BUSCADE EN GOOGLE [25.02.2008]

Anuncio das elecciós xerales do 9M, polarizadas antre PSOE e PP.

Mariano Rajoy, que vai debatir con Zapatero, ás 22h p.m., en Televisión. Rajoy ven anunciando programas de rexeneración. ¿...?

Zapatero confórmase con empatar no debate do 25.2.2008. ZP asegura que non vai pedir perdón ós españoles, nen ás víctimas, pola súa mentira permanente en relación coas conversaciós con ETA.

Pontevedra, 25.02.2008

Entrada n. 444 do blog. Traballo remitido a diversos medios prá súa publicación nesta data. O tema ten tela, porque a través de Google pódense conocer moitas das carencias e pecados dos partidos, mesmo a súa impotencia, como queda dito no artículo, pra urxi-la reposición da legalidade en tantísima cousa denunciada como existe. A impresión que moitas veces se pode sacar é a de que os partidos non controlan nada, que son reféns dos grupos de presión. E nesas circunstancias é difícil votar por nadie, ata o punto de que moitos cidadáns pensan en votar contra alguén, contra o peor. Google pode aclarar algunhas cousas.

Buscade en Google [25.02.2008],
por Xesús López Fernández

Según os medios, Rajoy e Zapatero preparan a conciencia o debate desta noite, que pode ser importante nunha campaña que aparece bipolarizada, tendencia ésta que, dende que temos democracia, diríase que se vai conformando máis e máis en cada novo comicio, especialmente desta volta. As enquisas demoscópicas veñen pescudando na opinión pública pra ver de nos ofrecer un resultado anticipado, de nos presentar a un gañador. Así, daban unha certa avantaxe ó PSOE que parece que, nos últimos días, vai decantando nunha especie de empate técnico. E si o debate inicial, máis ben unha parodia, antre Solbes e Pizarro, parece se resolveu a favor do primeiro, segundas e terceiras lecturas do mesmo permiten unha estimación distinta: o incremento do paro, a crisis do ladrillo, os impagados das hipotecas disparados ata un 123 por cen en xaneiro; que o crecemento previsto pola CE apunta pra España a un 2,70% neste 2008, son datos que valen pra rubrica-la afirmación de Pizarro de que España non vai ben e que só unha verdadeira xestión económica pode endereita-lo errático rumbo do país. Por eso falan algús analistas da necesidade de vontade política e patriótica, pra lle devolve-lo pulso a unha Nación que o ten perdido.

Os actos de campaña mostran a un Zapatero na línea da tensión e dramatismo anunciados despois da súa charla con Gabilondo, como dono dun certo mesianismo; Rajoy aparece máis pausado, como querendo converti-los escenarios nos que intervén en aulas pró dialogo coas xentes alí presentes. Son dúas pedagoxías distintas, dous estilos diferentes, que no debate que esta noite vai moderar Campo Vidal non é doado saber cómo van converxer. E andan tamén na campaña os partidos menores, os nacionalistas, coa esperanza de se convertir na bisagra necesaria prá formación de goberno. Diríase que a crispación tamén cristaliza [¿consignas?] en actos menores, incluso académicos, nos que comparecen grupos antidemocráticos pra reventaren charlas como a de María San Gil, en Santiago; a de Dolors Nadal, en Barcelona; a de Rosa Díez, na Complutense, ou tamén, fóra da campaña electoral, na conferencia de Galicia Bilingüe no auditorio da Obra Social de Caixanova, en Vigo, o pasado día 20.

Outra forma de facer campaña é a contínua publicación nos medios de artículos asinados por políticos, moitas veces cuestionados cando o medio dixital no que aparecen así o permite. É nese foro aberto ó pe de cada traballo onde os cibernautas dan ideas, a favor ou en contra, ou simplemente intentan amplifica-lo debate, porque existen, certo, carencias, mensaxes capadas, silencios que non se poden consentir. ¿Ónde está o discurso claramente ambientalista que moitos de nós agardamos? ¿Está definido na campaña, de forma xenerosa, o necesario apoio á independencia xudicial ou á supresión do imposto sucesorio da que falou Pizarro...? Nada. Xogan moitos coa desmemoria e contra ela asume un certo protagonismo a memoria crítica dalgún comentarista: “Buscade en Google”,,,,”El caso Brindisi, el caso Reganosa”.. Ou Cabo Vilán, Tradepana, ferrocarril d´Os Praceres, a edar do Lagares...

O esforzo dalgunhas asociaciós en xudicializar denuncias das que, á vista da Constitución, do Raminp, da Lei de Costas, parecen claras infracciós, estaría fóra de lugar si existise unha verdadeira política ecoloxista que pode estar nos discursos, sí, dos que temos que decir que son, ás veces, rotundamente inaceptables. Buscade en Google, efectivamente, o que se vos ocurra: leis, sentencias, delitos ecolóxicos, actuaciós próximas conocidas nas que algús partidos fixeron xa, nun debate local de campaña, declaración de clara impotencia pra pular pola reposición da legalidade.... Pra que as cousas sigan como están, pra convertiren moitas veces os discursos en rendas descalificatorias antes que en exame de conciencia, mellor estar calados. A ver se no debate desta noite, antre Rajoy e Zapatero, asoma algo de esperanza. De tódo-los xeitos, buscade en Google, na rede. Pra aguza-lo voto.

MEDIO AMBIENTE, CIENCIA E INDEPENDENCIA

Pontevedra, 20.9.2007

Sigue un interesante traballo publicado pola Voz de Galicia desta data. O artículo, preñado de ironía, é de Javier Guitián. Ó seu título habería que lle engadir, digo eu, algo, a palabra paciencia. Á recomendación que fai na fin da súa colaboración, de que visitemos Cabo Vilán, O Courel ou as turbeiras de Gañoidoira, poderíanse engadir moitos outros avisos: Marín, Lourizán, Vigo, Canido, monte Gaiás, Bertamiráns, Milladoiro, Pontevedra, toda ela unha desfeita do patrimonio histórico e do fondo da ría, as xunqueiras, que non só Lourizán e o porto de Marín, os recheos e cargas de dinamita, etc. E á consideración de Cabo Vilán habería que suma-lo intento do bipartito de seguir liquidando a Rede Natura, aínda que queiran xustifica-lo arraso do litoral ou da terra interior con estudios de impacto ambiental deshonestos. Seguro. Sigue o artículo:

TRIBUNA : Javier Guitián. La Voz de Galicia
Medio ambiente, ciencia e independencia

Hace algunos días, un artículo publicado en una revista de conservación de la naturaleza se ocupaba de una interesante cuestión. En una reciente reunión de la Sociedad Internacional de Biología de la Conservación, los científicos discutieron acerca de la conveniencia o no de su implicación en las cuestiones ambientales, más allá de la pura exposición de los datos. Una encuesta reveló, al final, que dos tercios de los asistentes estaban a favor de participar activamente en esos temas. ¿Se han preguntado alguna vez qué hubiera pasado en Galicia si en las últimas décadas los científicos y técnicos relacionados con el medio ambiente hubieran adoptado esa actitud? Pues hagamos ficción.

Con toda probabilidad, el paisaje de la Galicia litoral sería diferente si en vez de dedicarse a vender las bondades del eucalipto hubieran defendido una política forestal sostenible, sin monocultivos y, probablemente también, las actuales amenazas económicas sobre el sector y biológicas sobre la especie no hubieran llegado. Imagínense que además de estudiar nuestras especies marinas o nuestras plantas, los científicos hubieran denunciado activamente la contaminación o se hubieran negado a firmar informes de impacto ambiental llenos de falsedades; tal vez hoy, parques eólicos, minicentrales o piscifactorías estarían ubicadas de forma correcta, respetando áreas o ecosistemas que todos los ciudadanos tenemos derecho a disfrutar y obligación de conservar. Cuesta imaginarlo, y les diré por qué.

Cada decisión política que ha destruido nuestro patrimonio natural ha estado avalada por científicos. Numerosas comisiones de la Administración han contado con su participación y la de técnicos que han apoyado esas barbaridades con «independencia», en general, bien remunerada. Se han elaborado centenares de estudios de impacto ambiental pagados y se han suscrito decenas de contratos que han dado luz verde a rellenos litorales, carreteras demenciales, canteras tercermundistas pero, eso sí, siempre manteniendo la «objetividad». No lo duden, cada vez que recorran Galicia y se queden perplejos ante una barbaridad ambiental, busquen responsabilidades en las diferentes Administraciones, pero no olviden que, sin duda, ha contado con la complicidad de algún experto. Por ello, es necesario que la Administración y los propios científicos reflexionemos sobre si los sistemas de control y evaluación ambiental son independientes y, por qué no, sobre si los sistemas de financiación pueden condicionar el resultado de estos procesos.

Termino. Sin duda, habrá quien piense que lo verdaderamente subjetivo es mi propia opinión y la de otros que, como yo, creen que las cosas hubieran sido diferentes con una participación más activa de la comunidad científica en la conservación de nuestro patrimonio natural. A éstos les recomendaría una visita a las canteras o a las obras de la nueva carretera a O Courel, a los parques eólicos sobre las turberas de A Gañidoira o a la piscifactoría de Cabo Vilano. ¡No duden que el estudio de impacto ambiental fue favorable!

CABO VILÁN, UN MAL EXEMPLO

Cabo Vilán, desastre subvencionado pola Xunta.

Pontevedra, 2.8.07

A construcción da piscifactoría, granxa de rodaballos, de Stolt Sea Farm, en Cabo Vilán, foi unha vergonza. Unha empresa extranxeira, fortemente subvencionada pola Xunta profanou, con esa construcción, aquel santuario pra que despóis Fraga, cunha evidente falta de sensibilidade ecoloxista afirmase, no discurso inaugural, algo así como que "esa era a nova fachada marítima de Galicia". O Plan sectorial prás prantas acuícolas foi feito ó dictado de certas empresas, non reparando en profanaren espacios da Rede Natura. Etc. O artículo sigue en vigor. Foi publicado o 10.10.05 no Diario de Pontevedra e no Xornal.com.

Cabo Vilán, un mal exemplo,por Xesús López Fernández,

O pasado 25 de Xuño din unha volta pola Costa da Morte: Carnota, coa súa magnífica praia, un areal pouco frecuentado aquel día. O respaldo dunha gran xunqueira ben conservada, que debe ser repouso de paxaros, tróuxome a lembranza de cando en Pontevedra tiñamos un fondo de zonas húmedas (o gran aval da saúde das nosas augas, mesmo da vida), hoxe desecadas. ¿Qué gañamos? Nada, perdemos moito. Pero volvamos á Costa da Morte, ó Cabo Fisterra, ónde acodían xentes diversas: turistas, peregrinos, parellas que tomaban sitio pra ve-lo teatro do Sol a baixare pró seu solago cotián, no horizonte atlántico. Aínda me achegaría a Muxía, á Virxe da Barca, pra dexergar dende alí “a granxa de Stolt Sea Farm”, o arraso de Cabo Vilán, a perda da súa identidade, ornado tamén o cume da montaña, que se precipita no mar, por unha longa procesión de virandelos, outro impacto non estimado. Aínda non estaba aprobado o Plan Sectorial de Parques de Acuicultura, pró que se acabarían por reservar 23 espacios a precio de saldo, pero xa se falaba deso e de que o acontecido en Vilán (vendido a 1€ ou menos o metro cadrado) podería reiterarse noutros enclaves da Reserva Natura costeira; tan grave como a posible horterada de pinta-la fachada do Obradoiro de branco. Ou de vermello.

Naturalmente, houbo denuncias de diversos agrupaciós ecoloxistas: Adega, FEG e Salvemos Pontevedra. I esta asociación ten recurrido o Plan cun contencioso-administrativo, e solicitado a suspensión cautelar do mesmo e a paralización das obras nalgún caso comezadas, como a da granxa de Oia ou a de Rinlo, caso no que Adega-Lugo e a Plataforma da Defensa da Ría, de Ribadeo, materializaron diversas actuaciós ante os Xuzgados de Mondoñedo e Lugo. E, dacordo cos postulados ecoloxistas, as cousas poden ser reconsideradas pola Xunta, na que presidente e vicepresidente foron puntualmente avisados da desfeita ambiental que o devandito Plan, a súa posta en marcha, significaría. Tendo en conta que foi asinado polo goberno Fraga, xa en funciós, a Xunta actual compriría os seus deberes coa anulación do mesmo. Nadie se opón á construcción de prantas de acuicultura, pero o seu enclave debe ser coidadosamente pensado. I éso, en principio, é o que parece se vai facer se resulta certo o anuncio de Pesca de revisión do plan aprobado polo PP, asunto no que concorda a clase empresarial. Hai que poñer en valor a Lei de Costas, o que non se estaba a facer. O plan, din agora, foi aprobado con certa premura.

Pero hai unha nova que, en certo sentido, conecta co asunto exposto: a de que a Dirección Xeral de Costas do Ministerio de Medio Ambiente impugna o decreto 158/2005, de 2 de Xuño, polo que o conselleiro anterior, López Veiga, intentaba regulariza-la existencia de diversos núcleos de Marín. É máis, o director xeral de Costas, advirte de que o decreto López Veiga “non se adecúa ó orde constitucional de distribución de competencias antre a comunidade autónoma e a Administración xeral do Estado”, e que os seus preceptos van contra a Lei de Costas. Outro aviso á Xunta é o de que non se pode reduci-lo servidume de protección de cen a vinte metros nada máis que nos terreos que tivesen a consideración de urbáns na entrada en vigor da lei, ano 1988. O Ministerio urxe tamén a suspensión do sobreseimento disposto por López Veiga e a anterior delegada provincial de Pesca de sete expedientes, por ser tal actuación contraria ó interese xeral. A reapartura dos expedientes implica a devolución dos terreos ó seu anterior estado. A Xunta non pode determinar unha línea de protección da beiramar distinta da fixada no seu día na Lei.

-

A decisión da Dirección Xeral vale tamén pra nos lembrar que se manteñen todo-los servidumes de protección establecidos, polo que quedarían fóra da lei os discutidos parques de tecnoloxía alimentaria, recurridos por Salvemos Pontevedra, como xa se dixo. O presidente deste colectivo insisteu en declaraciós a diversos medios no sentido de que os parques autorizados polo exconselleiro López Veiga “son instalaciós nefastas (Camariñas, Cambados) que destrúen sistemáticamente espacios costeiros de Galicia e van en contra do que significou o movemento internacional do voluntariado desatado pola catástrofe do Prestige, coa salvedade de que esto sería peor, un atentado irreversible e non biodegradable á paisaxe e ós ecosistemas”. Parece, pois, que estamos de retorno da idea de certos “ilusionistas” de converte-la ría toda de Pontevedra, de Portonovo a Marín, en “fachada marítima”, nun contínuum de formigón e pedra, arrasada a natureza. Touriño acaba de promete-la recuperación do mar, “porque Galicia é mar”. En Cabo Vilán, certamente, menos do que era.

-

Enlace. El Correo Gallego: Costa da Morte, Vertido sen permiso en Cabo Vilán.

ADDENDA 23.02.2013. Téñase presente que a desfeita de Cabo Vilán foi traballo consentido e promovido pola Xunta de Fraga, que non tería reparo, si se lle tivese ocurrido, en cargarse a fachada do Obradoiro da catedral composteláa, como intentou cargarse definitivamente as marismas de Lourizán. Agora están como relevistas Rajoy e Arias Cañete, faltos de sensibilidade ecoloxista.