Mostrando entradas con la etiqueta ferrocarril. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ferrocarril. Mostrar todas las entradas

domingo, 4 de agosto de 2013

A vía rápida de Santiago

 Curva da morte. Momento no que descarrila o tren. 
Outra secuencia do que se puido ter evitado. Andan agora ás presas, a colocaren balizas e outras medidas no que parece unha especie de reconocemento de culpas polo traballo mal feito. 

Pontevedra, 5.08.2013
Entrada n. 1693 do blog
Artículo semanal no Diario de Pontevedra.

A vía rápida de Santiago,
por Xesús López Fernández

            O accidente de ferrocarril da curva da Grandeira vai seguir sendo noticia por moito tempo. Moitos dos sobrevivintes hanse perguntare por qué lles tocou a eles a quiniela da salvación, por qué esa sorte non lle correspondeu a outros que xa non están máis alá do relembro que debemos facer imperecedeiro e que ó mellor seguirían vivos se o tren Alvia estive doutado de cinturós de seguridade, algo que o outro día comentaba un articulista. ¿Pra qué ser tan estrictos na súa imposición ós conductores de vehículos e non nun tren que pode triplicare a velocidade que normalmente levan os coches? O accidente de Santiago convirteu a moitos dos viaxeiros en víctimas da inercia, disparados como bonecos dend´o seu asento, cando non foron as propias maletas, convertidas en proiectiles naquela hora caótica, as armas asesinas.

            Unha curva de 90 grados nunha vía de alta velocidade parece reveladora dunha certa chapuza, sobre todo cando non estaba activo un dispositivo que, como o ERTMS, tería evitado o desastre producido. Son oportunas as palabras de Xavier Horcajo nun artículo de hai poucos días, en La Gaceta, “Un país de apariencias”, país onde se constrúen infraestructuras non necesarias ou que non se inauguran, como os aeroportos de Ciudad Real, Corbera, ou Castellón. O autor cita o triste accidente de Santiago como un exemplo desa tolemia modernista, con independencia das responsabilidades do maquinista, que se han ver, e define como revelador o marco chapuza dun servicio de apariencia, este do Alvia. O autor vai analizando diversas cuestiós: o tren, que sae con vinte minutos de retraso en contra da puntualidade que é norma da alta velocidade, tanto no Xapón como en Francia. O Alvia do accidente, saído de Madrid pasáda-las 15 horas, descarrila en Santiago ás 21 horas. Máis de 5 horas pra 487 kilómetros… ¿E por eso lle chaman Alvia, alta velocidade? ¿Pero qué é o que nos venderon?

            E prosigue Horcajo citando “vías novas, trens novos, mais só en apariencia”. Pero a cristalización da chapuza faise evidente porque o control da velocidade e do freado dos trens non estaba nesa parte do trazado, na curva da morte onde se foron da vida 79 persoas. ¿Pra qué se xa está limitada a velocidade a 80 porque non houbo cartos prás expropiaciós que terían evitado a famosa curva? Lembra Horcajo que cando se abreu ese tramo era ministro de Fomento José Blanco, que tiña a teima, presuntamente por interese electoral, de levare o AVE a Galicia como fose. O resto é xa unha gran esquela, unha coral noticia necrolóxica. E como si entrasen as presas pra unha absurda reversión dos acontecementos, en Adif i en Renfe, queren apura-las soluciós. ¿Pero non decían que levaban un ano ensaiando co sistema ERTMS?... A Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) acaba de recomendare ó ministerio de Fomento “xestiona-la imprantación progresiva de balizas ASFA que controlen a velocidade dos trens de xeito que se asegure o seu inmediato freado no caso de sobardare a velocidade máxima”.  Así consta nunha nova do diario El Mundo dun avance de recomendaciós que esta comisión, encargada de investiga-lo accidente de Santiago, ten remitido á Dirección Xeral de Ferrocarriles, según informou o ministerio de Fomento.

            Agora pensan nun balizado con capacidade pra, incluso, frea-lo tren. Limitada a velocidade no tramo do siniestro, temporalmente, a 30 kilómetros por hora por medio dun cartelón e dunha baliza, á súa vez “protexida" por outra anterior que limita a velocidade a 60. Adicionalmente, cinco kilómetros antes, tense instalado outra baliza ASFA e un cartelón pra reduci-la velocidade a 160 km/h. E tamén Renfe emprende a revisión dos protocolos de comunciación antre a cabina de conducción (os maquinistas) e os centros de xestión…. É decir, agora sí parece que entra dentro do posible o fallo humán, que incluso se dá como probable. Pero, claro, xa resulta tarde prós que perderon a vida e algo sí aparece claramente dibuxado: que xa non estamos a falare de vía rápida, sí de chapuza e que, en certo sentido e como apunta Xosé Manuel Beiras, Adif e Renfe están a se autoinculparen ó imprantaren estas novas medidas. Beiras atribúe a estos entes unha responsabilidade certa na traxedia.    
O chiste de Caín, en La Razón d´hoxe, resulta oportuno. 

domingo, 28 de julio de 2013

SANTIAGO, DÍAS DE DOLOR

A seguridade do tren Alvia, en entredito. Deben xustificar, ademáis, por qué foi inaugurado en precario, aínda que agora digan que levaban un ano ensaiando a imprantación do sistema de seguridade ERTMS. 

Pontevedra, 29.07.2013
Entrada n. 1690 do blog
Artículo semanal no Diario de Pontevedra dos luns.

Santiago, días de dolor,
por Xesús López Fernández

            En relación co accidente ferroviario de Santiago recibín, o 24 de Xullo, un correo electrónico do padre Paco Castro, a súa primeira meditación sobre o drama acontecido, que decía (a traducción é miña): “Hoxe a miña cidade da alma chora có corazón ferido, como unha nai sen acougo, e os pasos dos peregrinos da terra van ser un canto de esperanza en comunión cos novos peregrinos da Eternidade.  Dende San Francisco, no corazón de Compostela, hoxe sentimos como nosos os sofrimentos das víctimas desta catástrofe e dos seus familiares e amigos. Temos levado mantas prós familiares das víctimas; tamén ofrecín o meu sangue. Ogallá poideramos ter feito máis, moito máis. I en breves horas vou celebra-la Eucaristía no día de Santiago e pedir ó Resucitado que acolla no seu fogar ós que deste xeito, tristemente, amanecen á luz da Eternidade.”

            Coido que no dito polo padre Paco está resumida tamén a afoutada entrega das xentes de Angrois dende os primeiros momentos da catástrofe que, na medida do posible, contribuíron a darlle os primeiros auxilios ás víctimas do desastre, mesmo a rescatar vidas cando éso foi posible. A cifra de mortos foise disparando ata os 78, xa identificados nun tempo record, mentres algo máis de 70 accidentados permanecen feridos, algús críticos, en diversos centros hospitalarios. O día 25 recibía unha chamada telefónica dunha rapaza amiga. Estaban preocupados na casa porque non sabían do seu tío, vicario na parroquia de Santa Teresa, en Colmenar Viejo, home querido e sacrificado, unha verdadeira institución. E mandeille un correo ó meu amigo frai Paco Castro, por si el podía ter acceso a unha información veraz. O sacerdote, José María (Chema) Romeral Escribano, resultou ser conocido seu, e contestoume:

            “Paz e Ben, Xesús: Acabo de enterarme, e parece ser que está entre os falecidos. Coñecíao, coincidimos hai anos en Colmenar Viejo cando ía predicar alí a Novena da Virxe, en agosto. Parece ser que viña estar cun amigo xesuíta. Síntoo, de corazón. ¡Qué tristura! Acollámonos á fe e que Chema pregue por nós cara ó Pai do Ceo. [….]”. Efectivamente, a morte de Chema confirmariase. E cando xa todo é dolor, cando se contan case oitenta mortos, parece anecdótico cargarlle as culpas ó maquinista, ó que os seus compañeiros definen como prudente. O tema foi comentado en diversos medios nos que, precisamente, censuraban a precipitación coa que o home foi acusado; se antes non habería que entrare a considerar outros aspectos: a traza desa curva maldita, con radio  de 500 metros, a circunstancia de que o tren viaxaba sen o sistema de control ERTMS activado, que tería evitado, posiblemente, o accidente. E a verdade é que non está axeitadamente aclarada a cuestión do control que debería levare este tren. Confiemos en que a Xusticia esclareza o asunto. Todo.

            O padre Paco Castro volve sobre o drama, á par que comunica sigue co seu labor cotián de atención fraterna ós peregrinos: “Paz e Ben: [….] Non somos alleos a cánto sofrimento se ten ido acumulando ó longo das últimas horas na nosa cidade e, como onda expansiva, a moitos lugares do mundo”. (Tamén ó Brasil onde, no marco das Xornadas Mundiales da Xuventude, o papa Francisco dedicou unha oración ás víctimas da traxedia de Santiago). E sigue o padre Paco Castro: “Na  Meditación pola Paz que celebramos cada noite cos peregrinos/as, tivemos moi en conta esta realidade tan tráxica. Sentíndonos parte da gran familia da Humanidade, temos acendido un cirio que simbolizaba a luz dos que xa son peregrinos na Eternidade. Antre os asistentes estaba un peregrino que acababa de perdere á súa nai no tráxico acontecemento. Quixemos manifestarlle o noso agarimo por medio dunha sentida aperta que sempre compartimos antre todos, que nesta ocasión contiña unha mensaxe especialmente entrañable coa que queriamos manifestarlle a el, á súa familia, o noso agarimo nestos momentos de escuridade e tristura. [….] Ultreia et Suseia, máis alá e cara ó alto…[…….] Seguimos camiñando, os daquí, en comunión cos dalá, porque o amor é máis forte que o sofrimento”.  As víctimas de Santiago son xa as nosas adiantadas. Aquí nadie queda. 

lunes, 7 de enero de 2008

INICIATIVA CIDADÁN D´OS PRACERES [23.05.2007]

Avalada polas dúas sentencias, no seu blog berra a ICPraceres: "¡No lograron callarnos!".

O ferrocarril que vai pola praza d´Os Praceres é ilegal, agora dito polo Tribunal Supremo do Estado, como tamén é ilegal a factoría Tradepana, según outra sentencia. Que conste.

Pontevedra, 7.01.2008

O PSOE fala de actuaciós que non se ben entenden e que quedan analizadas no traballo hoxe inserido, "O protagonismo anunciado". A ver ónde chega o tal. Como no remate do artículo faise alusión ás sentencias que avalan a defensa do Estado de Dereito feita polas xentes d´Os Praceres, penduro no blog a promesa formal daquel grupo, que parecía te-las ideas claras en relación coas necesarias actuaciós en Pontevedra, prá súa posible restauración.

EL PLAN DE INICIATIVA CIDADÁN OS PRACERES


por Eladio Torres Castro (fecha 23.5.2007)

Se acaba nuestra campaña, una campaña llena de ilusión, un esfuerzo continuado para hacer llegar a los ciudadanos un mensaje veraz: que si el 28 de mayo formamos parte de la nueva corporación municipal van a estar representados, van a tener voz en los plenos del concello pontevedrés.

Queremos ser su voz. Sabido es que no hemos estado presentes en algunos medios, que nuestras posibilidades no nos han permitido ir más allá de los 500 carteles que, robándole tiempo al descanso hemos procurado ir pegando en distintos lugares, para así reclamar vuestra atención, acaso de forma insuficiente. Nadie nos ha financiado y nuestras posibilidades fueron siempre muy limitadas económicamente.

Lo antes dicho no nos ha impedido desarrollar un plan de recuperación para la zona vieja, deprimida después de ocho años de agresión urbanística continuada, o de falta de visión de los grupos políticos para promover algún pacto puntual y evitar destrozos como los acometidos con las viejas plazas, ahora privadas de su tipismo, carentes de alma. ¿Cómo se ha consentido el destrozo de las plazas de la Verdura o de las Gallinas, ahora privadas de bancos?. Nosotros proponemos la restauración de la primera, entre otras actuaciones urgentes para devolver la ilusión a los residentes.

Como propondremos también, si logramos representación popular el 28.5, la retirada de los mosquerones que, como carceleros amenazantes, van estando presentes en diversas calles y glorietas como determinantes de la parálisis creciente impuesta por el gobierno local. Han arruinado la ciudad aunque le llamen a su obra “nueva economía”.

Pero hablemos de ICPraceres, nacida en circunstancias extremas y como alarde, tenemos que decirlo así, de la defensa del Estado de Derecho.

Desde la Plataforma da Defensa da Praza dos Praceres, donde fuimos víctimas de la agresión de las Administraciones que han seguido “comiéndose” nuestro mar, el mar de todos, al tiempo que han desarrollado un tren carente de toda lógica por dominio público marítimo terrestre, que deberá ser levantado para no impedir el acceso de los ciudadanos a las marismas de Lourizán en un horizonte más o menos próximo, al finalizar las concesiones que sobre ellas gravitan. Eso es algo que se le ha escapado a las corporaciones de Marín y Pontevedra, que han hecho dejación de funciones y han sometido el medio ambiente al urbanismo salvaje.

Creíamos que Telmo Martín traía un discurso distinto, porque habló de recuperar la playa de Lourizán y de retirar la depuradora de Os Praceres, pero en su visita a nuestra parroquia de fecha 22.5 ha entregado unos planos que no muestran la regeneración litoral; que incluso contemplan más rellenos hacia Marín y no plantea el levantamiento del tren ni la ejecución de la sentencia del Tribunal Supremo que ha ratificado otra anterior sobre la ilegalidad del paso a nivel de nuestra plaza. Lo han engañado. Y tenemos que urgir la ejecución de dicha sentencia y está claro que los partidos, aunque lo han manifestado en un pleno, no están con nosotros.

Dos sentencias, como es sabido, avalan nuestra actuación, nuestra defensa del Estado de Derecho y la independencia del Poder Judicial. Por eso estamos en Política, para intentar corregir cosas, dinamizar la vida de esta ciudad a la que están matando y recuperar también su medio natural, en especial la ría, que queremos salvar de los predadores, ya sean fabricantes de solares a costa del mar, ya sean las Administraciones que, por falta de inteligencia, son incapaces de concebir un verdadero plan de saneamiento para un medio sensible. De una u otra forma procuraremos ser dinamizadores a la hora de encontrar soluciones. Proponemos la recuperación del litoral natural y el pulso de la ciudad, ser portavoces vecinales en problemas de diverso tipo: circulación, depresión zona vieja, medio ambiente, ruídos.

martes, 3 de julio de 2007

O FERROCARRIL DA VERGONZA

Pontevedra, 4.7.2007

A execución da sentencia do 5.03.2007, ratificando outra anterior que declaraba ilegal o insultante ferrocarril da Praza d´Os Praceres, debería estar xa en fase terminal, porque o prazo con que contaba o Ministerio de Fomento vence o próximo día 9.

Surís, o actual presidente de Autoridade Portuaria pode facer bos ós anteriores Iribarren e Ramallo. Polo menos no sentido que se lle pode dar ás súas palabras sobre novas actuaciós no Porto. Pola súa cabeza parece non pasa o cumprimento da sentencia. E onte estivo presente nas conversas celebradas antre Pachi Vázquez, o conselleiro de Medio Amiente da Xunta de Galicia e Víctor Nogueira, en representación do grupo de empresas de Ceferino Nogueira, na terminal cuberta, que parece volveron inaugurar. (A primeira inauguración foi no 2003, se a memoria non falla)

Un non quere maxinar que antre os conversantes se puido ter falado de lle tirar importancia á sentencia do Tribunal Supremo da Nación. Como por outra banda o Ministerio de Fomento non se sabe de qué vai, denunciada incluso a súa actuación no entorno de Lourizán polo Ministerio de Medio Ambiente da Administración Aznar. Pero, en fin, parece que en Fomento seguen a manda-los mesmos que mandaban, porque xa hai que ter dinós (collós) pra gastar cartos públicos na construcción dun ferrocarril privado, ilegal como queda dito.

-A Plataforma Defensora da Praza dos Praceres acaba de remitir unha nota a tódo-los medios de comunicación, porque non van consenti-lo incumprimento da sentencia. Sigue a nota do colectivo defensor de Lourizán-Parroquia Mártir.

-De la Plataforma Defensora da Praza dos Praceres, Pontevedra, a todos los medios de comunicación.

Eladio Torres Castro, como presidente y portavoz de la citada Plataforma, en relación con la ocupación ilegal de la citada plaza, tiene la obligación de recordar:

1.- Que la ilegalidad del ferrocarril en superficie, con pasos a nivel por la plaza de Os Praceres, protestado por el vecindario desde el primer momento y a consecuencia de la dejación de funciones de los Concellos de Pontevedra y Marín, fue definida por sentencia del Tribunal Superior de Justicia de Madrid con fecha 5 de febrero de 2004, ratificada por el Tribunal Supremo del Estado con fecha 5 de marzo de 2007.

2.- Que por dicha sentencia se declara este asunto como firme y definitivamente juzgado; que la misma debería insertarse por el Consejo General del Poder Judicial en la publicación oficial de jurisprudencia del Tribunal Supremo.

3.- En dichas circunstancias y como la Plataforma Defensora da Praza dos Praceres y este portavoz han venido declarando demandan, una vez más, la ejecución de la sentencia, el levantamiento de la vía ilegal en el tramo de la Praza de Os Praceres.

4.- Que dicho levantamiento debería estar ya en vías de realización, habida cuenta de que el plazo de que dispone el Ministerio de Fomento desde la fecha en que recibió la comunicación de la sentencia se agota el próximo 9 del corriente mes de Julio.

5.- La Plataforma Defensora da Praza dos Praceres piensa exigir la actuación necesaria para la reposición de la legalidad y espera que las fuerzas políticas no se posicionen en contra de lo ratificado por la citada sentencia del más alto tribunal de la nación.

6.- Aunque los diversos partidos políticos representados en el Concello pontevedrés hayan reconocido en un pleno, a la vista de la sentencia producida, la vergüenza de su anterior dejación de funciones; que incluso se hayan solidarizado en dicho momento con los vecinos de Os Praceres, la obligación de los mismos pasa por no entorpecer durante más tiempo la reposición de la legalidad; es más, deberían ser ya parte activa contra las maniobras que desde la Autoridad Portuaria está promoviendo su actual presidente (cargas de dinamita en los fondos del puerto incluídas), y en relación con el Proyecto Básico del Plan Especial del Puerto, también denunciado ante los tribunales.

7.- Dicho esto, la Plataforma Defensora da Praza dos Praceres, para el caso de que el Ministerio de Fomento no quiera acometer las pertinentes obras, ofrece, a partir del 9.7.2007, su colaboración activa en la redacción de un proyecto alternativo para el levantamiento de las vías del ferrocarril ilegal.

Pontevedra, 3 de Julio de 2007

Fdo. Eladio Torres Castro