domingo, 5 de agosto de 2012

Momento difícil

 O chiste de Montoro, en La Razón, demoledor. A España desertizada por falta de políticas agrarias certas. Agora vaino arranxare Arias Cañete. E un xamón!
O de Esteban vale tamén neste momento de caos autonómico pró que non se telumbra unha clara solución.

Pontevedra, 5.08.2012
Entrada n. 1556 do blog
artículo semanal

Momento difícil ,
por Xesús López Fernández

            Van alá sete días de sustos contínuos cun panorama económico e social que non parece vaia mellorar no prazo corto. Jaime Mayor Oreja acaba de decir que “é preciso que un movemento cidadán apoie ó Goberno de España”. Aínda que no seu discurso entra fundamentalmente a idea de España como Nación e a actitude insolidaria de certas autonomías, o certo é que este Goberno naceu dun apoio maioritario dos cidadáns nas pasadas elecciós. A sociedade doulle, pois, a súa confianza, en base a un programa electoral. O PP ten maioría parlamentaria absoluta, pero o seu programa electoral non se está a comprire. En base a eso, cada novo discurso de Rajoy pode mesmo acender novos medos. Di o noso presidente que precisamos de máis ingresos e de mingoa-los gastos, algo esto último no que parece non se teñen aplicado correctamente. E incrementa-los ingresos pola vía impositiva (máis IVA que non ían sobir, máis IRPF, reducción salarial, sobida dos carburantes, peaxes das autoestradas….) non vai impulsa-lo crecemento da riqueza.

            A UE (Merkel) parece está a utilizare a Drághi como lanzadeira, pra forza-la petición de rescate por España, endebedada externamente en máis de novecentos mil millós de euros, en gran parte resultado do estoupido da burbulla inmobiliaria á que non son alleos os políticos que cambiaron a vocación das caixas de aforros, que as meteron no negocio inmobiliario ata o delirio, ata a creación das preferentes. E aí polo medio entrou no xogo a recalificación de terreos agrarios, a construcción de urbanizaciós como a de Seseña, nun secarral de Toledo, a traición da paisaxe en moitísimos lugares da nosa xeografía: Algarrobico, a Mariña lucense, Lourizán, Marín…. A realización de novas infraestructuras (ferrocarril e aeroportos sen uso, vías que raian coa irracionalidade, etc.). Inda máis, a BBC sinala como un dos fitos da burbulla inmobiliaria española a construcción da Cidade da Cultura en monte Gaiás.  

            Estamos nunha situación na que, si Drághi fala, pode provocare unha maior sobida da prima de riesgo. Momento de decepción e medo cerval porque o BCE non compreu hai catro días coas espectativas de España e Italia e a posible compra de bonos soberáns destos países quedou condicionada á petición de axuda. Parece, pois, chegada a hora do rescate, que siguen decindo non vai haber, “porque o euro é irreversible” según afirmación do propio Drághi, Monti e Rajoy. Pero garantiza-la supervivencia da moeda única vai impór concesiós e reformas no terreo fiscal i estructural (máis axustes) e solicitare axuda.  E aí pode esta-lo peor, porque si rescatare separadamente a cada un destos países vai ser difícil, o rescate de ámbo-los dous non parece fácil, porque as condiciós van ser durísimas se algún deles ve que a súa débeda chegou a niveles insustentables. E nos están pedindo, xa, maiores recortes en Sanidade i Educación antes de activare un plan de apoio a España.

            Algún analista opina que o último discurso de Rajoy debería ter un maior contido. “Es lo que hay que hacer”, afirma Rajoy que insiste no sentido de que fan falta máis ingresos e menos gastos; que aumenta-los ingresos resulta fácil pola vía impositiva (cun coste social no que non se repara), e mingoa-los gastos vai ter un coste político que o Goberno non  quere pagar. Di Martín Ferrand que no balance antre o un e o outro está o talento, un plan de acción gubernamental que seguimos sen conocer máis que en discursos autoxustificantes, un recurso oratorio usado por Rajoy, ou nas vaguedades, máis próximas ó rumor que á noticia, que cada sete días anuncia algún voceiro monclovita. Certo que a sociedade tería que estar máis armada moralmente e apoiar ó Goberno, pero xa non cree na súa forma de gobernar, nen nos seus discursos pouco consistentes, neboentos, que definen unha especie de falta de ética. E moitos dos cidadáns ós que cínicamente se lles pide apoio, pola involución sofrida no país, comen hoxe gracias a Cáritas ou Mans Unidas.

2 comentarios:

Candela dijo...

Mayor Oreja merece todos mis respetos, peromuchos no podemos apoyar toda esta sin razón.

No solo es la economía Xesús, es ETA, la EpC, la alianza de civilizaciones, las subvenciones y, sobre todo, la misma forma de reparto descarado del poder judicial. Más de lo mismo solo que descafeinado, no puede ser bueno.

o blog de xesús lópez dijo...

Hola, Candela:
Ya ves lo que acontece con la intención de voto. El PP ha bajado desde 44 a 36;el PSOE ha subido algo, pero no llega a 30.
La gente no cree en los políticos y comprende que existe una oligarquía de fondo participada por los partidos grandes.
Una vergüenza, además de una falta de "cohones" cierta para resolver los grandes problemas del país que no se resuelven con subir el IVA o meter más ladrillo en el litoral.
Coincido contigo.
Un cordial saludo,