BENEDICTO XVI, ECOLOXÍA E RELATIVISMO

Foto tomada dun blog amigo, Cara a Cara. O Santo Padre trasládase a Castelgandolfo, paso previo á súa instalación nun pequeno convento ubicado no propio recinto vaticán. Eu coido que a evanxelización promovida por Benedicto XVI vai tomar, de cada volta, máis forza. E nesa escalada, a sociedade ten que combatir con forza á Besta do Relativismo, ós seus axentes políticos nemigos da Vida, da Familia, do Medio Ambiente, con sobreabondancia de corrupción nas diversas Administraciós. En Pontevedra sabemos da política ambiental blasfematoria hai tempo posta en práctica pola mafia portuaria e os partidos políticos, e contra dela téñense pronunciado como auténticos profetas as xentes d´Os Praceres, como se apunta nos dous posts anteriores; tamén Salvemos Pontevedra exerceu aquí proféticamente aínda que os procedementos permanezan dormidos no TS. Ambos grupos asumiron aquí a acción popular pra ver de desterra-lo mal xerado polo Relativismo moral das Administraciós. 

Pontevedra, 4.03.2013
Entrada n. 1620 do blog
Artículo semanal.

 Benedicto XVI, Ecoloxía e Relativismo,

por Xesús López Fernández

            O Papa, que aceptara homildemente a votación do cónclave no que foi escollido, acaba de renunciar, tamén homildemente, peregrino na súa última etapa según a súa propia definición. Algo de premonitorio podería haber no seu escudo papal, visible nos xardíns do Vaticano, que no seu tercio inferior mostra o perfil dunha cuncha de vieira, escudo do que tomei diversas fotografías con motivo dunha peregrinación diocesáa a Roma na que participei en marzo do ano 2007.  Ambiente cosmopolita, a praza de San Pedro estaba ateigada de xentes chegadas de todo o mundo durante a celebración litúrxica presidida polo papa Benedicto. Pola tardiña teriamos ocasión de visitare parte dos xardíns privados do Vaticano, hora na que tomei a fotografía que os curiosos poden ver en facebook. Son momentos que agora lembro con intensidade, así como as nosas visitas ás catacumbas, basílicas e non poucos monumentos románs.

            Poucos acontecementos terán contado con tanta audiencia televisiva como os últimos actos convocados polo papa cesante, así como o seu traslado en helicóptero a Castelgandolfo, antes de se asentar definitivamente nun pequeno convento, no propio recinto vaticán. Benedicto XVI/Joseph Ratzinger non se vai lonxe e vai seguir colaborando como home de oración i estudio coa Igrexa. Levo leído non poucos traballos en relación co tempo que agora se cerra, pero que deixa marcadas posibles claves exemplarizantes pra católicos e non católicos, porque a sociedade veu sentindo a Benedicto XVI de cada volta máis próximo ó longo dos case oito anos do seu papado, incluso xentes doutras relixiós, porque foi un papa que predicou o entendemento, como tamén denunciou o Relativismo moral ou deixou non poucas referencias á Ecoloxía.

            Resulta grata a mensaxe de empatía que dirixe ó Santo Padre o presidente da República Italiá Giorgio Napolitano, que traslada de novo o reconocemento e afecto dos italiáns no momento final do seu mandato. “Teño sentido e sinto que podo facelo no  nome do pobo e da nación que este pontífice non italián ten amado sinceramente, ó tempo que acompañado con constante simpatía e benevolencia. Incluso os máis alonxados da Igrexa e da práctica relixiosa apreciaron a altura da investigación e das aportaciós ó pensamento de Benedicto XVI, o mesmo que a súa simplicidade e discreción, como que os anos do seu pontificado figuran antr´os máis sereos na relación antre a Igrexa e o Estado do noso país, no sentido do respeto mutuo e de vontade de colaboración”. Napolitano fai mención de que a súa despedida persoal do Santo Padre, o pasado 23.02, estivo presidida pola emoción, acadado un nivel de confianza, unha afinidade que os levaba máis alá de calquer formalismo e oficialidade, compartidas preocupaciós e puntos de vista sobre a situación de Europa.              

            Este papa foi o que máis tocou o tema da Ecoloxía, unha ecoloxía que tivese en conta tanto o entorno natural como o social, ó home como protagonista principal e ás outras criaturas. A cuestión do Relativismo moral que a sociedade, especialmente os políticos, ven decote como o seu propio credo, é causa de non poucos males, incluso a propia crisis pode te-las súas raíces nese relativismo zafio exercido dende certas poltronas, contra a Ecoloxía, contra a familia e dereitos irrenunciables. Finalmente, ós políticos progres parece terlles reventado o discurso relativista ó ter renunciado ás  raíces da civilización cristiá. O Patriarca da Igrexa Ortodoxa Rusa, Kiril, loubaba este primeiro de marzo a loita de Benedicto XVI contra o relativismo moral. Nese relativismo reside o mal contra o que teremos de loitar. A sociedade comeza a tomar conciencia, percibe que hai que facer un gran esforzo de rexeneración e cáles son as claves pra afastare ós políticos inícuos. Ó futuro papa, como líder moral, agárdanlle tempos difíciles contra ó demo do Relativismo, o furancho do mal.  

ADVENTO, TEMPOS DIFÍCILES

En Ein Karem, monumento en lembranza da visita de María á súa curmá Isabel, que xa está en estado de gravidez avanzado; ela, da que se decía era estéril. [Pra agranda-las fotos clicade sobre delas un par de veces]
Outra perspectiva do monumento. A parede da dereita recolle o Magnificat en diversas falas do ancho mundo.
...benedicta tu in mulieribus, et benedictus fructus ventris tui, Jesus. Amén. En Ein Karem, Terra Santa.
-
Artículo semanal. Teríame, cecais, que ter centrado máis na persoa de María, en Expectación do Parto, María da Esperanza ou da O, patrona de Pontevedra ignorada polos relativistas que mandan no concello. Pensan que poden recrearen unha cultura nova, prescindindo do cristianismo. Eles creen que ignorando a María, a San Sebastián, ou a papeleta medioambiental na que exercen de traidores, a sociedade vai quedare reducida a ermo cultural. Non deixa de ser curioso que ignoren a Deus, pero non ó Anticristo. Curioso... Eso explica cousas do seu relativismo de ignaros.
-
Pontevedra, 19.12.2010
-
Entrada n. 1385 do blog.

Advento, tempos difíciles,
por Xesús López Fernández

O mundo católico celebrou o 18.12 o día da Nosa Señora da Esperanza, a Virxe da O, patrona de moitísimos lugares [como 129000], que en España celébrase dende moi antigo, sendo establecida litúrxicamente en tempos do Décimo Concilio de Toledo, ano 656, polo seu bispo Uxío III, como Expectación do Parto. Tamén é patrona de Pontevedra, representada por unha imaxe da igrexa de San Bartolomeu. Aínda que ignorada dende a óptica dun relativismo pacato, como tamén o patrón da cidade, San Sebastián, diríase que hai un certo crescendo na devoción á Virxe da O ou da Expectación, talvez na línea da recomendación papal, según Peter Seewald, [autor dun libro recentemente publicado por Herder, Luz del Mundo, un libro-entrevista], que afirma que o Papa non dá Europa por perdida a pesar da caída dramática da fe cristiáa, do tempo difícil que vivimos. Certo que o catolicismo estivo moi á defensiva, case caracterizado como unha forza nemiga do progreso. I el móstrase optimista.

Non podemos seguir como ata o dagora sen poñer en peligro a vida do planeta e o desenvolvemento da Humanidade, di Benedicto XVI. Son tempos difíciles e a enxeñería social posta en práctica polos relativistas estanos a levare a unha ruína total de valores, pero el síntese optimista. É clave, di, reaprende-lo sentido da palabra “libertade”, que non pode significar nengún tipo de bula pra facere todo o que resulte posible facer, senón que ten que estar orientada cara o concepto do ben; o contrario do que a dictadura do relativismo, co seu discurso continuo sobre libertade e dereitos humáns, incluso de Estado de dereito, todo falacia porque se traduz no contrario, tamén en espiral de violencia contra a familia e clases traballadoras e pode significar que a forza anticristiáa dispoña dun verdadeiro programa, como predicaba Karol Wojtyla a Paulo VI e á Curia de Roma no 1976, nuns exercicios: “Probablemente estamos chegando á hora da máxima tentación”, según recolle o prólogo do libro de John Henry Newman “Cuatro sermones sobre el Anticristo”.

Volvamos a María, que acatou en Nazareth a mensaxe levada polo arcánxel Gabriel e que ante a nova de que a súa prima Isabel, a chamada estéril, agardaba un fillo, dirixiríase a Ein Karem a visitala. Alí, en Terra Santa, estiven o pasado ano, algo xa comentado no seu momento. Coido que é todo un privilexio té-la oportunidade de visita-los santos lugares, que as sagradas escrituras toman unha dimensión máis fonda, que a fe resulta enfortecida desa experiencia. E agora, cando imos celebrare o nacemento do Señor é coherente ter presentes os “tempos” da anunciación e da visitación. En Ein-Karem, “Fonte da Viña”, lugar de templos coidadísimos existe un monumento que recolle o momento do encontro das primas, María e Isabel. I é tradición a de que a fonte, o manantial, naceu nese momento emocionante do saúdo das primas naquel lugar, a terra de Xohán Bautista. Xohán ven de Yohohanan, que significa “Yahvé foi favorable” en hebreo, según leo na obra de Daniel Rops.

En Ein Karem, Zacarías, que era ancián, pedíralle un sinal a Gabriel, o arcánxel que lle comunicara que os seus rezos foran oídos e había ter un fillo, grande dediante do Señor, de nome Xohán. Pola súa edade e pola de Isabel non lle parecía posible o afirmado por Gabriel. E o sinal arcanxélico foille imposto. Quedou mudo ata que naceu o Bautista. E cando debatían sobre o nome do recén nacido, Zacarías pideu unha tableta na que escribeu: “O seu nome é Xohán”. Destrabóuselle a lingua e comezou a falare. Todo un privilexio poder visitar, naquel lugar, a igrexa do Bautista, [o precursor de Xesús, do que agora nace] e o Santuario da Visitación ou Magnificat, que lembra a visitación. María da Esperanza [a nosa patrona] e Isabel poden intermediar nas nosas peticiós pra que a Humanidade que sofre a dictadura relativista e os traballos da súa “enxeñería social” conoza unha nova alborada de rexeneración, porque vivimos tempos difíciles. A mediación salvífica de María e Isabel é posible. Pedida con fe.

SALVA-LA CREACIÓN [10.9.2007]

Nota.- Nesta creación a árbore, con follas que parecen emigrare cara ó ceo, con outras que caen ó chan pra se converteren en humus, quer representa-lo insustituible labor das árbores, que rexeneran a atmósfera, que fecundan a terra. [Dibuxo fractal de Xesús López, ano 1999]

Pontevedra, 10.9.2007Traballo que hoxe aparece en diversos medios, no que se analiza a toma de conciencia do actual Pontífice en materia de medio ambiente e o seu dramático chamamento ós mozos e mozas pra que salven o planete das intenciós do poder que xa non distingue o ben do mal.

Salva-la creación, [10.9.07]

por Xesús López Fernández

Aínda está recén o encontro de Benedicto XVI os días 1 e 2 deste mes en Loreto, perto de Roma, con 500000 xóvenes, unha preparación prá concentración prevista en Australia, Sidney, o próximo 2008. Según a tradición, en Loreto está a casa da Virxe María, onde viveu a Sagrada Familia en Nazaret, e que foi trasladada pedra a pedra ata a súa ubicación actual. A ese marco levou o Santo Padre unha mensaxe de compromiso, un mandato de toma de conciencia pra que a xuventude se implique, con fervor, na salvación da creación, porque está nas súas mans a recuperación do planeta. Animounos na multitudinaria misa celebrada no santuario a coida-lo medio ambiente e a salva-la Terra dun desenvolvemento que, ás veces, vai en contra do sotíl equilibrio da natureza. Na mesma línea, a Conferencia Episcopal italiá tomou a decisión de sinala-lo 1 de setembro como o Día pra Salva-la Creación, algo do que se congratulou o Papa durante a súa intervención. Confía Benedicto XVI que a xuventude vai té-la responsabilidade futura de protexe-lo planeta.

É sabida a línea ecoloxista do Papa que desta volta encomendou ós máis novos tres tareas: A de non ter medo a soñar aínda que a esa mocedade se lle presente actualmente un futuro difícil, case irrealizable pola sobrecarga de inxusticias e sofrimentos. “¿Cómo reaccionar ante o egoismo e a violencia que en ocasiós parecen prevalecer?......Deixen que este serán llo repita: cada un de vós, si está unido a Cristo, pode facer grandes cousas……..[e] non deben ter medo a soñar cos ollos abertos con grandes proiectos de ben, sen desacougárense polas dificultades.” Segunda tarea: Seguir a Cristo por medio do esforzo constante prá edificación dunha sociedade máis xusta e solidaria. “[….] a acción é urxente sen dúbida prá salvagarda da creación”. E recomenda o Pontífice un “decidido sí pra [….] inverti-las tendencias que poden estar a provocaren situaciós de degradación irreversible”.

A terceira das tareas é a de estare atentos ás mensaxes dos medios de comunicación e tamén a de seren críticos. “Vaian contra corrente: non escoiten as voces interesadas ou engaioladoras que hoxe promoven modelos de vida caracterizados pola arrogancia e a violencia, pola prepotencia e o éxito a toda costa […] envilecendo o ser”. E insisteu na recomendación de abandona-lo medo a escolle-lo camiño do amor e un estilo sobrio e solidario, un compromiso serio no estudio e no traballo. “O camiño da homildade non é o resultado dun fracaso, senón o dunha victoria do amor sobre o egísmo e da gracia sobre o pecado”. Algunhas das cuestiós que lle foron prantexadas ó Papa serían analizadas durante a súa visita a Austria, ó santuario de Mariazell, “pra confirmar á xente na fe, porque hoxe temos necesidade de Deus e unha vida sen Deus é unha vida sen orientación”.

A exposición doctrinal e filosófica que durante a visita a Austria fixo o Santo Padre precisaría dun maior espacio de análisis. Digamos, si acaso, que puxo un especial acento á hora de falar do “relativismo que todo relativiza; que o ben e o mal xa non son distinguibles” e, sen ese sentido, incluso a ciencia pode convertirse nun auténtico peligro. E parece que, con esa simple definición se entenden moitas das cousas que están a aconteceren nun planeta que se apaga. Eu perguntaríame se podemos agardar a que os xóvenes que acodiron a Loreto estean formados como grupos de influencia. Con este poder que nos leva ó holocausto é dificil que a nengún dos grupos que se formen lles dean a simple calificación de “axente social”, aínda que teñan capacidade crítica pra censura-los abusos en materia urbanística, a desfeita medioambiental, o abandono permanente das Leis, a neutralización da Xusticia ou a ruína ecolóxica programada. Como estamos nunha democracia rara e despiadada, a crítica de pouco vale e, dende o poder ou os grupos de presión agnósticos, a aposta polo Mal parece rotunda. ¿Cómo salva-la creación? ¿Qué podemos facer

?