Necrópolis xudía, donde unha tradición arcana sitúa a celebración do Xuicio Final, sobre o Val de Josafat. 
Panel do templo do Páter Nóster. No do medio aparece en lingua galega. Reitero, aínda non inventaran o galegués, pero xa había certo peligro.-
Pontevedra, 9.08.2009
-
Entrada n. 1030 do blog
-
Artículo semanal
-
En Terra Santa, 4,
por Xesús López Fernández
-
(continuación). Regresemos ó 11 de Xullo, ó Monte dos Olivos. O ímbedon da cima, unha pequena construcción octogonal do tempo dos cruzados e actualmente propiedade dunha familia islamita, permanece aberto ós peregrinos pra que alí poidan contempla-la rocha viva da montaña dende a que Xesús ascendeu, separouse dos seus. Case ó lado, o convento-santuario do Pater Nóster, atendido por unha comunidade de monxas carmelitas francesas, mostra a nosa oración máis universal escrita en máis de cen linguas, tamén en galego. A tradición di que foi nese lugar onde Xesús mostrou ós seus discípulos cómo tiñan de orar. A partir dese lugar e baixando cara ó santuario franciscán do Dominus Flevit, deixamos á esquerda unha gran necrópolis xudea, sobre o val de Josafat, na que unha vella tradición sitúa o escenario do Xuicio Final. O Dominus Flevit, un espacio moi coidado, lembra o pranto de Xesús pola cidade que non tiña aprendido a lección da paz. É unha obra de Barluzzi, pensada tamén como esculcadoiro da vella Xerusalén, cun ventanal trá-lo altar que permite a visión panorámica da cidade santa. Seguimos camiño.
Chegamos a Getsemaní, que significa “muíño ou prensa de aceite”, onde o horto está afortunadamente coidado polos franciscáns. Dende alí accedimos a unha celebración eucarística na Basílica da Agonía ou das Naciós. Varias naciós, tradicionalmene católicas, contribuíron á construcción deste templo que conmemora un momento decisivo na vida de Xesús e da nacente Igrexa. A fachada mira cara a cidade e sustenta un gran frontispicio, un enorme mosaico que recolle o momento no que Xesús comeza a súa pasión. Nova panorámica de Xerusalén, máis á man, co protagonismo evidente da muralla e a mezquita de Omar. Baixamos cara Betania, a aldea de Marta, María e Lázaro, os amigos de Xesús. O relato evanxélico ten, despois da visita, outra dimensión. Consérvase a tumba do propio Lázaro e nunha igrexa a el dedicada léense, nun dos retablos existentes, as palabras de Xesús: “Ego sum resurrectio et vita”, ditas con ocasión da resurrección de Lázaro. Aínda visitamos outra igrexa, ortodoxa católica, na que se rende culto á chamada tumba da Virxe María.
Retirámonos a xantare. Un descanso mínimo pra dirixirnos á vella Xerusalén. A cidade antigua ten catro barrios: o cristián, o xudeo, o árabe e o armenio. I é cidade con lugares santos pra tres relixiós. Ós xudeos gustaríalles reconstrui-lo templo de Salomón, do que se supón hai restos importantes baixo o largo existente antre as mezquitas de Omar e a de Al Aqsa. Pero o noso obxetivo principal dese serán era o de visita-lo barrio armenio, cerrado en si mesmo. Díse que os armenios son decendentes de Noé; polo menos sábese que se constituíron como pobo no Cáucaso, no entorno do monte Ararat. E teñen a gala o feito de sé-la nación que primeiro se convirteu ó cristianismo, en masa. En Israel, nos territorios palestinos i en Xordania viven uns dez mil fieles dependentes do Patriarcado Armenio da Terra Santa. O patriarca reside alí e foi visitado por Benedicto XVI no pasado mes de Maio, na súa viaxe a Israel. A súa basílica catedral (construída no século XII) está dedicada a Santiago o Maior, primeiro bispo de Xerusalén. E alí fomos pra asistire a un oficio de vísperas.
Despois da celebración recorrimos novamente o barrio no que parece deterse o tempo, pra seguidamente internarnos no barrio xudeo, cara ó Muro das Lamentaciós. Era Sábado, o seu Sabatt, e a xente acodía ó lugar, pra orar. O espacio non está cerrado ós xentiles. É preciso pasa-lo control establecido, como nunha aduana. Ó muro, no que sí hai restos do segundo templo, acceden separadamente os homes e as mulleres, que deberán cobri-la cabeza. Álgús concretan a súa petición escribíndoa nun papel (unha oración, un poema pola paz), que depositan nalgunha das moitas oquedades existentes. Os xudeos ultraortodoxos, coa súa forma particular de vestir, son frecuentes no lugar. Seguiriamos polo barrio, cara outros lugares… (continuará)
-
Enlace:
(Ilustración tomada do blog en clave humorística "Movimiento Stalin Vive, MSV".)
