ENCE CONTRA A XUSTICIA

O choriceo da Administración (os distintos grados da Administración) ten permitido a realización de obras como a rotonda que se ve no primeiro plano, con vistas a consolidare a ocupación das marismas de Lourizán, coa fábrica ou xa sen ela e reconvertida en solar. A certos políticos xa se lles ve a escuma que lles sae pola boca polas ganancias da presunta recalifición.. 

Pontevedra, 30.07.2014

Entrada n. 1772 do blog

ENCE CONTRA A XUSTICIA,

por Xesús López Fernández

Pensei en inserir esta nota, antes que no blog, como artículo de opinión en Pontevedra Viva. Fágoo no blog pra evitare comentarios doudos. Aquí, no blog, sóo se admiten comentarios de persoas  identificadas, se son respetuosos e axustados á verdade. A verdade é a que defende Salvemos Pontevedra, que inda onte presentou en roda de prensa a sentencia última do Tribunal Supremo, pola que se desestiman íntegramente, en tódo-los seus términos, os recursos de casación promovidos por Ence e o Estado contra a sentencia do ano 2011, que agora renace con toda a súa forza, que se fai firme. 

Ence excusa seguir inventando noticias, ou convertirse en contrapoder xudicial como tenta acreditar por medio de certos medios, dos que hai que entender algunha das noticias destos pasados días como simple espacio publicitario da empresa hai tempo sancionada por delito ecolóxico. Vai seguido o fallo da sentencia firme:

"En consecuencia, cabe estimar en parte la solicitud presentada por la recurrente en el escrito

presentado el 13 de enero de 2005, condenando a la Administración a la incoación del expediente de

caducidad de la citada concesión y a la adopción de todas las medidas legalmente contempladas para la

paralización de las actividades y suspensión del uso y explotación de las instalaciones que correspondan,

todo ello, sin perjuicio de las consecuencias que puedan derivarse de la incoación del procedimiento de

caducidad. Asimismo, no procede la incoación de los correspondientes expedientes de reposición de la

legalidad "urbanística", ya que la infracción de la citada legalidad urbanística, (no de la normativa de costas),

queda al margen del presente procedimiento.

Procede, por todo lo expuesto, la estimación parcial de la demanda.

SEPTIMO.- No se aprecia temeridad o mala fe en ninguno de los litigantes a los efectos previstos en

el artículo 139 de la Ley Jurisdiccional .

Vistos los preceptos legales citados y demás normas de procedente aplicación,

F A L L A M O S

ESTIMAR en parte el presente recurso contencioso administrativo interpuesto por don Juan , como

representante de la Asociación "Salvemos Pontevedra ", representado por la Procuradora doña María

Leocadia García Cornejo, en el sentido de estimar la solicitud formulada en el recurso interpuesto en fecha

13 de enero de 2005 respecto de las peticiones formuladas en escritos presentados el 15 de julio y 6 de

agosto de 2004, condenando a la Administración a la incoación del expediente de caducidad de la

concesión y a la adopción de todas las medidas legalmente contempladas para la paralización de las

actividades y suspensión del uso y explotación de las instalaciones, desestimando el resto de las peticiones

formuladas; sin imposición de costas.

Notifíquese a las partes con indicación de que contra la misma cabe interponer recurso de casación

ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Póngase esta resolución en conocimiento de ENCES.A., y la

Abogacía del Estado como interesadas y afectadas por la sentencia, al amparo del artículo 270 LOPJ .

PUBLICACIÓN.- Dada, leída y publicada fue la anterior sentencia en audiencia pública. Doy fe."

Texto completo da sentencia do 2011

Enlaces: El País, El Supremo manda tramitar la caducidad de la concesión de Ence ,30.07.2014

Faro de Vigo: Salvemos Pontevedra rebate a Ence , 30.07.2014

Ser cristiáns, en Oriente Medio

 Templo sirio arrasado.

 As casas dos cristiáns son identificadas coesta letra árabe, "nun", non, aviso pra que se marchen.

Despois pode ser tarde. O xenocidio é imparable mentres os promotores do Novo Orde Mundial miran pra outro lado ou preparan novas acometidas contra a Igrexa Católica.

Pontevedra, 28.07.2014
Entrada n. 1771 do blog
Artículo semanal no Diario de Pontevedra.

Ser cristiáns, en Oriente Medio,

por Xesús López Fernández

            Hoxe non goberna Sadam Hussein en Irak, pero a situación dos cristiáns do país é moito peor que daquela. Se no 2003 existían no país un millón e medio de cristiáns, actualmente están en fase de acelerada desaparición, víctimas do xenocidio contra eles decretado polos yihadistas do Estado Islámico. En Irak ou en Siria estos cristiáns non queren convertírense ó islam, negativa coa que se expoñen a perde-la vida, víctimas dunha cruel violencia que queda fóra de toda razón. É unha auténtica caza do home, de exterminio dunha forma de ser cristián que duraba xa case dous mil anos, testigos de esperanza dend´os albores da Cristiandade. O caso de Malula, unha cidade siríaca que conserva o arameo como lingua, é conocido: a crucifixión de dous mozos que non quixeron pronuncia-la shahada, despois de ameazados. “Entón queren morreren como o seu amo, no que creen.Teñen dúas opciós: ou recitan a shahada o van ser crucificados”, según relato dunha monxa, sor Raghida, que dirixía a escola do Patriarcado Greco-Católico en Damasco e que se trasladou a Francia.   

            Esto está ocurrindo en Siria mentres o mundo do novo Orde Mundial mira pra outra banda. Máis rapaces cristiáns levan perdido a vida dese xeito, mentres tamén as mulleres e os nenos sofren unha extrema violencia, que ten levado a que os bebés sexan arrebatados do seo das xestantes. Son crímenes contra cristiáns consumados por grupos radicales musulmáns dependentes de Al Qaeda. Pero a barbarie non queda aí que, insaciádo-los grupos yihadistas, as cabezas dos rapaces chegan a seren utilizadas pra xogaren ó fútbol. O devandito está tirado do relato de sor Raghida en Radio Vaticano, no que, ademáis de insistir no atroz da persecución sofrida polos cristiáns sometidos á alernativa de “apostasía ou morte”, a monxa fixo un chamamento internacional e invitaba a “repensa-los dereitos humáns e a dignidade do home”.

            No Irak a xente fuxe cara ó Kurdistán ou a Turquía, pero en Mosul, onde houbo 60000 cristiáns, desapareceron xa as últimas familias que profesaban esa relixión. Aínda estos días foron queimados once templos, e profanada a tumba do profeta Jonás, venerada por xudeos e cristiáns. Tamén foi queimada a residencia do bispo. A presión contra os cristiáns de Bagdad, onde eran uns 600000, é tamén grande, se ben aí está a darse un dato prá esperanza: que cando saían da misa do pasado Domingo 20 achegouse ó seu encontro, na súa defensa, un grupo de musulmáns que tiñan vivido con eles en harmonía, portando algún deles pasquíns con esta leenda:”Eu tamén son cristián”. Algo é algo. Pero a situación é tremenda e Ban Ki-moon, o secretario xeral da ONU, afirmaba o pasado 20.07 que a persecución dos cristiáns en Mosul polos yihadistas podía considerarse un crimen contra a Humanidade.

            No serán do 20.07 un misil foi lanzado contra o convento franciscán de Yacoubieh, unha cidade algo distante da fronteira con Turquía, situado no val do rio Oronte, na Siria noroccidental. O edificio é dos irmáns menores da Custodia da Terra Santa e ten sofrido danos, afortundamente sen víctimas, según información dada polo Custodio da Terra Santa, Frai Pierbattista Pizzaballa. Os frades queren permencer en Yacoubieh, onde existe tamén un dos catro centros de acollida creados pola Custodia da Terra Santa que cada día alberga ó redor de 200 persoas e provee as necesidades doutras 4000. Os frades permanecen naquel lugar pra axudaren á poboación, non sóo cristiá, a resistir, a non deixa-las súas casas. O pánico cunde e o que non deixa o terruño é porque é sumamente pobre, que irakís, sirios, palestinos, procuran nestos momentos unha nova vida no extranxeiro. ¿Qué lle pode esperare á Igrexa así atacada? ¿Cómo se renace despois da cruz? A pregunta é procedente. Se o propio San Pedro quixo fuxir de Roma nos tempos da persecución do Imperio!. El xa marchaba cando se encontrou cunha figura que viña en dirección contraria. Era Xesús, que lle comunica que, posto que el abandona, acode a Roma pra que o crucifiquen de novo… Pedro acorda regresar pra, no seu día, recibir morte de cruz, mais coa cabeza pra baixo, por lle parecer máis humillación.       

Praza da Verdura, do vandalismo primeiro

 Éste é un dos edificios emblemáticos da zona vella, ferido de morte, desplomado interiormente.

Pontevedra, 26.07.2014
Entrada n. 1770 do blog

 Os Verdes, cando se presentaron hai dúas elecciós, estiveron a punto de sacare un concellal. Daquela publiquei un artículo titulado "O marqueting dos homildes", porque este banco de carton rememoroulle ás xentes os vellos bancos da praza, roubados ou depositados non se sabe dónde, que se poden apreciare nas fotos incluídas neste post (39 duntotal de 70), recentemente dixitalizadas. A política urbanística do Concello prefireu o granichán que agora prima e a privatización da praza cedéndolla ós okupas das tabernas, que reventan o descanso dos residentes e incumpren sistemáticamente a normativa de veladores. A casa agora comprometida é unha das duascentas deshabitadas da zona vella, sen que se faga nada positivo pra intentare fixar poboación. 

Siguen as fotografías, vandalismo municipal notariado ó longo de dous ou tres días nos que se arrasou a praza máis bonita de Galicia. En fin, bancos desaparecidos, cambiada a fonte de lugar, e menos mal que a protesta veciñal valeu pra doutare á praza de nova arboreda, en contra do criterio dos destructores. ¿Culpables do mal? Os grupos políticos, tamén o PP, que si o BNG levou a cabo a política de peatonalización e ruína comercial da cidade, a idea era xa do PP, que xa non tivo forza moral en nengún momento pra clamare pola restauración dos fluxos dinámicos da vila.  

 Corte san da madeira, cando algús xustificaron a eliminación das árbores decindo que estaban mal.