CONSECUENCIAS NON QUERIDAS [24.08.2001]

Rúa Martitegui, outro dos espacios en regresión, prohibído-los aparcamentos coa interposición dos mosquerós que abondan na cidade. Esta obra marcou un novo retroceso do Bloque en Pontevedra. Foto do autor.

Pontevedra, 21.03.2008

Entrada n. 456 do blog.

Outro traballo do ano 2001. Non precisa de máis comentarios. Decir que, talvez, as cousas van a peor, ata límites insospeitables de peatonalización e desfeita urbanística.

CONSECUENCIAS NON QUERIDAS [24.08.2001],
por Xesús López Fernández

A empresa concesionaria do servicio da grúa parece está a perder cartos, e alega que a situación é insostible. Quere abandona-lo servicio --cuestión a estudiar polos asesores xurídicos do concello-- cando faltan dez meses prá finalización do contrato. Da súa resolución depende a posible convocatoria dun novo concurso. Alega o xerente da empresa, Joaquín Carballo, que este ano están a engancha-la mitade dos coches do ano pasado, que de 600 pasaron a 300, e atribúen a baixa actividade actual á progresiva peatonalización da cidade. Se no PP din que a empresa deberá demostra-las perdas, dende o PSOE afirman que non é boa a decisión da concesionaria de deixa-lo servicio e que esta situación parece un resultado non querido da peatonalización en marcha. E un pergúntase por qué ante certos negocios, en certas rúas, os coches aparcan indebidamente sen que a grúa apareza. 

Outros que parece o teñen igualmente crú son os taxistas. Curiosamente, como no caso da grúa, os seus ingresos reducíronse tamén á mitade. De gremio favorecido, privilexiado coa parada de Daniel la Sota, tamén a eles lles chegou a hora ó tempo que se configuran novos espacios de terrazas antre o Rías Baixas e a Glorieta de Compostela. Atender antes a un cliente era relativamente fácil. Agora hai que ter imaxinación pra atinar cun circuíto alternativo, convertida Pontevedra nunha especie de laberinto. As carreiras son normalmente máis longas, máis caras, e a xente opta por prescindir do servicio dese colectivo, que se considera perxudicado polas obras, polos cortes de tráfego i, en terceiro lugar, pola peatonalización, aínda tendo acadado do concello autorización para cruzaren a zona histórica pra así atenderen ós seus usuarios, levalos ó sitio por eles indicado. 

O esquema peatonalizador parece non vai máis alá da posibilitación de novas terrazas --por certas obras hai prazas que perderon a persoalidade, desaparecidas coa proliferación de veladores--. Os concesionarios non sempre mostran no negocio a viñeta alusiva ó número de mesas, que tampouco se cinguen ó longo da fachada. Invaden rúas e prazas, cortan o paso incluso ós privilexiados que dispoñen de garaxe coa visible indicación de “vado permanente”. Coas terrazas, nen as ambulancias o teñen fácil. É unha das consecuencias graves da política de “okupación” que está a traer esa concepción urbanística --¿?— de encher de xente, case sempre non residente, os largos do casco vello, algo que pra algús é proba da recuperación dunha zona deprimida, mellora que beneficia certamente a bares e tabernas, mais non aporta calidade de vida ós residentes, antes ben unha incomodidade crecente, máis ruído i estrés. E o comercio tradicional sigue a morrer cada día un pouco máis. 

Ante o espectáculo das prazas todo terraza, os veciños do lugar síntense coutados ó achegaren á súa casa paquetes de certo volume ou bulsas, observados mentres pasan como menesterosos, porque non poden usa-lo coche como quixeran. Pra impedilo están as terrazas pasarela. I ésta é unha idea que lle quero dar a certa asociación comercial que tenta vende-lo seu discurso torto dunha reactivación que non chega. ¿Por qué non monta algún desfile de modas? Podería promocionar moda galega, valerse dunha pasarela que cruzase certo lugar que acaban de descobrir. O dinamismo da asociación --as subvenciós-- serviría pra contar coa colaboración de diversas modelos de alta costura. Pero, animado o espectáculo con lucerío especial e música soave, de súpeto --¡qué horror!— aparecerían dous ou tres veciños do lugar coas bulsas do lixo, pola pasarela, único espacio do que disporían nese momento e nesa hora, despois das oito e media. Protestas dos espectadores pendentes das top models: “¡Por aí non!”. “¿E logo por ónde, se non temos outro camiño?”. O esperpento é posible, unha máis das consecuencias non queridas dunha peatonalización aloucada, estordegada, improvisada, descerebrada. ¡Apaga o candil!. É un decir.

SOBRE PEATONALIZACIÓN [26.08.1999]

Unha mostra das escachaduras dos "skaters", sobre as que a Policía Local non demanda responsabilidades porque os pequenos delincuentes son menores de edade, parece que sen pai. Foto do autor.

"Skaters" na Casa da Luz, nun receso ó sentírense observados. A súa presencia no lugar e a escachadura das lousas de pedra do chan cos seus monopatíns, non importan á policía, que non aprecia os danos. Os veciños, indefensos. Foto do autor relacionada coa anterior.

Rara peatonalización. Os peatóns non poden pasar polos soportales da foto, "privatizados" vergonzosamente. Tampouco funciona a Policía local neste apartado da normativa de veladores. Foto do autor.

Baixo da Casa da Luz. Comercio do rastro dominical, "a sonada revitalización da zona vella", onde sei de xente que atopou nele algunha cousa roubada no seu domicilio: candieiros, xogos de café, maceteiros.... Foto do autor.

O nacemento visitado, detalle. Menos laberinto que Pontevedra, o Laberinto de Lou-lo-Chu, ou de Chu-en-Lai, vaia saber. Fotografía do autor.

Pontevedra, 26.01.2008

Entrada n. 419 do blog. Trátase desta volta dun traballo escrito cando arrancaba a peatonalización. As consecuencias daquela previstas non eran nada en relación co realmente acontecido, o logro dunha cidade aganada, cercada, na que resulta case imposible entrar.

Aínda onte, unha familia de Vigo desprazouse a Pontevedra coa intención de ver un "belén". Saída de Vigo ás 5,30PM non foi posible a súa arribada ata case as 7, polo difícil acceso ó parking da praza de Barcelos, cando na cidade olívica non existen os problemas aquí creados, a proba está en que mentres se pode cruza-la urbe atlántica en couse de 15 minutos, entrar na cidade que se quedou sen mar pode tomarnos, ás veces, unha ou dúas horas. Non ten nada de particular que a xente acabe por se marchar ante a situación demencial creada, o Gulag redeseñado cada pouco tempo.

Tamén onte tiven que chamar de novo á Policía local, sen resultado, polo problema dos ruídos que producen os "skaters": ruídos, rotura do chan de lousas de pedra a consecuencia dos seus brincos, e sobre todo agresión á intimidade familiar, á necesaria privacidade do individuo pró seu desenvolvemento. Pero do que a tal agresión poida ter de achanzamento de morada, na Policía local non saben, polo menos non sabía o ceporro co que falei en conversa que debeu quedar grabada, se non outaron por borrala á vista dos disparates ditos polo xendarme telefonista. Deberían tomar un curso sobre "dereitos humáns e medio ambiente". Abondaría con que leesen algunha sentencia do Tribunal de Estrasburgo de Dereitos Humáns. Sigue o artículo.

SOBRE PEATONALIZACIÓN [26.08.1999],
por Xesús López Fernández

A peatonalización. Prefiro esta palabra que non a de “peonalización”, unha de tantas coas que o galego se convirte, ó meu modo de ver, nunha língua chirlante, que renxe como con tantas outras metidas no saco do noso idioma dun tempo a esta parte por teima estrictamente diferencialista. A polisemia da verba dá lugar á confusión e o diccionario oficial quédase corto, moi corto. O idioma non cabe nese cesto e hai que botar man de glosarios ou, simplemente, do léxico popular do que algús están a fuxiren nunha aventura que pode acabar mal, como xa as enquisas están a recoller. I eso non se remenda con series como a de Mareas Vivas ou Pratos Combinados, as máis populares da TVG. Por algo será. Non é sóo asunto de “gheadas”.

Cando van alá tres semanas de peatonalización, neste momento, lémbrome da proposta do alcalde Tierno, ó que non lle gostaba a expresión “calle peatonal” e prefería a de “calle de solo andar”, posiblemente máis arcaica expresión, pero tamén máis próxima á psicoloxía da nosa língua. Zona pra camiñar, andar ou pasear. E, a esta altura do invento, semella que a xente lle está tomando gusto, salvo os consabidos traumas, os que permanecen despois daquel día negro, 7 de agosto, o da posta en marcha do invento, porque si é certo que o entorno urbán gañou en elegancia, que un se sinte máis liberado sen a presencia de vehículos ou limitada ésta a certos espacios, tamén é certo que aínda non se produceu a necesaria adaptación á circulación perimetral agora imposta (dirección única en C.Roffignac e A. Malvar , etc.), na que poden evidenciarse puntos negros. Tal vez houbo un pouco de precipitación.

A zona vella non podía ser un gran garaxe, está claro, pero vivir na zona vella vai seguir significando a imposibilidade de acceder a certos estándares de calidade de vida (lugar de aparcaxe, ascensor, ausencia de ruídos). E temo que o éxodo poida aínda continuar, máis alá do 40 por cen de vivendas desocupadas que ten denunciado a asociación Cidade Vella. Pergúntome se así como, en función de certos intereses, teñen desaparecido edificios a conservar (un deles onde se está a construi-lo novo centro comercial de Froiz, ou barrios enteiros nalgún caso) non se poderían facer excepciós de carácter puntual (agrupación de casas, edificios de aparcamentos en superficie, etc.). Estou seguro de que dun concurso de ideas podería sai-la necesaria salvación da zona vella, a súa potenciación como centro comercial.

Coido que hai que denunciar cousas, como é o caso da case-privatización das prazas públicas, convertidas en grandes terrazas. Rúas enteiras están agora bloqueadas polos bares, o que supón un impedimento pró acceso en coche dos residentes ás súas casas, ou a imposibilidade de maniobra en espacios abertos nos que certos bares exercen o seu negocio e tiranía. Os pivotes e cadeas existentes son agora innecesarios e a súa supresión facilitaría, ás veces, o paso ou a retirada do residente que se sinte demasiado marcado, reprimido, sucumbido baixo a dictadura dos peatós que, nalgús casos, fan total ignorancia dos coches, como se buscaran a posible lesión e pensión vitalicia. E unha denuncia final: O labor da grúa amolece en certos casos e a súa rixidez na zona vella desaparece ante certos negocios. Aparcaxe en dobre, bingos, día e noite. ¿Non é falta ou é que non se vixía?

O LONGO AGARDAR [10.12.1999]

Excavaciós no vello porto pontevedrés, na Ponte de Burgo. Museo efímero que vai quedar consolidado e incidir, talvez negativamente, na dinamización que dende a zona vella están clamando residentes e comerciantes. Foto de Xesús López Fernández.

Deseño Gulag, pra evita-la revitalización da cidade. Cobián Roffiñac, agora corredoira. Fotografía de Xesús López.

Pontevedra, 8.1.2008 Crónica do 1999, unha máis sobre a mala actuación do goberno local de Pontevedra. Ainda que na parte final parece destilarse un certo optimismo, habería que retira-las palabras, porque o BNG suspendeu a asignatura clamorosamente. Eles siguen coa "foto-finish" do Gulag, da fin da democracia, dunha involución cada vez máis consolidada. ¡Probe Pontevedra!.

O LONGO AGARDAR [10.12.1999]
por Xesús López Fernández

Volve esta-la zona vella vestida de ornato funeral, tristes guirnaldas pra faceren aínda máis triste ese espacio, sombras sobre sombras que non animan ó persoal a visitala. Estase a celebra-lo cabodano como o requiem xa contado en decembro do 1998, e recúrrese á mesma idea, ó alumeado triste no que se gastaran daquela –decían— quince millós setecentas mil pesetas. E poderíanse asimilar de novo as colgaduras a crespós de tanatorio. Pero a zona está inorde, triste de tódo-los xeitos e os residentes entendemos que non se traballou con intelixencia na revitalización da mesma, se acaso telumbramos un certo chalaneo na defensa de intereses capitalistas bastardos. A cidade vella nótao, e o comercio todo da capital tamén. Por eso o 13-J resultou como resultou, ademáis de outras cuestiós aínda non resoltas.

Estaba previsto o cerre do Mercado de Abastos no outono 98. A incapacidade dos gobernantes pra marca-lo paso --confiados a unha improvisación constante-- trouxo como consecuencia unha certa ralentización na escenificación da ruína ademáis do sobregasto na construcción do mercado provisional. ¿Por qué non saíron as contas? ¿Orzamento mal redactado ou é que o costo do material disparouse máis alá da conxelada inflación?. Existe a opinión –dabondo xeneralizada-- de que tentaban poñer atrancos pró retorno da actividade ó Mercado de Abastos, inviable sen infraestructuras e sen aparcamento como se sabe. E van xa alá dous meses da inauguración da instalación provisional --¿?--, na que non hai necesariamente alegría. Existe a impresión de que a xente non vai aguantar un ano. Algús desesperan.

O equipo de goberno ten agora unha papeleta difícil. A nova da viabilidade do aparcamento soterraño sirveu pra motivar a moita xente, que permanece agora atenta ós prazos: a ver si realmente comezan as obras en xaneiro, a ver cómo se traballa día e noite pra acorta-la duración das mesmas. a ver, a ver...O Bloque --se fai ben as cousas-- pode agora comezar a gaña-las elecciós de forma real. Pero que teña en conta que se está a falar de posibles movilizaciós porque moitos comerciantes non van resistir. I é vital pra Pontevedra que se poida reconverti-la zona vella nun verdadeiro centro comercial e social, ó que se poida acodir sen présa, incardinado no recinto histórico, idea xa considerada pola primeira corporación democrática da nosa capital. Que demostren que a cidade non é un simple enredo.

Quixeramos ser optimistas, ver que a cidade vella sigue sendo posible, viable como marco de convivencia, como lugar habitable, como centro de transacciós. A tarea é enorme en canto ás necesarias restauraciós de rúas e casas, en canto á eliminación do xarabaldo noitarego, defensa do mobiliario urbán, limpieza, educación no tema dos residuos, hai que sinaliza-la peatonizalización decentemente, etc...Coido que o equipo de goberno tomou o mandato con ilusión –co referente de cómo traballaron en Allariz— e que aquí teñen un marco grande de posibilidades. O traballo vai ser inxente a pouco que se queiran aplicar. E sería bo o traslado de Tafisa pra outro lugar, sen vertidos nen emisiós. Non esquezamos que con ela chegou a morte a esta ría. Fernández Lores ten diante súa un labor duro, rexenerador, envidiable. Hai que acorta-la longa espera programada pola oposición. E que o Mercado volva.