Mostrando entradas con la etiqueta César Vidal. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta César Vidal. Mostrar todas las entradas

martes, 2 de diciembre de 2008

AGUIRRE E PEPIÑO BLANCO, de novo

Montoro, La Razón. Tallas equivalentes.
Puebla. ABC. A manipulación ideolóxica dos medios.
Montoro, La Razón. A crisis do ladrillo, máis fonda do que parece.
martínmorales, ABC. ¿Qué pasa, é xa toda España a que está en fase de deconstrucción?
Esteban, en La Razón. O PP é Aznar. Aznar o nemigo a batir.
Caín, La Razón. Navidades negras.

Pontevedra, 2.12.2008

Entrada n.734 do blog

Aguirre e Pepiño Blanco, de novo,
por Xesús López Fernández

Non é por comparare ós persoaxes, que non teñen comparanza. E contra a vasura que algús intentaron botar sobre a noticia da salvación da presidenta da Comunidade de Madrid, as cousas foron debidamente aclaradas, incluso hoxe en CNN+, por medio das declaraciós feitas por Arturo Fernández, importante empresario e presidente de CEIM, que estivo con Esperanza Aguirre en Bombay.

O entrevistador deixoulle cae-la pergunta sobre a actuación de Aguirre, o que sirveu pra que o home deixase debidamente aclarado que, cando todos estaban salvos, foron eles precisamente os que conminaron a Aguirre pra que collese o avión do último vóo regular e que ela, naturalmente, podería ser un nemigo a batir.

Aínda se nota no país unha certa néboa de noxo deixado polas declaraciós de Pepiño Blanco e outros, ademáis da falta de elegancia por parte de ZP.

Nada, que este goberno, incapaz de gobernare, que se declara amigo dos islamitas ó abeiro da súa Alianza de Civilizaciós, non acaba de comprender que a obra de Barceló na sede da ONU en Xenebra non tivo nengún efecto benéfico sobre o talibanismo radical, que a recibeu co maior dos desprecios. E parece que tampouco sobre os líderes musulmáns moderados, que tamén reclaman Al-Andalus.

Pero sigue un artículo de César Vidal, que novamente descubre outra figura con raíces franquistas no colectivo socialista español, concretamente Ignaci Guardáns, neto dun financieiro do Alzamento Nacional contra o goberno do Frente Popular.

O artículo de César Vidal, esclarece o prólogo de chistes de Montoro , Esteban e Caín, de La Razón, e de martínmorales e Puebla, en ABC.

EL FANTASMA Y LA CULPA,
por César Vidal

2.12.2008, en La Razón.

En su época de madurez, el comediógrafo Plauto estrenó en Roma una comedia titulada «Mostellaria». La obra contaba la divertida historia de un joven calavera y desvergonzado que aprovechaba la ausencia de su padre para llevarse a casa a una esclava con la que entregarse a los placeres del lecho. Cuando más entretenido se hallaba con la muchacha, se producía el retorno del progenitor.

Temiendo ser descubierto y castigado por su conducta disoluta, el joven inventaba que en la casa se había asentado un fantasma y que, por lo tanto, lo más prudente era que su padre no entrara en ella. Libertino, embustero, irrespetuoso con quien le había engendrado, la comedia de Plauto lanzaba un juicio sobre él afirmando que «nada es más miserable que el ánimo del hombre consciente de su pecado». La aseveración ponía así el dedo en la llaga de una de las claves que nos permiten entender las motivaciones más hondas del corazón humano.

Me ha venido a la memoria «Mostellaria» al escuchar las declaraciones de algunos políticos al referirse a la supervivencia de Esperanza Aguirre en medio de los atentados islámicos de Bombay.

En buena lógica, la matanza debería de haber provocado unas reacciones muy concretas. Por supuesto, tendría que haber originado una condena contundente del gobierno de ZP afirmando su voluntad de combatir el terrorismo islámico en cualquier frente y, por supuesto, también la alegría por el hecho de que sus compatriotas -incluida Esperanza Aguirre- se hubieran salvado.

Sin embargo, las reacciones -de Ignaci Guardáns a José Blanco, pasando por Mar Moreno- han sido mezquinas y ruines y en su mayoría se han dirigido a atacar a la presidenta de la Comunidad de Madrid que, al parecer, cometió el grave pecado de salir viva.

Personalmente, me cuesta no ver en todo ello el vómito de una conciencia que se sabe culpable. ¿Cómo no iba a atacar a Esperanza Aguirre Ignaci Guardáns, que persiguió a la COPE en el Parlamento europeo y que parece no haber asimilado que es nieto de alguien que financió en 1936 a Franco para alzarse contra el gobierno del Frente Popular? ¿Cómo no iba a sumarse José Blanco, conocedor de que su partido se lanzó al suelo el 23-F en el Congreso, se valió del terrorismo relacionado con el 11-M, huyó de Irak y llamó a la deserción de la lucha contra el terrorismo a otras naciones? ¿Cómo no iba a unirse Mar Moreno, que sabe sobradamente cómo ZP intenta estrangular económicamente a Madrid? ¿Cómo no iba incluso ZP a sumirse en el silencio cuando quienes han cometido los asesinatos son aquellos con los que se ha negado a enfrentarse desde la vergonzosa salida de Irak y con los que sueña en anudar su absurda Alianza de Civilizaciones? Y, finalmente, ¿cómo no iba a producirse también un silencio, a gritos de los dirigentes musulmanes -supuestamente moderados-, que no han pronunciado una sola palabra de condena contra la violencia de sus correligionarios en Bombay?

Si bien se mira, todos y cada uno se han comportado como cabía esperar y es que, detrás de todas estas conductas, da la sensación de hallarse una culpabilidad nacida de haber actuado de manera indigna, tan indigna que, a diferencia de lo sucedido en la obra de Plauto, ni siquiera la aparición de un fantasma serviría para ocultarla.

CRISTINA ALMEIDA, DE NOVO

Cristina Almeida, que quixo estare co grupúsculo da cella luciferina, no Circo de Bellas Artes, Madrid, na presentación do manifesto de apoio a Garzón. Suponse que d´agora en diante vai estar calada, evidenciádo-los antecedentes franquistas do seu pai, Manuel, e do seu tío, Antonio.

Pontevedra, 2.12.2008

Entrada n. 732 do blog

CRISTINA ALMEIDA, DE NOVO,
por Xesús López Fernández

Como hai pouco dediquei atención no blog á antigua comunista Cristina Almeida, e ó seu ADN franquista, o por min dito, incluso cando citaba a César Vidal como fonte de información, queda complementado con esta entrada, na que inclúo un artículo do citado historiador, convertido en mazo de socialistas reconvertidos dende o nacionalsindicalismo dos seus ancestros. É bo que se poida airea-la fractura ideolóxica desas xentes co bando no que estaban os seus devanceiros, por exemplo o ministro de Xusticia, Mariano Fernández Bermejo, "Bocanegra" pola súa forma de falar ou de se referir á que el chama España negra, na que o seu pai foi mando local da Falanxe.

Sigue o artículo de César Vidal:

DOÑA CRISTINA ME QUIERE GOBERNAR,
por César Vidal, 23.11.2008, en La Razón.

Aún estaba yo intentando asimilar la noticia dada por Garzón de que Franco ha muerto cuando me enteré de que en medio de un acto de apoyo al que Leguina ha llamado «Juez campeador», Cristina Almeida se refirió a mí. Bueno, más que a mi se refirió a mis libros para indicar que no le gusta verlos cuando entra en El Corte Inglés y que hay que quemarlos junto con los de otros autores cuyos nombres no citó. Confieso que la noticia me sumió en una perplejidad casi tan grande como la de enterarme de que Franco ha fallecido.

Por un lado, no terminaba yo de entender qué podía tener contra mis novelas infantiles o mis libros de teología doña Cristina. Es verdad que también arremetió contra la Madre Maravillas, pero yo no la cito en ninguna de mis obras. Pensé a continuación que como era 20 de noviembre la señora Almeida había saltado de lado y de la izquierda se había pasado a ese nacional-socialismo alemán que hizo bueno lo de que «quien comienza quemando libros acaba quemando personas». Pero lo descarté porque la señora Almeida a un patrón de belleza ario no corresponde y no me consta que domine la lengua de Goethe. Y entonces me pregunté si podría haber escrito algo que pudiera doler a doña Cristina. Por ejemplo, la historia de Manuel y Antonio Almeida.

Al estallar la Guerra Civil, Manuel Almeida fue detenido por los milicianos del Frente Popular ya que había actuado en la preparación del golpe de julio de 1936. Tuvo suerte por varias razones. La primera porque no fue fusilado como millares y la segunda porque el 14 de agosto, las tropas de Yagüe llegaron a Badajoz.

Por cierto que los Regulares de Asensio avanzaron con más rapidez gracias a la ayuda de Antonio Almeida que era natural de la zona. Antonio sabía que su hermano estaba en una checa del Frente Popular y convirtió en prioritario sacarlo antes de que, a la desesperada, los otros lo asesinaran. Propuso, pues, al mando un plan audaz que tuvo éxito. Así, franquearon los Regulares, guiados por Almeida, la Puerta de la Trinidad, cruzando el foso de Rivillas y evitando el fuego de las murallas. De esa manera, llegaron a la Puerta de Carros y lograron liberar a Manuel Almeida.

A Antonio Almeida se refirió elogiosamente Yagüe y es lógico que lo hiciera porque destacó militarmente y ahorró vidas de compañeros. No creo, sin embargo, que los Regulares se abrieran paso por las calles de Badajoz preguntando cortésmente a los que se cruzaban con ellos donde estaba el Almeida detenido. Por lo que se refiere a éste, a Manuel, ha señalado el historiador Antonio Manuel Barragán que colaboró en la represión de Badajoz tan propagandísticamente aireada por los prorrepublicanos.

Continuó la guerra enrolado en una Bandera de la legión y fue redactor de «Hoy». Incluso dejó constancia escrita de sus sufrimientos en la checa donde había esperado que lo liberaran las fuerzas alzadas. En la posguerra, Manuel Almeida hizo carrera en el franquismo e incluso tuvo una hija que recibió en el bautismo el nombre de Cristina. Pero de esto yo hasta la fecha no había escrito absolutamente nada. De modo que sigo sin entender porque Cristina Almeida quiere quemar mis libros y me pregunto: «¿no será que me quiere gobernar?».

domingo, 23 de noviembre de 2008

UNHA DECLARACIÓN SEN SENTIDO [24.11.2008]

Esteban, en La Razón, 11.11.2008. O rapaz se instrúe en EpC, I.Prelavado. Aí comeza o traballo da "intelligentzia" pra ideoloxizaren ós rapaces.
Caín, en La Razón, 13.11.2008. A ideoloxía, mellor qu´o esterco prá sementeira.
Caín, en La Razón, 20.11.2008. Baixo o franquismo era imposible ser apolítico de esquerdas.
Borja Montoro, en La Razón. 20N. Repetición en estéreo do parte de defunción de Franco. (Máis a actuación da "intelligentzia", en Bellas Artes, con raíces de cheka, "memoria" que non han querer lembrar).

Os dibuxos dos nosos humoristas valen a modo de prólogo do traballo desta data. Os políticos están a marcaren os tempos do fracaso social e democrático.


Pontevedra, 23.11.2008

Entrada n. 717 do blog

Artículo semanal.

Unha declaración sen sentido [24.11.2008],
por Xesús López Fernández

Resulta que sí, que Franco leva 33 anos morto e que non estaba a facer nengunha cura balnearia. Os interesados poden localizar na rede o seu certificado de defunción. A consecuente decisión de Garzón de se declarar incompetente pra seguire co levantamento de restos fúnebres nas fosas comús, parece orixinou ronchas en certo sector da “progresía kultural”, que presentou, precisamente o 20.11.2008, no aniversario da morte de Francisco Franco, un manifesto de apoio a Garzón. I en anuncio do mesmo compareceu un grupúsculo de 15 persoas no Círculo de Bellas Artes, de Madrid, con memoria de cheka dende o 4 de agosto do 1936, reconvertídos daquela os seus sótanos en sede central do Comité Provincial de Investigación Pública, órgano encargado da represión do bando republicán, según lembrou o xornal El Mundo a raíz deste acontecemento. Tamén memoria histórica, por certo.

Pero o que tivo máis eco da comparecencia foi a presencia no grupo de Cristina Almeida, pra lle dar máis “megafonía” ás declaraciós que se produciron, antre elas a petición delirante de que se considere un anexo da Constitución o auto do xuez estrela. A antigua comunista e visitante de El Corte Inglés propuxo, alabarada, a queima das obras de César Vidal, e do outro, e do outro tamén. César Vidal, naturalmente, non calou; sí comentou que pensaba que Almeida non tería leído nengún dos seus libros, e que ó mellor se estaba a referir a obras de teoloxía. Non lle dou maior importancia, pero lembrou os antecedentes franquistas do pai da abogada, o que abondou prá aplaca-la súa teima pra, de seguido, facere a aclaración de que se tiña loitado pola libertade era pra que César Vidal e outros puideran escribir sobre o que quixeran; tamén que estaba moi orgullosa do comportamento do seu pai, participante no alzamento nacional no ano 1936, pero que eso acontecera antes d´ela nacer. ¿Cómo se explica o seu canto d´agora, en relación con feitos de hai 70 anos?

Na resposta de César Vidal, o home lembrou unha frase de Heine no sentido de que “comézase por queimar libros, acábase por queimare ás persoas”. I éso citouno Alfonso Ussía na súa crónica do 22.11, en La Razón, porque ó seu avó, Pedro Muñoz Seca, queimáronlle íntegra a súa biblioteca, no 1935, no bulevar da rúa Velázquez, Madrid, frente ó número 57, con obras de García Lorca, Valle Inclán, Alberti, Ramiro de Maeztu…. Despois, dí Ussía, queimárono a el, pero a tiros. O 28.11.1936 tivo lugar unha das célebres sacas de San Antón, na que foi detido o home xunto a varios frades agostiños e irmáns de San Xohán de Deus. Cóntase del que, aínda detido, non perdeu o humor e que as súas palabras “Me podeis quitar todo, menos el miedo que tengo” foron pronunciadas na cheka de San Antón, e que incluso se dirixeu ó pelotón de execución manifestando: “Me temo que ustedes no tienen intención de incluirme en su círculo de amistades”.

A sociedade española pdoe estar confusa en moitos aspectos da nosa historia recente, que algús queren borrar. Achegármonos con sereidade á nosa memoria histórica aínda debe ser posible, pero non-o vai ser pola vía do que Carlos Herrera denomina "a escenificación do odio [...] dos vixiantes do confín das ideoloxías, que chegaron decir qu´o auto de Garzón debería pasar a sere un anexo da Constitución....". Non cansan de leeren comunicados e resulta reprobable que escolleran prá escenificación do seu acto, e pró retrato, a que fora cheka favorita do roxerío. ¿Un despiste" Pode. Pensémolo así. Cristina Almeida, polo menos, envainou a "afouteza primeira", o ardentío da primeira declaración. Eso, ó mellor, sitúaa fóra do sindicato da "Kultura" no que, agora que Franco non está, xogan a un falso heroísmo e cada pouco constrúen os "valentes" unha declaración antifranquista. O Caudillo, morto, válelles de pretexto. Pero, en fin, sereado o discurso de Almeida, El Corte Inglés pode estar tranquilo. De momento, parece se libraron da queima de libros.