nunha silla de madeira e consumir]; “¿Dónde estás banco de amor/ que en esta plana plaza/ ya no lucen las catalpas/ y nos sentamos peor?” [clara denuncia do arboricidio e da aberración arquitectónica agora configurada]; “Con qué criterio quitou o concello os bancos que co seu esforzo fixeron os canteiros”. Esas e outras frases eran agradecidas polas xentes mentres nun aparte parecían contrariados algús membros do “agitprop” da falsa “calidade de vida”, cando a calidade de vida era alí a que representaban as árbores e os bancos tan útiles prás xentes da terceira edade. E unha señora comentaba que no seu paseo de todo-los días facía alí dúas paradas, descansaba no seu camiñar..... Falei con algún d´Os Verdes, participei na súa queimada. Están optimistas e pensan obter representación, tres. Sería bo.

Sería bo que tamén a ICPraceres obtivese outros tres pra así configuraren unha nova relación de forzas i evitar outro secuestro da democracia, porque aquí, en contra do que diga o equipo de goberno, non houbo diálogo nada máis que con persoas interpostas. É certo o que din Os Verdes e mai-lo que denuncian os da Inciativa Cidadán d´Os Praceres, que ten a chave pra levare a bo término as denuncias por eles presentadas en solitario polas agresiós ecolóxicas producidas. E, críticos coa peatonalización, a súa mensaxe incide sobre a ruína económica desencadeada, tamén sobre o material usado no enlousado. A pedra utilizada parece bastarda, escacha con facilidade, algo que algún día deberán explicar. Non é como a que o concello de Vigo [outro modelo de xestión urbanística] está empregando nas rúas peatonalizadas [Príncipe, Velázquez Moreno], pedra de porpiaño ben cortada, pavimento pra séculos...Convén achegarse alí e ver antes de votar.... O que non é de recibo é o recado que trouxo Ós Verdes unha rapaza que viña do fondo da praza: “Alí estaba o arquitecto [non o creo, non se atrevería] e dixo que van poñer outros bancos máis bonitos que non os vellos de pedra, da época do peor alcalde de Pontevedra.” Non entendín se o recado que traía era qu´o alcalde foi malo por ter posto os vellos bancos, porque se os mesmos valen pra calificar unha xestión, o actual sería o peor de todos por telos quitado. Só conozo en Galicia uns bancos co empaque dos secuestrados, coa súa elegancia, aínda máis longos: a serie duns dez que existe no Gran Cantón da Coruña, que sirven pra conformaren aquel espacio, pra dotalo de máis señorío, se cabe. Pra que as persoas da tereceira edade se senten, sen teren que pagar, como acontecía aquí no bosco urbán das catalpas. Da súa desfeita máis que do chapapote que anda nos discursos debemos calificar neste próximo 25 de maio.

A FEIRA D´OUTONO

Volveron as filloeiras, e filloeiros, como o pasado ano.....

e os augardenteiros, este ano con sóo unha alquitara.

A feira d´Outono, antre liquidámbares. Foto deste ano, do autor.

Feira d´Outono. Elaboración de filloas. Foto do autor, ano 2007.

Alquitaras no proceso de elaboración d´augardente. Feira do ano 2007. Foto do autor.

Feira d´Outono na praza da Feira Vella. Obradoiro de elaboración de cestos polos máis pequenos.

Pontevedra, 17.11.2008

Entrada n. 703 do blog

A FEIRA D´OUTONO,
por Xesús López Fernández

Levo días fotografiando a sinfonía de colores, as cadencias cromáticas dos liquidámbares da praza da Verdura, da traicionada praza da Feira Vella, algo sobre o que me teño pronunciado en diversas ocasiós dende a súa reconfiguración polo arquitecto ideólogo do urbanismo talibán do Concello.
A xente queda mesmo sorprendida pola presencia desas árbores. O que moitos non saben ou esqueceron é que, como aconteceu agora no Campillo e xardíns de Santa María, o arboricidio é un dos sinales de identidade do estalinismo local.
Cando cortaron as catalpas e arrasaron a vella praza, escenario pra algunhas das secuencias da serie de "Los Gozos y las Sombras", según a obra de Torrente Ballester, home que, no seu día, quedara gratamente sorprendido pola intelixente restauración da vella praza e a conformación nela dun bosco urbán de catalpas.

Cortáda-las árbores, eliminádo-los bancos, conformado un novo e horrendo chan en costa, os galizos non querían alí nova presencia vexetal, matinado o espacio prás súas bullas e posibles concentraciós, mesmo prás arengas dende a balconada da Casa da Luz, algo xa daquela presentido e denunciado por medio dunha protesta veciñal, 1188 asinaturas que reclamaban os bancos de pedra, aínda sen repoñere, e as catalpas ou árbores de parecida porte. Como consecuencia desa actuación, o BNG perdeu mil votos na zona vella, daquela.

Prantaron alí dez varas: catro cerdeiras e seis liquidámbares que, pouco a pouco, foron parcheando o desastre urbanístico configurado polo arquitecto ideólogo do equipo de goberno local, que aínda ousou decir que por el non se reporían as árbores.

I este que escribe, redactor e asinante do escrito de protesta, nas súas conversas con Jesús Asier Fole Osorio, arquitecto ó servicio do réxime local, argumentou sobre a posible reconfiguración do espacio por medio da prantación de liquidámbares.

Pra eso lle regalou ó dito arquiteuto un libro titulado "All about Trees", da colección de Ortho Books, no que aparecían diversas estampas de enclaves botánicos, en urbes, manifestando o ideólogo, aínda que mentise, a súa preferencia pola imaxe que presentaba ó liquidámbar como ornamento urbán. É decir, o que agora mellora o aspecto da praza da Verdura, alén da horterada do terraceo como "nova economía" estalinista.

Unha das querencias do equipo de goberno local, da man do correspondente Gran Irmán, [realmente houbo dous], foi a de conformaren, á par que se cargaban o tecido económico da zona vella, as prazas típicas como espacios da súa nova economía de ruínas: o rastro e algunha que outra feira. Nunha palabra, miseria.
Pero esta Feira d´Outono que cerrou onte é unha demostración acertada que achega ó curioso algús dos productos que nos ofrece o Outono. Autóctonos ou non, porque algús, aínda que expostos en trabancas improvisadas, son productos elaborados. Pero sí ten un certo valor a elaboración de filloas, a venta de noces ou de productos procedentes da matanza do porco, que xa tivo o seu Sanmartiño.
Como reza outro refrán, "Polo Sanmartiño, trompos ó camiño", un artesán elaboraba ese tipo de enredo, nun torno, á vista da rapazada; outros nenos tomaron parte dun obradoiro na elaboración de cestos de bimbio; os augardenteiros tiñan alí montada a súa alquitara, alambique, estiladeira ou pota, prá elaboración de diversos augardentes.

A xente parecía contenta, incluso algún galizo por alí solto, entendo que pola sinfonía coral dos liquidámbares que, pró conocedor do lugar, non cobren as vellas cicatrices, o roubo do patrimonio urbán. Pra eso fai falla outro equipo de goberno. E outro arquitecto.
[La Voz de Galicia, 16.11.2008]

AS CATALPAS E ALGO MÁIS [16.02.2001]

A vella praza da Verdura, cos seus bancos de pedra e catalpas, outra forma de concebi-lo urbanismo. Era un icono da vella Pontevedra, un rincón de cine. Por eso a reitero no blog. Torrente Ballester valorou sempre este espacio, tal como aparece na fotografía.

Baixo da Casa da Luz, agora "zona húmeda". Foto do autor.

Reis, Xaneiro 2008. Acaban de colocar novos bancos, despois de sete anos privados dos de pedra, que son os que a praza sigue a reclamar. Foto do autor.

Pontevedra, 20.02.2008

Entrada n. 441 do blog. Este traballo é continuación doutro anteriormente recuperado, "Adeus ás Catalpas". Non hai nada máis que leelo. Moitos dos presaxios fóronse comprindo. A praza é hoxe un espacio distinto, impropio xa pra fixar residencia. O edificio da Casa da Luz permanece infrautilizado máis alá da súa utilización fidelizadora, de cando en vez. As fotografías inseridas corresponden ó antes e o despois das desgraciadas obras.

(Este traballo foi publicado no seu día no Diario de Pontevedra. Remitido tamén á web de Vieiros, ó se tratar dun medio sectarizado incapaz de asumi-la crítica ó goberno local do Bloque, non foi tomado en consideración)

AS CATALPAS E ALGO MÁIS [16.02.2001],
por Xesús López Fernández

Retomo en parte o tema do meu traballo anterior, porque a tala das árbores da praza da Verdura aínda colea. E vai seguir coleando en tanto non se faga un tratamento digno daquel espacio. Está claro que ás árbores se lles acaba por querer e as xentes, mesmo as chegadas de fóra, quedaban asombradas ante a presencia das nosas catalpas, aínda que as mesmas foran mal tratadas xa dende a súa primeira prantación, sen terra pra afondaren as raices. E, vísta-las árbores xa abatidas a cuestión era simple. ¿Cómo terían resistido de pe? ¿Cómo non cairan?...Coido de razón decir que levaban tempo caindo, cada día máis penzas tres das catalpas. Nun espacio aberto hai tempo que o vento tería acabado con elas. En fin, agora tócalle ós urbanistas escolle-lo tratamento que lle vaian dar á nosa praza, se convén prantar tres, catro, seis ou máis árbores dentro da gama, por suposto, das caducifolias.

Téñase presente a importancia de escoller un cultivar adecuado, algo no que o Centro de Lourizán pode asesorar ou algún Garden Center podería ter xa a solución de recambio, ora no mundo das catalpas, ora no dos arces, liquidámbares, tilos, etc. Que se entenda que hai unha preocupación social certa, que non renunciámo-los cidadáns á calidade de vida que representaba ese espacio de umbra, recanto amable. E os veciños fixemos chegar ó longo da pasada semá máis de 120 instancias particulares ó señor alcalde, tres peticiós asinadas: reposición da arboreda por medio dalgunha especie adecuada, enlousado en función das fachadas, perguntándonos algús o por qué de tanto despilfarro, porque gran parte da pedra vella podería ser reutilizada mentres que un cambio a tonos grises pode mesmo cambia-la idiosincrasia da praza. En terceiro lugar, os veciños solicitamos que non se retiren as mamparas do antiguo edificio da Policía e que se integre naquel espacio algunha actividade positiva.

¿Non se pode pensar en lle dar ó edificio un contido social? Espacios pra exposiciós, aulas prá terceira edade; as asociaciós de barrio poderían dispoñer aí de local, oficina permanente de turismo, viveiro de empresas, mesmo algún colexio profesional, etc. Pero derruba-las mamparas, ir á política a quitar ou poñer mamparas, parece un sensentido, novamente a política do gasto tonto. E sobre todo estaríase a configurar, na práctica, un novo albergue de mendigos, unha asignatura pendente na que os cidadáns estamos sorpendidos do grado de estulticia dun goberno baleiro de soluciós, incapaz á hora de se decidir pola construcción dunha casa de acollida pra esas xentes. E lembro agora unha carta aparecida no Diario de Pontevedra a raiz da pretensión do anterior alcalde de cobri-la rúa da Peregrina. Hai aí un diñeiro de Europa, o 60 por cen dos veciños está dacordo, e vaise facer, fora daquela o discurso do señor Pedrosa. Os veciños que estaban na xuntanza miráronse extrañados porque nengún pertencía ó colectivo do 60 por cen. E cundeu a alarma.

Na carta aludida no parágrafo anterior dábanse ideas: a rúa da Peregrina como albergue de mendigos. Apuntábase a posibilidade de doutalos de sacos pra dormir e facerlles así as noites máis levadeiras. Na ausencia cara o comedor de San Francisco ou ó Vao se lles reservaría a súa praza de tocadores de frauta ou de exhibidores de mimo, etc. Desconozo se a carta valeu dalgo máis alá de avivece-la polémica. Falouse incluso de modelo de cidade –de mendigos--, configurado por esa presencia non desexada. Renunciouse á coberta. E agora estamos preocupados de novo, sonaron as alarmas polo que se vaia facer no entorno da praza, da praza das Catalpas que tamén lle decían. Téñase en conta que a Casa da Luz estaba totalmente cerrada por unha parede branca, situada a porta da entrada no centro do tramo que daba á praza. Tamén se aprecia unha gran chimenea nunha foto histórica. ¿Por qué non a repoñen tal como era se a queren seguir chamando Casa da Luz?. Sentidiño, por favor, pedimos ó Concello e a Patrimonio dende a praza da Verdura ou das Catalpas.