COLONIZADOS POR ENCE EN PONTEVEDRA.

Unha riqueza informáticamente maxinada, que foi real, pero que actualmente e inda falando en tempo pasado representa un dos futuros aquí prohibidos, en Pontevedra, constantemente degradada a ría pola actuación ferreña de retorno ó caos dos nosos gobernantes: locales, autonómicos, centrales e, sobre todo, os clusters que mandan.

-

Pontevedra, 23.04.2009

Entrada n. 913 do blog

[Esta carta pode figurar xa no blog, pero ven a conto pola situación extrema que viven no Uruguai e pola pretensión de xentes próximas de retornare aquí á irracionalidade, da que realmente non demos saído. Procede, pois, unha relectura da carta agora inserida. Ver se podemos adiantar cara tempos de creación, esquecernos do bestialismo.]

-

CARTA A ECOLOXISTAS URUGUAIOS,

ANO 2003, DE ELÍAS MACEIRAS FRAGA,

TOMADA DA WEB DE GALICIA INFORMACIÓN

Colonizados por Ence en Pontevedra

-

Hola, amigos:

-

¡Menuda maldición os ha caído! Porque quiero imaginar que en Uruguay, que seguramente carece de normativa ambiental, se van a repetir los disparates de Pontevedra.

Contaminación por tierra, mar y aire. Una ría degradada en la que subsisten los moluscos, pero con una sobrecarga de mercurio que hace aconsejable pasar de ellos. Les puedo garantizar que la calidad de vida de esta ciudad y de la próxima villa de Marín, así como de todo el entorno de la fábrica en cosa de quince kilómetros, ha cambiado drásticamente.

Enfermedades que antes eran raras entre nosotros se han prodigado desde que se instaló aquí la fábrica de pasta Kraft, que deberán levantar en un horizonte máximo del 29.7.2018. Y están haciendo lo posible porque así no sea, por consolidar su presencia con el apoyo de los políticos de turno y de ciertos sectores de empresarios sin sensibilidad, dispuestos a conculcar las leyes fundamentales: El Reglamento de Actividades Molestas, Nocivas, Insalubres y Peligrosas de 1961 [que podrán consultar en la "red"], que su sola aplicación de oficio implicaría el cierre del complejo clorocelulósico, que está ahí situado ilegalmentede por no darse la distancia mínima de 2.000 de núcleos agrupados de población; La Ley de Costas, de la que quieren burlarse modificando la línea litoral si les resulta posible; la Constitución, que en su artículo 45 hace una ardorosa defensa del medio ambiente y emplaza a los administradores de la cosa pública a que actúen, so pena de sanción a los mismos de tipo penal.

Regresando al tema de las enfermedades, con la llegada de Ence a Pontevedra, se dispararon los casos de infecciones respiratorias agudas, conjuntivitis, incluso ciertas formas de cáncer. Y es curioso que en Pontevedra estén establecidos como diez veces el número de alergólogos que precisaría una población como la nuestra, en torno a los 70.000 habitantes. Las infecciones respiratorias agudas [en términos absolutos más que en la población de Vigo, que cuadruplica la de Pontevedra; en términos relativos más] que algún año se contabilizaron en número de más de 17.000 han desaparecido de nuestro panorama, porque ya no se registran como enfermedades de obligatoria declaración desde hace unos catorce años. Así se compran las voluntades y se desinforma. Pero la gente sigue enfermando de bronquitis respiratoria o de asma hasta la alarma.

Otra de las enfermedades que aquí hizo aparición ha sido la parálisis cerebral, el síndrome Minnamatta, y aquí existe una sociedad de paralíticos cerebrales llamada Amencer. La culpa está en el mercurio, en la ingesta del mismo por la cadena trófica, en el consumo final de almejas o mejillones. Y puedo asegurarles y demostrarles que, de lo que aquí se ha hecho un silencio absoluto, se ha informado a los franceses compradores de moluscos de nuestra ría, que en los condicionados de compra de mejillones establecían una condición especial: -"Certificado del Instituto Español de Oceanografía acreditativo de que el mejillón no es de la ría de Pontevedra, ni de los sectores de Melojo y El Grove en la ría de Arosa" [por efecto de la fuerza de la marea bajante, se exporta la contaminación].

Vergonzosamente, a Ence le han autorizado a conectar a un emisario, no existiendo ya control posible. La Xunta ha dado siempre por buenas sus mentiras. Y en estos momentos se disponen a apoyar la construcción de una papelera de papel tisú, que se nutriría fundamentalmente de madera troceada procedente de Uruguay. Es, por lo tanto, mentira que vayan a completar el ciclo. Lo que van a hacer en mayor medida todavía es comprometer el sostenimiento de esta ría o el turismo que genera.

Aquí, en Pontevedra, somos ya pocos los que tenemos las ideas claras o no hemos vendido nuestra conciencia. Y como Ence no es propietaria del espacio de dominio público marítimo terrestre sobre el que tiene concesión en precario, no puede montar la papelera, que tendría que ser objeto de concesión estatal, estúpida si contamos hasta el horizonte del 29.7.2018.

Os prometemos que vamos a luchar y a tratar de llevar este asunto de la nueva papelera y de otras cosas añadidas [el estudio de impacto es una falacia, una serie de mentiras] ante el propio Tribunal Constitucional o ante el Tribunal de Derechos Humanos de Estrasburgo, algo para lo que nos ha faltado decisión y medios hasta el presente. Pero hoy España es un país democrático y tiene leyes que los políticos no podrán obviar por más tiempo. Se lo vamos a recordar.Un saludo de solidaridad y ánimo, mucho ánimo.

Elías Maceiras Fraga [no soy pariente del presidente de Galicia]15/11/03

Dend´aquela, as cousas algo cambiaron. Hoxe sábese, aínda qu´os políticos o sigan a negaren, que Ence, Elnosa, Holcim e Malvar carecen de concesión. Si en relación con Malvar está xa sentenciado o asunto nese sentido, por sentencia firme do TSX de Galicia, outras sentencias deberían producirse nun futuro máis ou menos inmediato. Agardemos qu´a Xusticia non "pinche" de novo. .

¡Vaia tropa! [8.02.2008]

A cuestión da contaminación por mercurio está tratada neste blog. Na ría de Pontevedra poderían estar a darse niveles como os de Minamatta, cunha Elnosa predadora que sigue en Lourizán por termos políticos igualmente predadores. E porque a Xusticia non funciona.

O que vai quedando da Xunqueira d´Alba, sobre a que non se produce un plan rexeneracionista e que aínda vai sofrir máis coa proiectada nova ponte d´As Correntes que promove o BNG de Mosquera.

¡VAIA TROPA! [8.02.2008]
por Xesús López Fernández

Entrada 430 do blog.

Na prensa d´hoxe fálase de novos acordos Fomento-Xunta, desta volta en relación coa circunvalación que vai enlazar directamente coa autopista AP-9, no entorno de Celulosas. ¿De qué nos están a falare? ¿De máis sobre nulidade radical, de que van deixar/acentua-lo leigado de morte pra esta ría de Pontevedra? ¿De que unha vez máis van seguir coa impotencia de faceren que as leis se apliquen, de entraren de oficio en certos temas nos que parecen estar a primaren os intereses de varios clústers e lobbies?

O ministerio de Fomento foi o gran perdedor en relación co ferrocarril, algo ó que se opoñía o ministerio de Medio Ambiente, e sobre o que sentenciou no seu momento a TSJ de Madrid, sentencia ratificada posteriormente polo Tribunal Supremo. Louro perdeu xa a súa capacidade como interlocutor en cousas de medio ambiente. E da xuntanza celebrada, según os medios desta data, despréndense que están actuando como puros especuladores e queren convertir en solar as marismas de Lourizán, promocionándoa como área industrial e de vivendas.

Aproveitan a falta de sensibilidade ecoloxista da nosa poboación e siguen máis na línea involucionista do acordo da Consellería de Ordeación Territorial intentando reconoce-los núcleos de poboación litoral de Marín nos que se dan non poucas presuntas ilegalidades.

¿Pero qué colectivo ecoloxista ten cartos dabondo pra xudicializar estas conculcaciós da Lei e desfeita do litoral? ¿Terá que vir Rajoy, agora, coa anunciada Ley de Costa Natura, prá recuperación da ribeira, da que moitos chaman xa "Costa Nostra"?

Que o diga, que o meta no seu discurso ambientalista, se o deixan os dos clústers. Porque o PSOE perdeu xa a credibilidade e pasou o tempo da prórroga. No debate de onte en Antena Cuatro, porque foi un debate, Iñaki Gabilondo actuou como voceiro do PSOE e convirteu a entrevista a Rajoy, ou quixo, nunha encerrona. Pero Rajoy estivo fino en máis dun asunto, moi galego, e a Iñaki Gabilondo miróuselle mesmo adoecido, preso da rabia.

APUNTES DUNHA SEMÁ CORTA [18.08.2000+

Lume festivo. Pra moitos, a Política, a mellor profesión do mundo, tamén é unha festa contínua, a forma de amellora-lo patrimonio particular. ¡E de qué maneira!. Fantasía informática de Xesús López.

Pontevedra, 8.11.2007

Comprendo que estos traballos vellos que vou inserindo valen pra retomar unha perspectiva. O discurso de Adrio sobre a arelada recuperación xa non é o discurso socialista desta volta. O que nel se dí sobre a construcción do pabellón da Xunqueira como pago do PP dunha peaxe pra gobernaren á PU de Eladio Portela, sigue en valor; o que nadie pensou daquela foi en considera-la actuación de agresión a un humedal como claro delito ecolóxico. E o retorno das festas da Peregrina ó centro resultou ser un novo disparate.

APUNTES DUNHA SEMÁ CORTA [18.8.2000] por Xesús López Fernández

Aínda que as miñas colaboraciós aparecen os luns, cérroas tres ou catro días antes; daí que haxa cuestiós –acontecementos dos últimos días da semá-- que non son recollidas por estare o traballo xa entregado. Así na pasada colaboración, na que aludía –antre outros-- ó tema do lume, non fixen referencia ó do Barco, novamente o lume multifocal, con diversas frontes, ó que seguirían outros diversos en Ourense e Lugo, e outros varios importantes. --Cando me dispoño a dar forma a estas líneas, nos EEUU van queimadas máis de 400.000 hectáreas--. I está claro que os lumes teñen en cada lugar un distinto ADN, monitores, lobbys, deseñadores, que case sempre acusan a tramas urbanísticas, madeireiras, obtención de pastos ou mesmo plans reforestadores, que algo desto tense denunciado na nosa terra. No Barco creen que este lume foi algo moi calculado e que o tempo ha mostra-las claves, o ADN.


Tamén nos últimos días da semá de antefestas saberíase do dossier que a Xunta remiteu ó Concello de Pontevedra en demanda da conexión do efluente letal de Elnosa co de ENCE. A cousa foi tan impresentable que tódo-los grupos políticos estiveron dacordo coa súa devolución. E curiosamente coincideu o feito co resultado da analítica efectuada pola Universidade de Vigo nas rías –alta presencia de mercurio, cobre e organoclorados na ría de Pontevedra— sen que ousen establece-la relación causa-efecto que os pontevedreses conocemos ben; que o alcalde tamén sabe. E por se non fora dabondo, xa na semá das festas a Delegación de Sanidade acodeu en defensa do complexo manifestando que a nosa atmósfera é saudable, cando a realidade do malcheiro segue sendo cousa cotiá e que todo-los cidadáns debemos entender como ameaza grave. Esto é de manual e podémolo documentar.

É triste que se produzan esas actuaciós cando a sensibilización das xentes vai a máis; que se tente aloulear á cidadanía con informes falaces. O tema garda relación coas miñas últimas colaboraciós, coa reclamación da rexeneración de Lourizán como praia urbá, tamén presente no pregón de Gonzalo Adrio, a brillante arrancada das nosas festas. O pregoeiro, que contou as súas lembranzas do drama civil español, dos amigos e parentes idos ou asesinados, de cómo eran esta ría e Pontevedra, fixo tamén unha valente i ecoloxista aposta de futuro cando pideu a recuperación das “pequenas praias desaparecidas” –calada en diversos medios-- ou “a fin do vandalismo” que, no mencer do día da Virxe, 15.8, tentaría queima-la imaxe do Cristo da Boa Viaxe, un acto máis dentro da resaca que segue á movida do casco vello, animada por unha serie de antros contra os que os veciños nada poden e o poder pouco fai. Faltan ideas, autoridade, policía. Agora, na escalada da tolemia tocoulle ó Cristo da Boa Viaxe. Como Adrio, pedimos a fin do vandalismo.


¿Qué decir da estridente moción de Pedrosa, algo tamén destos pasados días? En principio parece que o PSOE a toma con sereidade, se ben algún concelleiro do grupo a defineu como improcedente. En diversas enquisas os cidadáns opinaron masivamente que non hai lugar á tal moción, que a mín me resulta fóra de lugar. Mentres a procesión da Peregrina --¿acto electoral?-- marchaba por Michelena pensaba que o menor lucimento da mesma era polo chan da propia calzada, estreita como corredoira e con baches nas zonas adoquinadas, a obra maior de Pedrosa. E pensei igualmente na construcción do Pabellón, presuntamente pra non perde-lo apoio de PU, infrautilizado, sen Construgalias nen Ferpalias que o xustifiquen, perdido aquel espacio --¡qué burrada!-- prá configuración dun auténtico parque; causa tamén do retorno das festas ó centro, o que resultou un éxito, un novo fracaso de Pedrosa por atende-la loucura, a teima de PU, por lle poñer cancelas ó campo. En fín, a ver qué nos din os próximos días. Eu prefiro pensar con esperanza, na línea do discurso do socialista Adrio, nun futuro sen vándalos. E con praia urbá, naturalmente.

A ACUICULTURA IMPOSIBLE [30.9.2000]

Outro tempo, outras augas na ría de Pontevedra. Dibuxo do autor.

Pontevedra, 2.11.2007

Hoxe centraría este traballo de distinta forma. Parece que no curso do debate apuntado o que non quedou claro foi o tema da contaminación, a teima en seguiren mantendo ocultas as raíces da contaminación real. Por outra banda, as granxas macrogranxas de rodaballos coas que agora queren coloniza-la costa, acabar coa beiramar, non entraron no debate.

Agora sabemos que os políticos están sometidos á dictadura de certos intereses; que o Plan de Acuicultura de López Veiga e o de Carmen Gallego son o mesmo plan; que o decreto de supramunicipalidade pra desarmar a algún político local que queira comprir coa lei é tamén resultado do Diktatt empresarial.

Fago alusión no traballo ó condicionado dun créto documentario polo que se interesou daquela o señor López Capónt. Faciliteille unha copia e, inda que o documento era do 1978, ó home faltoulle tempo pra ver de averiguar si os franceses mantiñan as mesmas cautelas e resultou ser que sí, que seguía sendo peza clave nas ventas de mexilón a acreditación por medio do Instituto Español de Oceanografía de que a mercancía [os mexilós] non eran da ría de Pontevedra nen dos sectores de Melo e O Grove, na ría d´Arousa.

A ACUICULTURA IMPOSIBLE [30.9.2000]
por Xesús López Fernández

Lévase anos a falar da acuicultura como futuro e de que Galicia é xa unha potencia na producción de rodaballos e troitas, a punto de face-lo mesmo coa cría i engorde do polbo. E sobre acuicultura acaba de celebrarse en Pontevedra un curso de conferencias, clausurado coa lectura polo conselleiro de Pesca do tema que cerrou o ciclo: “Del marisqueo a la acuicultura: un reto”, máis centrado nas normas que regulan o marisqueo de a pé que na acuicultura, gran ausente na súa charla, salvo as precisiós que fixo, un tanto vougas, sobre a sementeira de exemplares novos de ameixa e a rexeneración de praias. Pero a charla foi máis social que outra cousa, unha especie de encíclica na que se tocou a cuestión dunha maior profesionalización dos mariscadores, da súa inclusión na Seguridade Social, e da creación dun código de barras pra mellor controla-la circulación e venta/venda dos bivalvos.

Fun á charla motivado polas declaraciós do señor López Capont, ponente do día anterior, que mostrara unha panorámica pesimista do sector do marisqueo, que se afunde, mentres que o señor Landín --nen tan siquer no tempo do debate-- pouco aclarou en orde á acuicultura posible nesta ría de Pontevedra, ainda que as perguntas a el dirixidas estaban fundamentadas pra ver se, dalgún xeito, saía algo dos temas omitidos na súa intervención. ¿Existe algunha granxa de rodaballos na nosa ría?, Non, foi a súa resposta, se ben houbo dúas en Aldán que xa non están. ¿Por qué?. Ese “non” ratificaba a realidade da contaminación das augas, na que o conselleiro non entrou nen por activa nen por pasiva: o tema do mercurio, a existencia de paralíticos cerebrales na zona citada por un dos presentes, os organoclorados.... ¿Cómo se pode xustifica-la bondade dun inferno medioambiental en base a certas auditorías?

Porque aquí –acábao de deci-lo señor Cuíña— ENCE i ELNOSA non cumpren a normativa. ¿Quén se lembra dos ESCORPs, 1 e 2, que rexistraron o vertido á ría de 14 gramos de mercurio por cada tonelada de cloro fabricada e o incremento da cifra?. ¿Por qué temos que dar por boas as informaciós do complexo sobre optimización do impacto cando se produce unha nova de escándalo na prensa do 27 de setembro?: A cuestión das alerxias, ou o feito de que 280.000 galegos padecen asma, do que en Pontevedra sabemos moito como me lembraba o 25.9 unha amiga que viveu en México, D.F. “Nen alí, coa gran contaminación existente, tiven os problemas que teño aquí, dende a miña chegada hai doce ou trece anos”. É cousa sabida. Pero volvendo á noticia resulta que en Galicia soamente existe un 0,403 de especialistas por cada cen mil habitantes. A OMS recomenda un por cada 50.000. En Pontevedra, pois, estamos de sorte porque aquí teñen consultorio aberto –según estimaciós dun conocido doutor— uns quince alergólogos. ¿Qué se nos oculta?

E por aí arranquei no meu argumento antes de concreta-la pergunta ó conselleiro sobre o mercurio ou a posibilidade de estarmos desinformados e que se deducía do documento que naquel momento mostrei –o condicionado dun créto documentario de exportación xa citado noutras ocasiós--, no que os compradores demostraban ter un conocemento da nosa realidade, de que o mexilón da nosa ría e o dos sectores de Meloxo e mái-lo Grove, en Arousa, podían non ser aptos pró consumo humán. Cuestión do mercurio ou ben de organoclorados, os franceses estaban avisados. Os partidos con representación parlamentaria teñen o tal documento no seu poder dende hai anos, pero non se mollan. O Raminp non conta; quince alergólogos son unha proba escandalosa de estarmos nun área de saúde deprimida, o que nos fai supór –ademáis do dito por Cuíña--, que os vertidos siguen e que non é posible desenvolver aquí unha acuicultura certa. ¿Granxas de rodaballos, aquí?. Puido ser, pero xa non. Non, dixo o conselleiro. Ese monosílabo nega a posibilidade dunha riqueza certa. De rodaballos e non de cagulo, do que tamén sabe o conselleiro.