A cronificación da crisis

Coido que o dibuxo define mellor a situación de crisis extrema vivida polo país, que non os discursos sobre macroeconomía que poden pronunciaren os amigos do persoaxe da dereita, cos cartos embuchados nun paraíso fiscal.

Pontevedra, 3.03.2014
Entrada n. 1744 do blog
Artículo semanal no Diario de Pontevedra

A cronificación da crisis,

por Xesús López Fernández

           

Pode haber uns certos síntomas de amelloramento na situación económica do país, pero son moitos os economistas que se pronuncian en contra das medidas ata o dagora tomadas. Sobida de impostos, recortes de salarios, algo máis pensados, talvez, pra atalla-los problemas financieiros que o país está a sofrire, especialmente o endebedamento exterior e pago dos correspondentes xuros, que parecen xa algo crónico, unha situación de difícil reversibilidade. As medidas drásticas que se levan tomado non incidiron aínda na creación de postos de traballo e o número de parados anda en torno ós seis millós, algús xa de longa duración, prós que non se ve un retorno ó mundo laboral activo de forma inmediata. A situación pode estar a manifestarse noutros países europeos. Bruselas comunicaba hai pouco que ían procedere á expatriación de 300 españoles por estaren xa privados da prestación de paro. Se mirámo-la nosa situación, o drama, maior, está encastañado en moitísimas familias, nalgús casos con tódo-los membros sen percibiren ingresos de nengún tipo. 

            

No discurso sobre o estado da nación, Rajoy chegou afirmare que o peor da crisis xa quedara atrás e que agora entrabamos no tempo da esperanza. O home botou man de datos sobre macroeconomía ou da promesa dunha baixada no imposto da renta, pero parece que hai unha especie de impotencia sistémica pra relanza-la economía real, prá creación de riqueza e de postos de traballo. Como por outra banda son moitos anos de devalo ou perda de capital social, algo que aínda se concreta na axuda de tantísimo voluntario nos comedores sociales, a situación de bonanza non asoma por ningures, salvo cando os medios publican as nóminas de diversas compañías, especialmente dos consellos de administración das eléctricas, nos que pola chamada “política de portas xiratorias” se sentan políticos conocidos que presuntamente se benefician do imposto oculto que grava o consumo de enerxía e que pagan os cidadáns moitas veces limitados de recursos.

          

É frustrante ver que non existe un verdadeiro plan de recuperación ou de cambio de modelo económico e que, como indica un economista crítico, Gay de Liébana,  o Goberno ten un grave problema i é que non pisa o mundo real. A este home, que no 2007 era tachado de facha e antipatriota por avisar da crisis, agora acúsano de ser un home de esquerdas por decir que o Goberno o está a facer mal. Pero o home afirma que as sobidas do IRPF e máis do IVA, en contra do anunciado polo PP no seu programa, non serviron pra unha maior recaudación, pois dos 39000 millós de euros cifrados por esos conceptos no 2012, baixouse ós 36000. É máis, afirma o home acedamente: “España ten 200.000 normas xurídicas vixentes. Un país que ten vixentes 200.000 normas xurídicas é un país de chourizos e de corruptos, porque na medida na que hai tanta lei é que se está a facere pra castigar á cidadanía. Por tanto, multas e sanciós e logo uns cartos que van parar non se sabe ónde. E o empresario, do que se debe preocupare realmente é de ser empresario, non de estare todo o día coa burocracia”. 

          

Mentres outro economista, Roberto Centeno, afirma que España carece xa de bases prá recuperación e que os seus desequilibrios son imposibles de remontar e van a peor; que o máis grave é sen dúbida a xigantesca burbulla da débeda, que ten tomado unha senda explosiva, outro economista, Niño Becerra, un visionario que falou de crisis cando a economía española (basada neciamente no ladrillo e nun urbanismo falaz) crecía un 3% e se creaban postos de traballo, e xa no 2005 afirmaba que o sistema estaba agotado e que as facilidades á hora de conceder cretos, colapsarían. O home dibuxa un futuro case apocalíptico, porque España non crece e imos a menos; un futuro no que moitos non van recibir nengunha pensión e que, con actividade limitada, han seguir traballando. Situación límite que algún humorista dibuxa con xentes diversas: “sen emprego, sen casa, sen medicina, sen educación… e sen vergonza (o que ten os seus cartos nalgún paraíso fiscal)”. Josep Borrell, tamén fala da falta de crecemento pra cura-las feridas e que, cando pasou a fase aguda da crisis, ésta entra nunha fase crónica que pode durar moito tempo.  

Cando os Gobernos ven sóo cifras...

 Petros Márkaris, celebrado autor grego que está a promovere, aínda coas súas novelas policiacas, o despertare da conciencia social contra a corrupción xeneralizada que asolaga á Unión Europea. 

Xunto con Pedro Feixóo (Os fillos do mar, en lingua galega), e Pérez Reverte (El tango de la guardia vieja), Márkaris recibeu o premio San Clemente de Literatura outorgado polos alumnos de catro institutos galegos. A novela premiada de Petros Márkaris foi "Liquidación Final", que forma parte da triloxía adicada á crisis social i económica da Unión Europea, especialmente a Grecia, Italia i España. 

Pontevedra, 31.01.2014
Entrada n. 1736 do blog

 Cando os Gobernos ven sóo cifras...,

por Xesús López Fernández

O título forma parte do discurso do autor grego. "Cando os Gobernos ven sóo cifras..." e non reparan no drama social que viven particularmente as xentes homildes, condenadas ademáis a face-lo gran esforzo, o gran sacrificio pra manteren o estatus de privilexio da casta política, disposta a mante-la corrupción necesaria pra que a súa vida non cambie, pra que as súas poltronas permanezan, incapaces de enflaquece-lo aparato gubernamental ou de relanza-la economía que terá que regresar ós sectores primarios necesitados de verdadeiros plans.

En Galicia hai probas evidentes da corrupción existente, da política de "portas xiratorias", do contubernio dado antre políticos e clústers ou grupos de presión empersariales. Non vou citar agora as entradas fácilmente localizables neste blog e que fan referencia a pautas de corrupción evidentes, ó acoso a unha sociedade que, de cada volta, pra que os políticos se fagan máis ricos, está sendo agredida.

¿Liquidación Final é un libro apocalíptico, talvez política ficción?.O autor defínea como hipótesis de traballo, unha opción aberta. "Non podo deixare de pensar en posible camiños e o retorno ó dracma é unha desas posibilidades", declaración do autor en Barcelona ó presentare a novela citada. "E se as cousas siguen así, os países do sur non van poder traballaren. Ou pode acontecere outra cousa, que os euroescépticos nos digan que nos marchemos". 

O autor nos lembra de cómo a xente o pasa mal en Atenas, onde hai unha tasa de paro xuvenil que pasa do 60 por cen, o que significa que vai haber máis dunha xeneración perdida. Pero é que algo parecido acontece en España, onde parece que a sociedade civil sí quer funcionare, porque a solidariedade está a se decantare en actuaciós como as dos comedores sociales ou ben nun conocido programa de televisión, TVE1, "Entre todos". A solidariedade cristaliza aí tóda-las tardes. 

Que a xuventude estea a marchare pra comezaren nova vida nun país extranxeiro, cun minijob que vai mante-lo seu dintel de miseria, non é nada máis que a consecuencia da falta de ideas de Gobernos fracasados. A estos rapaces que premiaron ós autores citados, Márkaris recoméndalles que non marchen, que resistan e loiten pra cambia-las cousas. O premio recibido polo autor grego representa xa unha especie de activismo dos mozos e mozas lectores que o premiaron.

Siguen dous enlaces e El País:

El País, 15.11.2013: Petros Márkaris cree que Gobernos e financieiros non ven xente,sóo cifras.  

El País, 27.01.2014: Ante a crisis, os rapaces marchan, pero hai que permanecer e loitar

A CRISIS TOTAL

O inferno leva anos asentado nas marismas de Lourizán. Éso é corrupción, que aquí leva anos condicionando as nosas vidas e o ecosistema da ría toda, a fin do capital natural, tamén do social que, de estaren vivos, serían garantía de subsistencia da poboación ribeiráa. Pero nunca houbo vontade de face-las cousas ben e os políticos que aquí arrasaron son os devanceiros, mesmo os que desta volta someteron ó país enteiro á situación de crisis demencial na que decote o país vaise agotando, sucumbindo máis e máis. En entradas anteriores se denuncian casos de presunta corrupción, aquí, en Pontevedra.

Pontevedra, 6.01.2013

Artículo semanal

Entrada n. 1600 do blog

A crisis total,

por Xesús López Fernández

 

            Crisis económica, crisis moral, crisis de valores, crisis política e de país, crisis na familia, crisis medioambiental…., crisis total. O pasado ano repuntou aínda máis o paro i é moita a xente que, preparada profesionalmente, non atopa un nicho laboral no que subsistir; a situación dos hipotecados vólvese desesperada; tamén a dos que caíron na trampa das preferentes dende que os políticos entraron nas caixas de aforros i envileceron a función destas instituciós, levándoas cara a especulación e o ladrillismo. É unha realidade demasiado poliédrica prá que algús sóo teñen recetas económicas insólitas que se demostran impotentes pra sentaren as bases da creación certa de riqueza. Os comedores  sociales son hoxe acobillo de centos de miles de españoles, mentres o sindicalismo se mostra ás veces como forza incluso negativa. 

 

            Un dato estremecedor: a organización “Stop Desahucios”, integrada na Plataforma de “Afectados por la Hipoteca” di que o 34% dos suicidios en España estarían causados polos desafiuzamentos, sendo a primeira causa de morte violenta no noso país, por dediante dos accidentes de tráfego. No ano 2010 acadouse a cifra de 3145 suicidios. Son xentes que perderon ou non souberon buscar unha esperanza nova pra se seguiren aferrando á vida. Pero o último suicidio de Málaga, ó bonzo, á porta dun hospital, non é realmente un suicidio; antes ben representa unha denuncia contra todo o sistema e os que toman as decisiós dende un relativismo cegato. ¿Sería posible unha pausa, que os responsables da situación creada se mirasen ós ollos, se perguntasen incluso pola culpa particular de cadaquén nesa nova morte, tamén nas dos outros suicidados? Porque é moitísima a xente coa vida desestructurada, que non entende os distintos concertos de macroeconomía que o Goberno nos brinda.

            Sí, moito falare da crisis económica, política e institucional; do paro masivo i estructural; do déficit orzamentario e da débeda externa; da desconfianza nos políticos, nos sindicalistas, nos xueces e nos banqueiros ou do caos territorial consecuencia dunhas autonomías construídas sen acougo cando foi da transición, crisis todas elas graves e de necesaria corrección, pero nas que existe como unha especie de mallazo que as envolve, a crisis moral, que debemos sobardar pra entrare na vía da rexeneración, porque esta crisis, tamén con perfil relixioso, plasmada tamén nunha xuventude con hábitos precoces en material sexual, en divorcios, abortos, loubanza da homosexualidade, falta de vocaciós relixiosas…. Desto falaba hai pouco Jorge Fuentes, Embaixador español, en “La crisis moral, 8.12.2012”; de que a mesma marcou unha serie de lacras capaces de quebra-los principios da nosa sociedade.

            Tanto como que parece que as arelas dos nosos mozos van orientadas en mala dirección, que mesmo queren ser futbolistas ou participantes en programas de televisión antes que carpinteiros ou mestres; que carecen de vocación. Diñeiro fácil é o que buscan, pero eluden as responsabilidades cívicas, o pago de impostos, o respeto e amor á patria e ós seus símbolos. E os que derivan á política, con formación escasa, atópanse con vías de enriquecemento, corrupción i elusión de responsabilidades. O exemplo a seguir pódeno ter a man, mesmo como o raposo que garda o galiñeiro. Aprenden, ademáis, que o político que leva o país á ruína sae do cargo arroupado polo seu sucesor. Así non se sanea o país. E si soluciona-la crisis económica é posible, endereita-lo espiñazo moral do país é  máis complicado e vai requerire mellora-la educación, reforza-los valores da tradición, recuperar e modernizar principios, protexere ás familias, hoxe desamparadas e atacadas. Coido que tamén, despois de tanta loucura ladrillista, habería que lle dedicar atención ó capital natural, á economía do rural. Pero a crisis é, nestos momentos, absoluta, total. E o suicida ó bonzo, en Málaga, 52 anos, avisa tráxicamente que estamos lonxe da salvación.     

Acobillados na riqueza primaria

 Son diversas panorámicas da feira de Valença do Minho, o pasado 28.03.2012

 Realmente, as árbores non deixan ve-lo bosco, porque os postos dos feirantes parecen incontables.

 Coido que normalmente acode xente a esta feira, pero curiosamente son moitos os establecementos existentes no entorno de Valença que non resistiron.

 Un primeiro plano gracioso, ou eso me parece a mín. A variedade de artículos alí concentrádo-los días de feira é impresionante.

A feira linda coa fronteira que marcou o tsunami inmobiliario da vila portuguesa.

Pontevedra, 9.07.2012
Entrada n. 1541 do blog
Artículo semanal

Acobillados na riqueza primaria,

por Xesús López Fernández

            Parece que, a consecuencia da crisis, hai xentes que están a acometeren unha especie de camiño de volta ás súas raíces, na procura de se acobillar na aldea que deixaron ou que abandonaran xa os seus ancestros, subvencionados nalgús casos por cambiaren o uso das súas terras de labranza a forestal. Alguén, detrás da recomendación política, puxaba por unha Galicia eucalipteira. E parece que siguen coa mesma teima. As comunidades de montes suspenderon a asignatura, non souberon poñe-los montes en valor e libres do lume devastador; demandar unha forestación racional (castiñeiros, nogueiras, carballos, arces, cerdeiras, etc.), ou o pastoreo extensivo (outra riqueza posible) e claudicaron no entreguismo á economía dos clústers ou do seu representante político. Como sexa, son de cada volta máis as xentes que sí queren volver traballa-las terras, atopar alí a subsistencia que nas cidades lles resulta, ás veces, imposible  se non acoden a un comedor social.

            Non hai moito tempo que me acheguei á feira de Valença do Minho, concretamente o 28 de marzo. Moitos postos de ambulantes, moita oferta, pouca animación, e por alí andiven vagando un par de horas, asombrado do trasego de tantísima mercancía, cando dei en falar cun home afable que tiña un portugués moi próximo ó noso galego. Decía perto, como eu, no sentido de cerca; ou decía crisis, palabra grega, como era habitual en galego ata hai pouco, e sígueo sendo aínda que algús pulen por inseriren na lingua o barbarismo “crise”. O home era de “perto de Braga”. Falamos, pois, da crisis, da economía que os feirantes tentaban remediare vendendo artículos diversos, e fixemos un pouco de memoria en relación coas economías primarias, de cando o home era labrego ou mariñeiro, ou traballaba nas minas, ou nalgún oficio artesanal. Despois veu o desenvolvemento industrial, os homes asentáronse en urbes que foron perdendo o señorío da man da burbulla inmobiliaria. O ladrillo, dixo o home (non usou tixolo como farían os galizos). Si, claro. E aí temos, comentei, neses edificios, a foto finish do tsunami inmobiliario valencián.

            Por eso hai xente que agora volve á terra, pra ver se aínda pode prantare unhas verduras ou algo de cereal, é un decir. Lá, en Braga, todo estaba a monte, mais agora aquelo semella un xardín, o terreo todo traballado. Eu mesmo teño unhas terras e volvo traballalas. Pranto o que quero, sei o que como, e teño galiñas, dixo o home. O diálogo seguiría algún tempo. Home simpático, comprendera que a gran factoría era a natureza, á que aquí, en Galicia, tamén volven os que poden. Os que conservan algo de oficio téñeno máis fácil, pero en moitos casos buscan o consello dos vellos ou dalgún perito agrícola. Difícil e sacrificado sería un retorno masivo, pero algús estáno a  faceren, a descobrire que o chamado desenvolvemento sustentable fora xa inventado nas aldeas galegas gracias á relación do home co campo e co gando, o gran productor de esterco, o fertilizador das nosas terras. E os montes estaban daquela limpos ou rozados.     

            Con frecuencia, cando un vai de camiño por unha ou outra estrada, repara na presencia de postos de venta directa: sandías, melóns, laranxas, cereixas…Ven sendo un esforzo de salvación. O Goberno perde, nestos casos, a recaudación do IVA, que por outra banda parece van sobir de forma inmediata, algo que non vai crear riqueza, que non sirve absolutamente de nada e vai forzar incluso un menor consumo. A xente, asustada por tanto discurso, ten que buscar vías alternativas. E na natureza está a esperanza de moitos. Pero houbo un abandono real dos deberes e coido que o Goberno non pode xa reconduci-la situación ou fixarse como norte un ouxetivo real de atención ó campo, ó mar, e á restauración ambiental. Os enanos recalificadores pularon pola profanación da paisaxe. Aínda así, as xentes acobíllanse na riqueza primaria das súas veigas e searas (virtas ou senras), ou na crianza dun cuxo, pra vivir.



CORBACHO CULPA Á BANCA

Celestino Corbacho, ministro de Traballo.
-
Pontevedra, 25.08.2009
-
Entrada n. 1035 do blog
-

CORBACHO CULPA Á BANCA,

por Xesús López Fernández

-

O ministro de Traballo culpa á cobiza da Banca da crisis do ladrillo. Pode ter razón naqueles casos nos que a Banca, abandonando a súa función comercial e social, de recaudar fondos pra contas diversas, correntes, de aforro, a prazo fixo, pra logo redistribuílos, coas debidas garantías, por medio de crétos, xa de tipo persoal ou hipotecario; digo que pode ter razón cando a Banca exerceu, sen o capital propio necesario, como Banca de negocios, especulando coas terras, coa súa recalificación, coas plusvalías vinculadas a unha economía inflacionista resultado da xestión política i económica do mal goberno que padece o país, anque aí xa estaría, como gran culpable, o Goberno, por non exerceren os seus responsables de controladores dos desvíos e corrupciós habidos.

-

Moito do que queda dito, sobre todo no eido recalificatorio, ten como gran culpable á casta política parasitaria, que tería que ter evitado moitos dos abusos producidos, en particular aqueles que comprometen o noso litoral, o noso medio ambiente, incluso as urbes como modelos de convivencia. ¡Cánto non se leva construído, impensable sen a existencia de sobornos e presuntas "mordidas"!. Poderiamos citar exemplos diversos, pero abonda co dito. Cada quén que mire no seu entorno, que repare na progresión da riqueza de moitos homes públicos, incluso de pequenos homes ligados á cousa local, ó traballo de deconstrucción sistemática de economías estables. Siguen varios enlaces relacionados coa afirmación do ministro, que coas súas palabras intenta "apantallar", en parte, diríase, a existencia dunha corrupción xeneralizada; a existencia, en suma e con palabras de Enrique de Diego que tomo prestadas, da casta parasitaria que afoga e arruína ó país.

-

Libertad Digital, Corbacho culpa a la Banca de la crisis.

Extremadura al Día, Corbacho culpa a la Banca de la crisis del ladrillo.

La Nación. es: Corbacho culpa a la Banca.

TERRORISMO SINDICALISTA

Imaxe case dantesca da folga de Vigo. No último dos enlaces, galería de documentos gráficos.

A policía impideu que os folguistas, no día xeral de folga, penetraran en Citröen pra paralizaren a producción.

-

Pontevedra, 28.06.2009
-
Entrada n. 992 do blog

-

TERRORISMO SINDICALISTA,

por Xesús López Fernández

-

Catro anos de parálisis sindicalista, de incapacidade negociadora. Dende que en Galicia caeu o bipartito parece que estamos, que están de "festa continua" os obreiros do metal. Bueno, eso de festa é un decir, porque os obreiros, en definitiva son os que van perde-lo traballo. Os enlaces sindicalistas terán desta volta comprido coa súa misión, liberados de traballo, subvencionados pra cantaren as excelencias de ZP, alabarando agora ós incautos pra sementaren o terror en Vigo; pra acabare, se fose preciso, con Citröen. A multinacional vai ter claro o que ll´agarda nun país no que de cada volta hai un maior déficit democrático. E o país, Galicia, se Citröen se deslocaliza, vai perde-lo 20% do seu PIB.

-

Hoxe, a policía impideu que os manifestantes entraran en Citröen. Non tardando moito, nas casas dos traballadores vai falta-lo pan, mentres os enlaces sindicales poden incluso brindaren a maior honra e gloria de ZP. E, de paso, por de la Vogue, Salgado, Leire Pajín e Bibiana Aído, a "filóloga", a miembra. Recesión económica; democracia en recesión.

-

Enlaces:

-

La Voz de Galicia: Barricadas en Vigo, tónica da folga que máis parece unha actuación terrorista contra industria e cidadanía.

El Correo Gallego: "Alta tensión" con cargas policiales en Vigo.
Faro de Vigo: Los sindicatos deciden continuar con la huelga del metal

La Voz de Galcia: Batalla campal en los alrededores de Citröen. (Contén video)
20minutos.es: Folga do sector naval en Vigo, en fotografías.

O DEVALO DOS RESTAURADORES

Algueirada, n´O Eixo, emblemático restorán que cesou na súa actividade hai varios meses. Hai días facíao Toñi Vicente.

-

Pontevedra, 16.01.2009

-

Entrada n. 782 do blog

-

O DEVALO DOS RESTAURADORES,

por Xesús López Fernández

-

A crisis vai apoderándose de sectores da nosa economía. E non se crea que só é a industria a que está afectada, ou o sector do ladrillo, o causante principal da situación na que nos encontramos.

-

Naturalmente, os restauradores, que sobreabundan ou sobreabundaban ata hai pouco, están tamén "tocados". Non xa menos comidas de empresa, non; é que o común dos cidadáns vese cada vez máis privado de practicar ese tipo de elegancia, a de xantar ou cear fóra da casa. Non. Cada vez máis medído-los gastos, máis limitados nas súas posibilidades, os siareiros van desaparecendo de restoranes, incluso de cafeterías, outro modelo de crecemento fracasado, cada vez máis precisado o camiño de retorno ós sectores da economía primaria.

-

En Pontevedra é xa un fracaso consolidado o da profusión de taperías, o famoso "modelo de cidade" dos nazionalitaristas, que desta volta imprimen unha nova fase á profunda involución que vive a cidade.

Pode haber algo d´esperanza prós que arrimen a súa actividade ó novo Castelo de Herodes, ó centro de poder que vai representa-lo contenedor administrativo da cidade, en Campolongo, extramuros da cidade consolidada, cada día máis arruinada por xogaren os políticos a planificadores i economistas. Suspenden.

-

Sigue unha noticia d´El Correo Gallego d´hoxe, sobre o negocio da restauración, botado o peche incluso a algún establecemento centenario.
-

Na corda frouxa en Santiago. Restoráns emblemáticos cerran afogados pola crisis.

ALGO MÁIS QUE CRISIS

martínmorales, ABC, 12.10.2008, outra visión do problema:"¿Se esfumaría lo que me queda por pagar de la hipoteca si el banco quebrase? De estas cosas deberían informarnos si los bancos quieren recuperar nuestra fidelidad".

Fotografía do hotel máis luxoso e caro do mundo, único con sete estrelas, construído no emirato de Dubai, onde as magnates da terra poden acobillarse por algún tempo, por pouco, porque pode se-la forma de acabar, incluso, coa súa propia fortuna. Mellor que suicidárense, como no 1929.

Pontevedra, 13.10.2008

Entrada n. 647 do blog

Artículo semanal.

Algo máis que crisis [13.10.2008],
por Xesús López Fernández

A palabra crisis é polisémica, ten diversos significados. Nun deles, o diccionario defínea como cambio brusco no curso dunha enfermedade, ben pra mellorar ou pra se agrava-lo enfermo. Noutra entrada, a palabra está definida como situación dificultosa ou complicada. E hai máis acepciós. Poden algús, no ámbito do traballo, atoparse nunha situación extrema, aparcados no paro puro e duro, sen esperanza xa prá solución dos seus problemas que abranguen, ó mellor, a toda a familia: Fame, impagos nos prazos do creto hipotecario, embargo probable a prazo corto. A situación é, simplemente, desesperada. I eso que estabamos no mellor dos mundos. Os gobernantes non eran partidarios de recetas, Aquí non pasaba nada…, ata que, sí, comezaron a falar de desaceleración, de estancamento da economía á par que da posible recolocación dos parados, mesmo de empregalos na construcción de infraestructuras paridas sen raciocinio pra capea-la fin da bonanza inmobiliaria.

O noso presidente levou a súa mensaxe optimista ós propios Estados Unidos, onde falou da nosa prevista recuperación, de superar incluso en renta per cápita ós propios franceses, á volta dalgún tempo. E parece que, máis preocupado por se decir partidario de Obama, foi deixando pasar algús dos seus deberes, mentres as alarmas, puras metástasis no marco dunha economía global enferma, ían chegando ás xentes todas do planeta. A pesar de todo, os nosos gobernantes procuraban aplaca-los medos de tódo-los que, azouridos, temían polos seus aforros ó tempo que reparaban nos diversos matices do que xa parece un crash final, semellante ó do 1929, coa diferencia que sinalaba José María Carrascal no ABC de que si daquela os magnates de Wall Sreet se suicidaban dende as ventáas dos seus despachos, desta volta retíranse ás súas mansiós de Florida, o que realmente desprestixia ó sistema. As súas fortunas, blindadas en paraísos fiscales.

Mais, pese ás promesas de Bush e das potencias europeas de blinda-lo sistema financieiro, de evitaren o afundimento de máis bancos; aínda rebaixando o tipo de interese central nos EEUU, as Bolsas, ese barómetro que se supón debe ser reflexo da saúde económica, están a rexistraren mínimos, como aconteceu este pasado Venres 10. E agora hai que face-los deberes con premura. Xa non vale decir que temos o mellor dos sistemas financieiros nen abonda con garantizar á sociedade aforradora un tope de 20000 euros. Elevan o listón a 100000. Tamén, curiosamente despois de se reuni-lo presidente con representantes da Banca, éste anunciou, sí, que se van invertire 30000 millós de euros, ampliables a 50000, na compra de activos bancarios, pra que esas entidades dispoñan de maior liquidez. Este fondo representa un aumento de 5 puntos na débeda do Estado, pero non unha garantía real de que os Bancos o vaian utilizar pra concederen cretos a familias i empresas.

Cando está por ver se a Bolsa tocou fondo; cando o FMI reconoceu que a profundidade e persistencia da crisis require unha vixiancia excepcional e disposición a adoutaren medidas audaces ante unha situación de derrota mundial tamén polo malfacer da Política, agardemos que as medidas do eurogrupo, na reunión de urxencia do Domingo 12, se terán reafirmado no paquete das cinco xa propostas polo G7, tendentes a evita-lo colapso e pra que os mercados monetarios funcionen; que os bancos poidan obter capital de fontes públicas e privadas, asegurándose ademáis que as garantías dos depósitos están saneadas, e tomar medidas, se así convén, pra reactivaren os mercados. Pero coido que non abonda co dito; que os problemas que estamos vivindo teñen raíces profundas no ámbito político. Hoxe conocerémo-las conclusiós do eurogrupo, que poden ser cortas pró noso país, necesitado dunha cura ética de urxencia. A sociedade quer un maior control do gasto das Administraciós e a fin de toda sombra de corrupción, que parece ter un protagonismo non aplacado.

CHEGOU A ESTANFLACIÓN [4.08.2008]

Solbes, que no debate con Pizarro falaba do crecemento dun 3, descarta agora a estanflación porque o PIB creceu un 0,10%. Un claro síntoma de recesión económica. Sígueno utilizando como pope pra acalma-la tempestade, como gurú na treboada que decote vai dibuxando perfiles máis duros na nosa convivencia.

Pontevedra, 4.08.2008

Entrada n. 577 do blog

Traballo semanal remitido a diversos medios.

Chegou a estanflación [4.08.2008],
por Xesús López Fernández

-
A palabra estanflación foi creada polos ingleses. No ano 1965 e nun discurso parlamentario, Ian McLeod, que máis tarde sería ministro británico de finanzas, combinaba as verbas “estancamento” e “inflación” pra definir unha situación económica que ventaba o peor dos mundos: crecemento dos precios por unha banda i estancamento económico pola outra. A palabra non está nos nosos diccionarios. É un barbarismo. Mais acabarase por asimilar, por poder decir que somos víctimas da estanflación ou que estamos estanflados. Cando se creou a verba e ó longo dunha década foron varios os países que sofriron o castigo, lembranza da que agora se fai memoria en economías como a española, porque a estanflación acaba de comparecer aquí. No-la viñan negando co uso coidado de indicadores macro: euríbor, PIB, ipc, paro, mostrándonos outras “realidades”. Pero agora xa non son Blanco nen Bibiana ou Solbes [que reconoce a realidade complexa na que estamos], os que falan.

As autoridades monetarias quixeran té-la clave pra evita-la repetición da historia, cando a recesión, o crecemento negativo, parece unha realidade porque, no segundo trimestre, o PIB xa non pasou do 0.10% e se as autoridades monetarias quixeran facer un exercicio de verdadeira hixiene informativa e determina-lo PIB real, o PIB neto que sae de deducir costes que normalmente non se teñen en conta [perda en unidades de medio ambiente ou en capital social], posiblemente teriamos que falar dunha recesión do 2 ou 3 por cen, algo ó que ten colaborado o modelo económico aquí escollido, basado no ladrillo e no sobregasto en infraestructuras, como tamén no crecemento da burocracia do país, na creación de altos cargos que disparan o gasto máis alá da cacarexada sustentabilidade. ¿Por qué tanta corrupción urbanística que parece gardar relación coa autonomía de que dispoñen os concellos pra decidiren na materia? ¿Non debería reasumir esa competencia a Administración Central, como tamén no eido da Educación, ou do Medio Ambiente, pero de verdade, se realmente queremos vertebra-lo país e sacalo do marasmo? ¿Qué recetas inventar?

Estamos nun momento, pois, precisado de medidas urxentes. Non abonda con propostas á galería de conxelación dos ingresos dos altos cargos, cando habería, ó mellor, que desinflar esas remuneraciós e adelgaza-lo aparato administrativo. Algo fixo a Autonomía de Madrid, pero non parece que vaia cundi-lo exemplo. As alarmas están antre nós e a cifra de parados pode sobardar, na fin do ano, nun millón á do pasado 2007. En inflación fálase dun 5,30%. As hipotecas están xa máis caras co incremento do euríbor, etc. I é o propio Instituto de Estudios Económicos o que ten avisado dun “previsto” crecemento antre o 1,30 e o 1,50% anual que, polo xa dito, non casa. O director xeral deste Instituto recomenda a modificación real da política económica, con medidas dirixidas a potencia-la oferta pra garantiza-la creación de emprego, a mellora da producción, o turismo, a potenciación do consumo e o benestar social. ¿Cómo?. “Os 400 euros foron un erro”, dixo. Un engaño que algús tragaron.

A economía doméstica vai estar, polo dito, afectada de forma radical, en diversas frontes: rentabilidade por baixo da inflación, aumento das facturas domésticas, encarecemento do petróleo, maior cuota hipotecaria, aumento do desemprego, menor demanda na vivenda, viaxar vai ser máis caro, ata o punto de que un 40% das familias, según estimaciós xa feitas, renunciaron ás súas vacaciós de verán. E un menor poder adquisitivo, porque a inflación interanual harmonizada, estimada nun 5,10 [e veremos], vai afoga-las posibles sobidas dos salarios, que se supón quedarán antre o 2 e o 4%... En fin, triste panorama: Recesión, estanflación, crisis, con difícil saída da situación creada, porque ó estarmos na zona euro non cabe a depreciación como sinapismo, senón que van actuar sobre o mercado de traballo. Coa previsión, ademais, de que o ano pode acabar cun euríbor do 6%. Sí, estanflados.