Mostrando entradas con la etiqueta sindicatos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta sindicatos. Mostrar todas las entradas

jueves, 25 de junio de 2009

TERRORISMO SINDICALISTA

Imaxe case dantesca da folga de Vigo. No último dos enlaces, galería de documentos gráficos.
A policía impideu que os folguistas, no día xeral de folga, penetraran en Citröen pra paralizaren a producción.
-
Pontevedra, 28.06.2009
-
Entrada n. 992 do blog
-
TERRORISMO SINDICALISTA,
por Xesús López Fernández
-
Catro anos de parálisis sindicalista, de incapacidade negociadora. Dende que en Galicia caeu o bipartito parece que estamos, que están de "festa continua" os obreiros do metal. Bueno, eso de festa é un decir, porque os obreiros, en definitiva son os que van perde-lo traballo. Os enlaces sindicalistas terán desta volta comprido coa súa misión, liberados de traballo, subvencionados pra cantaren as excelencias de ZP, alabarando agora ós incautos pra sementaren o terror en Vigo; pra acabare, se fose preciso, con Citröen. A multinacional vai ter claro o que ll´agarda nun país no que de cada volta hai un maior déficit democrático. E o país, Galicia, se Citröen se deslocaliza, vai perde-lo 20% do seu PIB.
-
Hoxe, a policía impideu que os manifestantes entraran en Citröen. Non tardando moito, nas casas dos traballadores vai falta-lo pan, mentres os enlaces sindicales poden incluso brindaren a maior honra e gloria de ZP. E, de paso, por de la Vogue, Salgado, Leire Pajín e Bibiana Aído, a "filóloga", a miembra. Recesión económica; democracia en recesión.
-
Enlaces:
-
La Voz de Galcia: Batalla campal en los alrededores de Citröen. (Contén video)
20minutos.es: Folga do sector naval en Vigo, en fotografías.

martes, 5 de mayo de 2009

A HORA DO PARO [4.05.2009]

O primeiro de Maio, trá-las bandeiras ían Goberno e sindicalistas liberados. Foi fundamentalmente unha manifestación contra as empresas e contra a Banca, tan favorecida polos gobernantes.
-
Pontevedra, 5.05.2009
-
Entrada n. 929 do blog
-
Artículos semanal
-
A hora do paro,
por Xesús López Fernández
-
Que por razón das elecciós do 2008 chegaramos oí-la promesa de ZP dun claro horizonte laboral con pleno emprego, sabiamos que non era máis que un truco de simple marketing electoral, que non se sostiña coa política económica do seu propio Goberno ó longo do pasado mandato. O seu discurso foi cuestionado por voces críticas e hoxe, pasado máis dun ano, a cifra do paro mostra unha situación alarmante: máis de catro millós de parados, un millón de familias con tódo-los seus membros sen traballo, a fame chamando a non poucas portas; a hora dos comedores sociales. Os críticos tiñan razón. ¿Pero qué se pode facer? Porque está claro que está perdido o Norte, que non se sabe cómo reactiva-la vida das empresas, cómo xerar nova riqueza no ermo económico no que foi convertido o país: As empresas que resisten viven momentos tensos; as forzas sindicalistas, con 300.000 liberados, claro apoio do poder, son parte do problema e nada fixeron ó longo dos pasados cinco anos por chegare a consensos, a posibles acordos e vías prá creación de riqueza.
-
A cifra de poboación ocupada non mellorou coa mentira como método de goberno que, según diversos analistas, foi práctica común estos anos. Pola contra, o repunte da tasa de paro foi no 2008 de 1.280.300 persoas, que a 31.03.2009 pasa dos 4.100.000, o 17.63% da poboación activa, sendo a cifra de destrucción de postos de traballo no primeiro trimestre do ano de 766.000, a maior dende hai 32 anos. Que estos datos, según Elena Salgado, constitúan un reto pró Goberno, non explica que o seu equipo económico leve cinco anos sen reorienta-las políticas activas cara un futuro máis prometedor. É máis. Parece non existir sintonía pra un posible consenso, pra modula-las sinerxias necesarias e que o país poida seguir adiante. Quedou xa atrás a promesa de traballar por un desenvolvemento sustentable, imposible se non se toman medidas ferreñas. Porque nalgús foros apúntan cara ós sectores primarios da Economía [agricultura, gandería, pesca, enerxías renovables] como posible relevo pró necesario cambio a un modelo económico non basado no pelotazo urbanístico.
-
Pero non parece vaian por aí os discursos. Siguen amagando con máis do mesmo, transferida a culpa dos males do país, ó abeiro das europeas, a Bush e Aznar. Os sindicatos, de esquerdas, mentres convocaron contra Aznar unha folga xeral, carecen desta volta de sensibilidade, a mesma que decían sairía reforzada co goberno zapaterista. É máis, parece que xa non teñen outra función social que a de se integrar no aparato propagandístico do Goberno e de actuar como lanzarotes contra a clase empresarial e o liberalismo, contra os neocón resucitados nos últimos discursos socialistas. Pero os sindicatos revélanse impotentes pra faceren un discurso reivindicativo destinado ó Goberno, incluso nas circunstancias dramáticas que vive o país, polo que se intúe o seu próximo suicidio social, porque xa non son sindicatos de clase e, con 300.000 enlaces liberados, subvencionados, silenciados ó longo dos últimos anos, carecen de forza moral pra representaren ós traballadores.
-
Saben os sindicatos que a súa escasa imprantación antre os traballadores impediríalles unha actuación autónoma ante os poderes políticos. Non terían capacidade económica pra funcionar no caso de deixaren de estar subsidiados, incapaces de entenderen que non hai Goberno máis antisocial que o que non frea a perda de miles de postos de traballo cada novo día. A irritación está tamén agora nos que creían nos discursos do Goberno, que falaban dunha bonanza inmediata, do remedio da deriva desastrosa da economía dos sectores do ladrillo ou do sector servicios. Antes mesmo definían como optimista ó discurso de ZP, ou pensamento máxico. Pero gran parte da sociedade entendeu que non era certa a mensaxe que lles chegaba, que incluso os seus ven como unha pura estratexia calculada pra conte-lo descontento ata que a recuperación apunte, quizaves antes do 2012. Si hai sorte.

jueves, 30 de abril de 2009

O GRIPE DOS PARADOS

A economía española vai cara ó desastre final. Como consecuencia do pelotazo felipista, do ladrillazo aznarista e do bombazo de recalificaciós pra aínda máis ladrillazo zapaterista, a bonanza económica, que non se podía retroalimentar a sí mesma ó non estare basada en criterios de sustentabilidade, fixo crack i estamos en caída libre.
-
A inflación pode estar máis ou menos contida, ou disimulada, mentres sigamos dentro do euro. Pero martinmorales, no ABC, ve un contínuum entre inflación e infección, a necesaria fabricación de mascarillas, humor negro relacionado non tanto co gripe porcino, como co derivado da corrupción política e, por ende, a pandemia dos parados que hai no país. Se sobre a posible pandemia de "trancazo dos marraus" avisa a OMS, sobre o gripe do paro español falan os diversos medios e comentaristas.
-
Pontevedra, 30.04.2009
-
Entrada n. 925 do blog.
-
O GRIPE DOS PARADOS,
por Xesús López Fernández
-
Mañán é un de Maio, Día do Traballo. E mañán vanse manifesta-los sindicatos subvencionados aínda que sóo sexa pra demostraren que existen. Estiveron calados, sí, levan calados cinco anos, subvencionádo-los seus enlaces como putas do Réxime sen faceren nengunha manifestación de tipo reivindicativo, pra maior honra e gloria de ZP. E agora apréstanse, sí, pra se manifestaren contra as empresas, talvez contra as que van quedando a título testimonial; ou contra os autónomos que malviven a situación de involución do país, sen ideas de por donde debe arracanca-la economía, de ónde poden esta-los sectores emerxentes; de que posiblemente non haxa outro recurso que potencia-los sectores primarios, os que conectan coa Natureza, que sí pode ter aínda ideas se o home non-a sigue a degradar aínda máis: O mar e a montaña en Galicia, o campo, os ríos e rías, o litoral todo, a gandería ata a súa solerme agonía a beneficio dos clústers europeos.
-
Sigue un traballo aparecido no ABC, do blog de autor de Félix Madero, así titulado,
-
LA GRIPE DE LOS PARADOS,
de Félix Madero, 27.04.2009
-
Con qué facilidad enloquecemos todos, sobre todo nosotros los medios. Este, un país que se alarma porque hay un caso de gripe porcina en Albacete, y lo hace de tal manera que los boletines, los informativos de la televisión, los periódicos de hoy y de mañana dedican sus espacios y esfuerzos a este asunto, que huele a pocilga.
-No, no soy un inconsciente, la gripe puede ser importante, pero los políticos, los sanitarios y los expertos coinciden: no hay de qué temer. La prueba es que podemos comer cerdo sin ningún temor.
-
Bien…lo que molesta es la falta de eso, de consciencia, de centrar todas nuestras inquietudes informativas en asunto como este. Porque este no es ni puede ser el argumento que preocupa a los españoles. Por una extraña razón que nunca consigo explicar, ignoro los mecanismos que hacen que el foco de la atención informativa se deslice con tanta suavidad, con tan poco ruido. No sé si obedece a nuestra fragilidad profesional o si responde a la demanda de eso tan voluble y etéreo que llamamos opinión pública. A ver si un día viene alguien por aquí y nos la presenta: qué tal, señora opinión pública, buenas noches, qué se le ofrece.
-
Hay que hablar de la gripe porcina. Bien, hablemos. Pero no olvidemos que esto lo contamos al mismo tiempo que hay registrados cuatro millones de parados. A mí, con todos los respetos, lo de los millones de parados sí que me parece una peste, una gripe porcina, una gripe repugnante y crónica. Eso si que es una pandemia.
-
Vaya, lo siento, hay un afectado en Albacete. Y miles de parados en esa provincia. Y miles de españoles que sienten en su cuerpo que llevan dentro una gripe que cierra puertas, que provoca murmullos y falta de expectativas.
-Vayan por favor a los bares a media mañana y miren a algunas personas sentadas en la barra sin nada que consumir. A estos les vamos a hablar de la gripe porcina. A estos les vamos a decir que esta es la noticia, que este es el argumento sobre el que construimos la actualidad. Yo no. Yo me niego.
-
Seguramente yo sea lento a la hora de hacer coincidir la actualidad con la realidad, que de eso trata este viejo oficio del periodista… Pero sé bien que el cerdo no es noticia. Ni la gripe que lleva su nombre. Ni las tonterías que estamos diciendo.
-
Por favor, seamos serios. Seamos respetuosos con aquellos que llevan gripados tres meses, seis o dos años.

martes, 25 de noviembre de 2008

COS NOSOS CARTOS, NON

El Manifiesto de las clases medias, de Enrique de Diego. A ver si o Che Guevara, que está na portada, se entera.
Manifestación de protesta de xentes da clase media, en Madrid, Plaza de Colón, o 23.11.2008. Fotografía de Periodista Digital. (Clicade nela pra ter unha visión ampliada da mesma).
Pontevedra, 25.11.2008

Entrada n. 718 do blog

COS NOSOS CARTOS, NON,
por Xesús López Fernández
Qu´a situación do país se está a deteriorar máis e máis é algo que só os tontos poden negar. Os doudos [tolos, páparos ou mentecatos] ou os que están instalados na Política que nos levou á recesión, pero da qu´eles fuxen cos seus ingresos blindados pola vía orzamentaria, por medio dunha maior agresión fiscal ós que, día a día, ingresan no pelotón dos sen traballo ou dos que acoden ós comedores sociales, de momento atendidos pola Igrexa e voluntarios. Pero a este paso terá o Goberno, como culmen do seu fracaso en política socioeconómica, que refunda-lo Auxilio Social.

Así as cousas, o Domingo tivo lugar, en Madrid, unha manifestación da clase media que está a tomar conciencia do expolio ó que está sometida. Plan de rescate de bancos e caixas, pero a costa da agonía da clase media que tantos anos levou conformare no país; a costa dos pequenos aforros de millós de españoles que ven o seu futuro inmediato máis negro cada novo día.

Na intervención de Enrique de Diego dixéronse cousas con moita forza e outra que, si estiveramos realmente nun Estado de dereito, tiñan que ser realidade dende hai tempo, como qu´os partidos e sindicatos deben manterse coas cuotas dos seus afiliados, nunca pola vía da subvención; estamos fartos da xente que vive do conto, dos presupostos da nación.

Pagamos impostos pra qu´o Goberno protexa a nosa propiedade, non pra que se incaute d´ela. Pero só nos deixan a opción de pagar e aguantar. Pero aguantar non imos aguantar, e pagar, xa veremos, porque hai facturas que non temos asinado. Etc. Mellor leéde no enlace aquí incluído.


Aínda que moitos medios omiten o comentario da manifestación, Periodista Digital informa compridamente, como moden ver por medio do enlace agora inserido.

DISCURSO COMPLETO DE ENRIQUE DE DIEGO, en su blog.