GAMONAL COMO EXEMPLO

Moitos non sabiamos ónde estaba Gamonal, o barrio burgalés que vai seguir coa súa resistencia e que, desta volta, di non vai cesare ata que o seu alcalde dimita. Sí, o home que se propuxo construir un bulevar contestado por este barrio, en desacordo coa supresión das prazas de aparcamento en superficie; coa peatonalización que intúen como esterilizadora da zona, como ruína comercial do espacio, do que sabemos ben en Pontevedra.

Pontevedra, 25.01.2014

Entrada n. 1735 doblog

Gamonal como exemplo,

por Xesús López Fernández

Loita épica a dos veciños contra o Axuntamento de Burgos, que parece foi coroada polo éxito da protesta dun barrio con tradición de loita e reivindicación; loita con ramalazos de violencia que moitos non queremos, pero que vemos cómo en lugares nos que a xente non ten forza dabondo pra vencere ás forzas do orde público, éstas son usadas ás veces como exércitos particulares prá defensa de intereses sectarios cando non intereses dos clústers que dominan a situación. O poder político, servil co poder económico, está ás veces en contra da defensa dos intereses cidadáns, como xa no seu día aconteceu en Pontevedra, onde o barrio de Lourizán-Praceres foi mallado hai moitos anos porque os políticos engrasados polos clústers decretaron a represión da protesta e que a Policía actuase en contra dos defensores do Estado de Dereito, porque neso derivou todo aquelo. Os veciños xudicializaron a súa protesta, como algús santós propoñen que se faga sempre. Pero a vía xudicial, aínda que culmine con sentencias firmes a favor dos veciños, non vale pra nada porque as sentencias non se executan. Os políticos responden con risotadas e tentan seguiren con novos abusos, depredadores que apoian ós depredadores clústers e son capaces de arruinaren todo un espacio natural.

Pero os problemas de Pontevedra e da súa parroquia mártir son pouco conocidos, porque aquí non se consigueu o efecto gamonal. Resulta increíble que a violencia da queima de contenedores ou os destrozos en mobiliario urbán ou en establecementos bancarios teñan máis forza que as sentencias do Supremo. A loita agotadora dos veciños de Gamonal, en Pontevedra estase a levare a cabo por medio de colectivos menores (A Plataforma prá Defensa da Praza dos Praceres ou Salvemos Pontevedra, que suman diversas sentencias firmes mentres a Xunta ou o señor Arias Cañete parece fuman en pipa).  A corrupción fraguiana permanece.

Son actuaciós criminales as que se denuncian, normalmente silenciadas nos diversos medios, ata que o pasado 19.01.2014 foi publicado un artículo de Manuel Jabois en El Mundo, moi comentado e que se reproduce íntegramente nesta entrada, no que claramente se ve que hai moito máis do que dí e que neste blog ten sido denunciado por activa e pasiva.

Sigue o artículo de Jabois:

LECCIÓN PRÁCTICA DE GAMONAL

Os Praceres, en Pontevedra, fue a finales del siglo XIX un lugar elitista de veraneo con playa de arena blanca, balneario y mansiones a las que acudía la jet-set. Montero Ríos, figura central de la Restauración y presidente del Gobierno –brevísimo-, tenía allí su Pazo y recibía al cogollo político de Madrid. Las imágenes de la época muestran aquel cultivado turismo pitiminí de pieles blancas y comidas pantagruélicas. La Guerra Civil reventó el lugar y en 1957 Franco adjudicó en medio de la ría una gigantesca fábrica de celulosa que arrasó la playa; hoy hay vecinos que se despiertan a 50 metros de una troceadora de sólidos. El impacto sobre la naturaleza fue similar al de poner un vertedero en mitad de Cannes. La fábrica sigue allí luchando por seguir a los pies del mar mientras Feijóo, tras el romance de Fraga con Ence, le ha puesto fecha de salida: 2018. Aún no está claro que la empresa salga ni que la Xunta lo exija.

Un día de 1999, hermoso apogeo de la democracia, los resignados vecinos de Os Praceres se despertaron con una gran noticia. Ese año la Xunta, que había autorizado un relleno gigantesco del vecino puerto de Marín, adjudicó una vía del tren en mitad de la plaza del pueblo. La única plaza de Os Praceres sería atravesada por un ferrocarril; naturalmente, la administración exigía que la máquina redujese la velocidad al pasar y que hubiese señales para que los niños no atravesasen las vías. Todo eran ventajas; los vecinos no lo entienderon. Se levantó en protesta mucha gente, pero fueron sobre todo mujeres las que hicieron guardia. Os Praceres, en la parroquia de Lourizán, es barrio de mariscadoras. Detuvieron a varias y el inicio de los trabajos tuvo que aplazarse. No hubo refuerzos de ninguna parte de España, eso sí lo recuerdo, porque para entonces la gente no buscaba en cada rotonda un palacio de invierno. Tampoco hubo eco en la prensa española. En 2002, tras una agotadora lucha, el tren cruzó la plaza de Os Praceres ante la atónita mirada de los vecinos. Hubo gente que dijo que jamás pensó que a 200 metros de una fábrica contaminante frente al mar fuese a pasar un ferrocarril en medio de la única plaza del pueblo. Ahí siguen.

Cada vecino tiene su obsesión. Sobre plano, el problema de Gamonal es diferente al de Os Praceres salvo en una cosa: los vecinos rechazan la obra. Probablemente sea la primera vez que un ayuntamiento quiere gastar un dineral en algo que un barrio no ha pedido. Lo lógico es que antes de la campaña se recojan peticiones vecinales y que haya bronca cuando no se cumplan, pero cómo andará el interés general en Burgos que un alcalde quiere gastar a toda costa el dinero en una obra repudiada. Ahorro el contexto por sabido, incluido ese empresario Méndez Pozo que hay en cada ciudad de España, la última en la que uno me dijo, a los diez minutos de conocerme, que él no pagaba una tasa porque para eso había colocado a su sobrino en una concejalía del Ayuntamiento. “¿Y si la repone?”. “Tengo más sobrinos”.

Hace poco un amigo que visitó Os Praceres me preguntó por qué se hizo una aberración así. No sólo eso: por qué nadie se había enterado. Contesté sin pensar que había faltado más violencia. Que yo había visto esa mueca de los alcaldes cuando se juntan 3.000 vecinos en una manifestación y esa otra cuando 300 organizan una barricada. Y el papel fundamental y peligrosísimo de los periodistas buscando noticias. Ha causado estupor que se haya conseguido parar una obra en Burgos mediante la violencia, pero la violencia funciona. Es responsabilidad de los violentos y de los que ceden, como el alcalde. Tampoco hay que avergonzarse: a veces conviene un contexto. Y la experiencia.

Los vecinos de Os Praceres, fatigados, decidieron obedecer a la democracia y presentar denuncias. Dejen de ocupar las calles y ocupen la ley, les dijeron. Allí se fueron a gastar en abogados. Empezaron a ganar juicios y la administración los recurrió todos. Por fin en 2007 el Tribunal Supremo declaró ilegal el relleno del puerto y los pasos a nivel del tren de Os Praceres. Devuelvan el mar y devuelvan la plaza. He hablado con varios responsables políticos en los últimos años y no se molestan en reconocerlo: jamás cumplirán la sentencia.

Los vecinos de Gamonal ni siquiera tienen de su parte la ley.

El Mundo, 19-01-2014

A TRANSPARENCIA AUSENTE [1.07.2004]

Foi paraíso, agora é inferno, fábrica de contaminación i enfermedades. Os políticos, como levamos dito neste blog, embuchan, corrómpense e corrompen a paisaxe.

Pontevedra, 16.04.2013

Entrada n. 1646 do blog

Artículo do 2004, que vai fundamentalmente sobre a falta de democracia e de trasnsparencia do goberno local e da súa oposición á participación cidadáa. Tamén falamos  da lección de Cristina Narbona, tan lonxe do actual evanxelio do ceporro de Arias Cañete

A transparencia ausente, [1.07.2004]

Por Xesús López Fernández

Cristina Narbona, ministra de Medio Ambiente, acusou publicamente a Matas de ter ocultado informes sobre o trasvase do Ebro. Alguén intentou vende-lo plan como a gran panacea cando a realización do trasvase, según a ministra, era inviable economicamente, posto que comezaran as obras sen fixa-las tarifas da auga, os usuarios da mesma, o caudal mínimo pra mante-lo delta do Ebro e sen ter en conta se habería encoros dabondo que permitiran o aproveitamento da auga bombeada. Os informes, según Narbona, existen i están a disposición dos que queiran consultalos. E sen entrar máis nesta cuestión, diremos que a eso se lle chama transparencia, algo do que carece o citado ministerio cando se fala do problema da  ría de Pontevedra, na que algunhas cuestiós como a do caudal mínimo do Lérez aparentan non estudiadas e que é precisamente a perda dese caudal na estiaxe, ademais da contaminación, a causa principal da morte de peixes que antes da desecación das xunqueiras non se producía, porque as mesmas daban un xogo intermareal compensatorio da perda de caudal. E hai falta de transparencia no tema da  innecesariedade de Lourizán, algo sobre o que a Dirección Xeral de Costas está xa emprazada na vía contencioso administrativa. 

A transparencia é vital pra que todo funcione, como deciamos nun traballo anterior ó tempo que aplicabamos a esa cuestión a teoría dos “humores” de don Merlín, que están dispostos no corpo en capas, como a panceta, pero que cando se alteran ou mesturan “amolecen as interioridades”. E a cousa non vai, como se demostrou tamén a nivel local coa inauguración da Casa da Cultura de Monteporreiro, presentes o alcalde e algús dos seus, pero non os socios de goberno, como é sabido de tódo-los cidadáns. Tereixa Casal manifestouse ó respecto e, mais que á falta de transparencia parece que o atribueu a cuestión do “talante” dos seus socios... Que por riba desas interquinencias queiran dá-la imaxe de que as cousas marchan ben; que incluso se sumaron xentes dos dous grupos á marcha  sobre Lourizán do 27.6 é un xesto levián que os honra. Non así o feito de esquecérense do Regulamento de Participación Cidadá e de non ter contestado en prazo á asociación “Salvemos Pontevedra”, na súa pretensión de comparecer  no pleno do 18.6 prá lectura dunha ponencia cidadá, o que demostra tamén un certo déficit en  democracia, tamén de transparencia como xa apuntamos anteriormente.       

No meu anterior traballo non quixen tratar esta cuestión, o feito de que o Regulamento de Participación Cidadá pareza unha falacia, algo que non vai aínda que  poida servir ó equipo de goberno pra botar man de ideas e usalas como propias. Pero, en fin, a vida sigue, os procedementos siguen, e veremos finalmente quén é realmente transparente, prometendo de novo que hei conta-lo que aínda non contei de certa subvención non pagada e da cínica actuación  do responsable dun despacho. Pero eso xa irá saíndo contado con detalle.  De momento o que sí vai emanando do sochán pontevedrés, a pouco que chova, é un certo cheiro a xofre, a solfo, consecuencia da obra mal feita en canto á renovación da infraestructura sanitaria, outro fracaso, tamén cuestión de “capas” intermisturadas de augas da chuvia con negras. E dou fé de que o outro día, cando traía no meu coche as herbas prá auga de San Xohán, vencía o mal cheiro da cidade ó arrecendo floral, como se andiveran á competencia demos internos i externos, dos que don Merlín dí que o seu número mantense invariable.

E se hai uns días apuntabamos a idea da bola de neve co discurso frustrado de Lores encapsulado na mesma (araucaria, palmito, monumento, xentes, alcalde e neve disuasoria), o relato parece que fora premonitorio do acontecido o pasado 28.6, cando coa celebración do ascenso do Pontevedra, F.C. (unha empresa privada), compareceron ante o xentío alabarado, dende a balconada da casa consistorial, Nino Mirón e o alcalde. Cada un tería o seu discurso, pero parece que Lores non valorou o feito de que pra algús ésa era unha contramanifestación da ambientalista do día anterior e non debería ter caído na trampa. Agora xa o sabe, como que o concello non ten que someterse a certos Diktatts, claudicar ante a idea irracional de construir un novo estadio en Alba ou da conversión de Pasarón en solar, posibilidades ante as que a algús/algunhas mesmo lle crecen os ollos. Un alcalde demócrata recibiría, sí, ós xogadores pra lles transmiti-la noraboa, ou prometería mellora-lo campo de fútbol municipal. E non se oporía á lectura dunha ponencia cidadá en sesión plenaria, no que se nota tamén a falta de transparencia, de convicciós democráticas e ambientalistas do equipo de goberno, como se o Regulamento de Participación Cidadá fose un simple adorno. ¿Democracia, transparencia?. Ausentes.

Ambientalismo contradictorio

 O conselleiro Hernández en primeiro plano, camiñando pola pasarela presuntamente ilegal construída por Ana Pastor n´Os Praceres, pasarela coa que agora quer conectare o Bloque, partido decididamente antiecoloxista. 

Balsas de decantación da pasteira en Lourizán, espacio no que Fraga, a cambio do monte Gaiás, quixo promociona-la construcción da fábrica Tisú de Lourizán, que transformaría a pasta fabricada pola factoría do complexo infernal do Grupo Empresarial Ence, S.A. 

Espacio roubado ó mar no porto de Marín. Coido que son catro as sentencias firmes do T.S., ordeando retira-los recheos. Nesta fotografía apréciase, antre outras, a instalación de Gonvarri, que electrocinca chapa pra Citröen. A licencia de primeira ocupación do lugar, gratis total, asinouna o alcalde en funciós de Pontevedra, naquel momento Cesáreo Mosquera. Digamos que Gonvarri, que foi cerrada por contaminante en Barcelona, quixo establecerse na área portuaria de Vigo. É un rumor conocido que o alcalde vigués, daquela Lois Pérez Castrillo, lles dixo: "en Vigo, non. Pregunten en Pontevedra". E aquí está, no concello onde parece que os políticos tragan con case todo, ou buscan outras cousas. Por certo, o presidente actual da Autoridade Portuaria está casado con Ana Pastor, ministra de Fomento, cuestión a ter en conta.  

As marismas de Lourizán xa están cercadas aquí pola autovía en construcción. No momento desa foto, o espacio convertírase espontáneamente nunha gran cetárea: lenguados, rodaballos, peixotas, anguilas, ostras, vieiras, etc. Unha recuperación total do lugar implicaría tamén o levantamento da autovía, algo qu´os políticos non queren, arelantes de convertiren o espacio en solar. Como que tampouco queren que se executen as sentencias firmes en relación co espacio da fotografía anterior, polos delitos cometidos presuntamente ó dictado dos clústers portuarios, coa permisividade tácita da casta política parasitaria.

Pontevedra, 16.04.2012

Entrada n. 1518 do blog

Artículo semanal

Ambientalismo contradictorio,

por Xesús López Fernández

            A diputada do Bloque Olaia Fernández Davila instou ó Goberno, no pleno do pasado 10.04, pra un compromiso en relación co abandono da factoría de Ence en Lourizán no horizonte do 2018 cando, según a diputada, vence a concesión que a empresa ten en dominio público marítimo terrestre. A súa petición, feita por existire un temor de que coa anunciada modificación da Lei de Costas se vaia delonga-la concesión de que dispón a factoría contaminante,   de pouco valeu. Certo que ó PP non se lle ve unha actitude ambientalista coherente, pero tampouco ós demáis partidos. Teresa de Lara, diputada do PP, contestou á diputada Olaia F. Davila no sentido de que existe unha sentencia da Audiencia Nacional, de fins do pasado ano, pola que se ordea á Administración “a incoación do expediente de caducidade (da concesión de Ence) e a adoución de tóda-las medidas previstas pra paralizaren a súa actividade”, sentencia recurrida en casación pola Avogacía do Estado.    

            A diputada nacionalista comentou que o seu grupo temía que, coa modificación da Lei de Costas,  continuasen coa tolerancia actual das actividades e industrias contaminantes ou se abrira de novo a porta “á especulación salvaxe”. O grupo popular, que presentaría a súa propia moción en relación coa protección do litoral, compatibilizándoo coas actividades económicas e a creación de emprego, pideu tamén a execución das sentencias firmes que se dicten contra Ence. ¿E as outras sentencias firmes xa dictadas en relación coa ocupación do mar por medio de recheos en Marín, ou o levantamento da vía do ferrocarril na praza d´Os Praceres, sentenciado no ano 2007? ¿E pra cándo unha actuación afoutada prá rexeneración do litoral, posible xa en Mollavao (no que foi concesión de José Malvar), posible tamén nos terreos que últimamente ocupaba Holcim, tamén por sentencia do pasado 16.02.2012?    
                                                           

            Paréceme ben o presunto interese de Olaia F. Davila pola recuperación das marismas de Lourizán, pero nese marco hai tamén outras cousas a cuestionar das que os políticos, que parecen estare no mesmo barco, non falan: a cuestión da edar d´Os Praceres, en dominio público marítimo terrestre, prohibida pola Lei de Costas, que tería que ser construída por riba dos vinte metros da franxa de protección; é decir, por riba da vella estrada Pontevedra Marín, como tamén as tuberías levadas en paralelo ata a edar por baixo da autovía de Marín, tamén prohibidas por esa lei. Pero non se están a face-los deberes. O PP, por esquecer, esquece incluso que foi ese partido o creador do ministerio de Medio Ambiente; que foi Cristina Narbona, ministra socialista, a que promulgou un decreto declarando as marismas de Lourizán como inalienables, inembargables, imprescriptibles e insusceptibles de desafectación pola súa condición de dominio público marítimo terrestre antes da reconversión do ministerio en M.A.R.M.

            Pero resulta que o Bloque quer construíre unha pasarela dende Mollavao a Os Praceres, no borde da autovía a Marín. ¿Por qué non pola parte baixa da vella estrada, auténtico límite do terreo demanial e recuperar así as marismas? Pero difícil está a cousa cando se dispoñen a construiren o nudo da punta de Mollavao, a tres niveles, coa consecuencia dunha maior carga de tráfico por esa autovía e a súa conseguinte consolidación. Según Mosquera, os propios representantes da Xunta, do ministerio e da Diputación, mostráronse contentísimos na xuntanza que tiveron co alcalde pra falare do asunto. ¡Claro, os novos e idílicos solpores dos que falaba non hai moito un edil! Confiemos en que a acción popular ha servir prá defensa da Lei de Costas. E lembremos que cando foi construído o ferrocarril a Marín, o propio ministerio de Medio Ambiente do Goberno Aznar, decía que non era un proiecto cabal, que ocuparía 55000 mt2 de terreo demanial e que representaría un perfil duro pró acceso ás marismas de Lourizán, a praia de Pontevedra, ó finaliza-la  concesión de Ence. Non vexo ó MARM co pulo necesario prá restauración litoral como espacio sagrado.

ENCE E LOURIZÁN

Icono reiterado. Arriba: o Lourizán da miña infancia; abaixo: o Lourizán de Ence, a gran asesina do ecosistema co apoio dunha falta total de política ambiental.

Hai só un par de noites, con vento ábrego, Pontevedra cobreuse de brétema poallenta, co alcatreo clorocelulósico que sigue a causar problemas na saúde e convivencia humáas, especialmente enfermedades broncorrespiratorias.

O complexo de Ence, do que Verdegaia di, según informa hoxe El Correo Gallego, que antes ou despois vai cerrar. En Salvemos Pontevedra sabemos que a empresa carece de concesión e que, polo tanto, non debería permanecer aberta un día máis.

-

Pontevedra, 4.06.2009

-

Entrada n. 969 do blog

-

ENCE E LOURIZÁN,

por Xesús López Fernández

-

Liquidado xa o bipartito con máis pena que gloria, caracterizado polo incumprimento da súa promesa ecoloxista; caracterizado tamén o Bloque pola súa oferta de traslado a Barro-Meis da factoría Ence, o que financiarían coas plusvalías que se xerasen coa reconversión en solar das Marismas de Lourizán e construcción de vivendas de protección social que faría a Autoridade Portuaria pra dese xeito lava-la cara dos concellos de Marín e Pontevedra. ¡Qué bós son estes políticos que non nos merecemos!

-

Volven os peligros e xa o sindicato independente pide máis do mesmo, un Lourizán integrado no ente irracional da Autoridade Portuaria que, pouco a pouco, vai complementando o traballo de morte da ría que no 1960 comezara a fábrica de celulosas.

-

Relembremos que temos un goberno local que tampouco ten en conta a Axenda21Local na elaboración do PXOM, porque queren convertir en solar as marismas. E lembremos de paso, que se negaron a considera-la posibilidade de cerra-las industrias que xa carecen de concesión, según o escrito que Salvemos Ponteveda apresentou por rexistro municipal o 14.01.2004, en exercicio da acción pública que recomendan a Constitución e tamén a Lei de Costas, e novamente no mes de Maio daquel ano. Celebrado o pleno do 18.06.2004 sen tere contestado á asociación, chegaría un escrito antedatado varios días despois.

-

Agora parece que, un pouco na mesma filosofía, un colectivo ecoloxista, Verdegaia, pide o cerre de Ence. Desconozo se ese colectivo sabe da documentación manexada por Salvemos Pontevedra ou de que sobre parte do espacio declarado dominio público marítimo terrestre por Isabel Tocino no 1996 existe xa unha sentencia firme do TSXdeGalicia en relación co terreo/mar ocupado por José Malvar, ordeando o posicionamento ó respecto do ministerio de Medio Ambiente. É sentencia dictada ante denuncia de Salvemos Pontevedra. Que conste.

-

Enlace: El Correo Gallego, Verdegaia.....

LEIZARÁN E LOURIZÁN [23.04.1992]

O mar profanado. Representación abstracta das agresiós ó noso medio mariño. (Dibuxo de Xesús López)

-

Pontevedra, 15.05.2009

-

Entrada n. 952 do blog

-

En relación coa entrada anterior sobre Paco Barxa ou Paco López-Barxa, antiguo director do Xornal Diario pontevedrés, introduzo un dos traballos que publiquei naquel medio, como "cartas ecoloxistas", a n. 22 da serie, de data 23.04.1992 (ó mellor foi publicada uns días despois). Sigue o traballo:

-

LEIZARÁN E LOURIZÁN,

por Xesús López Fernández

-

.he xornal diario - cartas ecolóxicas (22) 23.o4.92.

-

Pasóu xa o Día Internacional da Terra. O pasado vintedóus de Abril, ése foi o día, veu cargado de boas intencións pra que os humanos nos fagamos bós e loitemos pola salvación do planeta. E, nese sentido, debemos agradece-la declaración institucional do presidente da Xunta, que por momentos se volve auténtica poesía. Ata se podería decir que o noso porvir medioambietal está en boas mans de non seren polas contradiccións de todos sabidas, existentes antre esa especie de carta-encíclica e as realizacións decote promovidas pola propia Xunta.

Ese mesmo día HB celebraba con cava a aprobación polo Consello de Goberno da Diputación Foral de Guipúzcoa do trazado alternativo prá autovía que vai unir Navarra e Guipúzcoa. A opción pola que se decantaron socialistas e peneuvistas chamaráse a "San Lourenzo", que ven sendo a alternativa "Muga", pero cambiada de nome. Dese xeito, os dous partidos lavan a cara e negan posibles coaccións. O contencioso de Leizarán chega á súa fín. A resistencia e campaña informativas da coordinadora Lurraldea (financiando estudos i espallando un vídeo da realidade ecolóxica do val) non foron vans.

Son, evidentemente, dous xeitos distintos de celebra-lo día da Terra. E como Leizarán e Lourizán son palabras con un certo parecido eufónico, mesmo semántico na medida en que son evocadoras de dúas formas de violencia, coido é procedente traelas a este espacio, unha da man da outra.

En Leizarán, no momento en que a cúpula de ETA acaba de recibir un serio golpe, os partidos con poder de decisión tiveron a cordura de negocia-la saída xa conocida. É curioso que incluso o PSOE, despóis de ter denunciado cínicamente ó PNV polo seu entendemento con HB, se apresurara a suscribi-lo protocolo. Sinal de que a alternativa agora aceptada era, posiblemente, a mellor.

En Lourizán, sen embargo, permanece a violencia da sinrazón, a ferida aberta durante o franquismo que o poder segue a asañar. ¿Qué importa decir "ninguén podería concebir Galicia sen os seus bosques e vales, sen os seus ríos e rías..."? ¡Claro que "forman parte da nosa cultura, da nosa economía, das nosas artes, da nosa poesía e literatura"!.Todo o entrecomillado forma parte da declaración do señor Fraga, pero é rigorosamente certo que a ría de Pontevedra, pola ferida de Lourizán primeiro e polas outras feridas consentidas ou promovidas dende a COTOP despóis, forma parte da Galicia do abandono, da Galicia en fase de liquidación. E cando dende a propia Xunta se está a promove-la agresión ecolóxica resulta obsceno pedirlle ós cidadáns a "conservación e recuperación" do medio natural. Imposible mentres non estea disposta a dá-lo paso necesario e a deixar de ser cómplice de tanta desfeita consentida.

CRÓNICA ECOLÓXICA BRAVÚ [9.11.2003]

Berro ecoloxista. Graffitti virtual. ¡Ence, non!

-

Pontevedra, 8.05.2009

-

Entrada n. 935 do blog

-

Artículo do ano 2003, guión que algús poden querer activar.

-

Despois da afirmación de Feijóo, da súa manifestación sobre a intención de recupera-lo litoral de Lourizán, teño comentado que nadie tiña ido tan lonxe na súa promesa, pois éso, a recuperación do capital natural, nadie o tiña prometido. Apareceu xa algún comunicado, non obstante, redactado talvez ó dictado do clúster celulósico, no que se volve á irracionalidade, a marcarlle a esta ría non outro destino qu´a súa morte.

-

Alguén lle está a movere as cousas a Feijóo, que terá que fiar moi fino. Ó Bloque, que aquí secou a cidade, que marcou o camiño da súa total involución e que con cada nova obra agranda a área de miseria da urbe que, polo encirramento nazionalista sobre "modelo de cidade", acabou coa vocación comercial e administrativa da mesma.

-

Agora vanlle sacar punta ó nomeamento do superdelegado pra Vigo, no que ven a conformación dunha nova provincia ó mesmo tempo qu´eles aparcan as diversas delegaciós en Campolongo, fóra xa da cidade qu´esmorece por esa causa aínda máis. E nen esa actuación foi debidamente concebida, "solagadas" case tóda-las delegaciós da Xunta no que Touriño denominou "contenedor", doutado de soomentes dous ascensores. O malo é que aínda lles parece pouco, que queren convertir en solares os espacios que ocupan o Hospital Provincial e mais a Delegación de Sanidade, nalgún tempo, polo menos en parte, finca sementada a patacas pra fornecere ó Hospicio de Pontevedra, outra Pontevedra, evidentemente. Con máis capital social, con máis señorío.

-

Que Feijóo vixíe. Se quer pode facer un bo papel, pero hánno marear.

Crónica ecolóxica bravú, [9.11.2003]
Por Xesús López Fernández

A prensa do sábado 8.10 comentaba a chegada ó rexistro da Delegación da Consellería de Industria das xentes de Ence con máis de 23.000 asinaturas de apoio, recollidas en toda Galicia. Xa tiñámo-la nova do que estaba a pasar, con xentes do organigrama a presentaren o papeliño de adhesión, [a solicitude individual de apoio á papeleira de tisú en Lourizán] recollida en moitísimo pesebre de Santiago, Lugo, Pontevedra, etc. Moi seguros do seu éxito e a modo de gran "bosta" que deixaría enanas as asinaturas de rexeitamento da papeleira recollidas polos ecoloxistas, os medios afíns deixaron constancia notarial da presentación por Pesqueira [o secretario de CIG/Ence] no rexistro dos apoios recibidos, ó tempo que tamén noticiaban que os ecoloxistas andaban polas 17.000.

Non estarían tampouco mal os avales dos ecoloxistas, pero, qué curioso, a prensa, avergonzada, case non noticiou o domingo 9.10 que a Asociación pola Defensa da Ría recolleu/presentou 20.200 asinaturas. Mellor dito, 20.201. [A engádida do 1, a asinatura dunha funcionaria do rexistro defensora do Estado de Dereito]. Sen case medios, sen prepotencia, limitados a Pontevedra e arredores, a cifra dos ecoloxistas é máis exitosa que a dos pasteiros/papeleiros. Pero houbo, naturalmente, outras alegaciós, porque:

1.- Ence non ten terreo, non é nada máis que a concesionaria dunha zona marítimo-terrestre prá fabricación na mesma de pasta Kraft. Ela non dispón de autoridade nen de dominio como pra impoñe-lo seu capricho de construir unha fábrica de papel tisú. ¡Qué cousa extraña que xa teñan nomeado director prá fábrica que é contraria ó Raminp e á Constitución!. ¿Cómo se poden pedir apoios prá conculcación das leis dende a Xunta, dende Urbanismo e Medio Ambiente ?. ¿Cómo se pode puxar dende a Xunta contra o Estado de Dereito cando calquer actuación sobre a franxa litoral é asunto de Estado?
2.- Naturalmente, o Concello non pode autorizar unha licencia nesas circunstancias, sen que medie unha concesión previa do Goberno, que tería o horizonte do 2.018, o que implica unha subnormalidade total, porque non se pode construir unha fábrica que non se vai amortizar.

3.- Como o Concello anunciou que eles, consecuentemente coa normativa existente non autorizarían a instalación, tatarí, viñeron co tema da supramunicipalización de Fraga, basándose na "utilidade pública" que non existe. Simplemente estáse a favorece-los intereses de Ence e precipita-la morte da ría.

4.- Apercibidos da metedura de pata e da existencia de sentencias que non-os apoian, decidiron amagar co plan secesionista de Lourizán e Medio Ambiente presentou no Concello, por rexistro o expediente iniciado por Ence prá desafectación da zona, por degradada, por innecesaria. E un xamón.

Posiblemente nestos días falaremos algo máis do tema. E de certo recurso que algús conocen e saben que calquer político qu´o lea [incluso xueces, ha pensar que, efectivamente, estamos nun Estado de Dereito e as cousas non son como queren en Ence, na Cig ou no PP; como pode acontecer agora no Uruguai, carentes de normativa medioambiental. Eu, ó leé-lo recurso penso que calquer político intelixente ó que lle toque evacuar algún tipo de resposta optará pola prudencia, porque é posible que sinta un certo frío na propia médula. Sí, seguro.

POSIBLES HOLOCAUSTOS

Alguén, o propio colectivo cidadán que toma conciencia, pode fuxir dun holocausto mentres ó fondo outros, con poder, siguen a deseñaren desastres, talvez máis recheos na ría.

Depósitos de Ferrazo, sobre os que o Tribunal Supremo acaba de dictar unha sentencia pronunciándose sobre a ilegalidade dos mesmos, na ría d´Arousa, peligro que foi denunciado hai xa tempo por diversos colectivos cidadáns, especialmente pola Plataforma da Defensa da ría d´Arousa. [Ver enlace, noticia de El País]. Productores da ría d´Arousa coidan que xa falta pouco pró desmantelamento dos depósitos de Ferrazo.

-

Pontevedra, 24.04.2009
-
Entrada n. 915 do blog
-

POSIBLES HOLOCAUSTOS,

por Xesús López Fernández

-

Poden algús políticos falare como si fosen donos da verdade absoluta. Mesmo estos días andan cos intercambios os ayatolas do ramo, tamén os sindicalistas, a xogaren coa súa "verdade absoluta", os postos de traballo que van desaparecer a pouco qu´a Xusticia actúe i entre en asuntos nos que as Administraciós practicaron unha sistemática ou presunta delincuencia. É o seu xeito de inauguraren ruínas, de cancelar outros futuros posibles, mesmo de evitaren que o que naceu ría da man do Creador deixe de ser ría e se volva nada, caos, solar, na súa permanente deconstrucción, deconstrucción incluso da fala, cansa xa de tantas afrentas. "Os funcionarios inauguran ruínas..." é unha frase de Lito Vitale, dun seu poema sinfónico, que tomei prestada nas frases anteriores. Tamén podemos decir e desta volta a frase é miña: "os funcionarios calendan holocaustos, convirten o mar en largo ermo, en miseria total...."

E así en Pontevedra temos moitas cousas polas que protestar, como algunhas claramente denunciadas por Salvemos Pontevedra ou polo colectivo da Defensa da praza d´Os Praceres, nas qu´o propio Concello pode ser culpable. Mais..., como a Xusticia, na nosa capital, parece menor de edade, o holocausto está servido dende hai tempo, máscase, apelúmbrase xa dend´o caos iniciático do enclave colonialista de Lourizán [Ence, Elnosa, Holcim], xa cos recheos continuos dispostos pola Autoridade Portuaria, asunto no que se levan conseguido algunhas sentencias aínda pendentes de executar: Derribo de Tradepana, levantamento da vía do tren a Marín, etc. Falta de color ecoloxista. Non importa a saúde pública nen a riqueza da ría; todo conduce a qu´os clústers poidan seguir convertindo o mar en solar ou que Mosquera e Lores, con Louzán, empalmen coa pasarela d´Os Praceres a que queren deseñar ata Mollavao.

-

Outro asunto grave deste país é o dos depósitos de gas en Mugardos, do que informa, neste enlace, o Comité Cidadán de Emerxencia prá ría de Ferrol , convertida en probable polvorín aquela encantadora e tranquila vila mariñáa. Como o perfil de ecomafia que xira en torno á xestión de Sogama e vertedeiros incontrolados..

-

Ou tamén a lixeireza coa que se actúa á hora de construí-las depuradoras de cidades e industrias, como se o mar non tivese outra vocación que a de se facer unha grande e largacía chafuldra.

-

Agardemos que o Tribunal Supremo se pronuncie sobre a nulidade radical de moitas das actuaciós dispostas polos clústers, intermediados polos políticos corruptos de turno: Ence, Elnosa, Edar d´Os Praceres, Edar d´O Lagares, depósitos do Ferrazo, depósitos de gas de Mugardos.

-

Pra avivece-la memoria de moitos inserimos un enlace de "lariadearousa.com", no que se fai inventario de varios desastres. E a xeito de meditación profunda recomendamos atención ó seguinte video. Non é qu´as armas as cargue o demo; é que aquí están cargadas xa: gas natural, fuel, cloro.

EDISON NATURAL GAS EXPLOSION/DURHAM WOODS/YOUTUBE

MÁIS SOBRE LOURIZÁN

Unha mariscadora retírase de faenar. ¿Do tremedal de Lourizán?. Coidado co mercurio!

-

Pontevedra, 27.01.2009

-

Entrada n. 796 do blog

-

MÁIS SOBRE LOURIZÁN,

por Xesús López Fernández

-

Hoxe apareceu o meu artículo semanal no Diario de Pontevedra. Curiosamente tamén fan noticia de que a recalificación a clase B de parte do banco de Lourizán permitiría faenar e comercializare en fresco. ¿Pero de qué coño estamos a falare? ¿Do éxito dunha xestión medioambiental que non existe, que nunca existeu máis alá dos traballos de Ozámiz?

-

Xa que no post anterior falamos de "Lourizán na memoria" e fixemos referencia ó estudio ESCORP, lembremos que a primeira fase do mesmo permitira descobrire que por cada tm de cloro fabricada ían parare á ría máis de 13g. de mercurio e que na segunda fase do estudio evidenciaríase que, lonxe de correxi-los vertidos, producírase un incremento e a cifra pasaba dos 17g.

-

Actualmente carecemos de datos certos, porque parece existir un pánico das Administraciós a investigare no tema. Estúpicamente pensan que coa edar coa que delinquen e co emisario totalmente ilegal, xa quedan tapáda-las súas complicidades.

-

Lembremos que hai escasos días Touriño falaba da culpa de que o areal de Lourizán estivese clasificado como C eran os vertidos de Sanxenxo e Raxó. Pero agora, ó mellor cousa de Carme Gallego nas vísperas das elecciós, como queren vender máis fume da xestión que nunca levaron a cabo, poden recalificare compulsivamente como B o que é C dende hai tempo. E a ameaza da enfermedade de Minamata sigue.

-

Que non mintan polo voto!

-

Poderiamos traer memoria aquí, tamén, do Comandante de Mariña Ozámiz, o home que impedía a venta de marisco en época de veda, que chegaría incluso a multar á súa dona, que usaba os helicópteros da Escola Naval pra bloqueare a retirada das mariscadoras e mariscadores. Cando levantaban a veda, os resultados eran espectaculares. O home, do que poderiamos contar máis dunha anécdota, sería despois destinado ó Ferrol, onde batería igualmente con problemas. Un día apareceu morto, no seu despacho, "suicidado", algo pouco creíble nunha persoa de conciencia, comprometida coa defensa da Lei.

LOURIZÁN NA MEMORIA [26.01.2006]

Dende Lourido, o inferno de Lourizán. Cando era areal largacío era espacio ricaz en ameixas e croques. Tamén foi lugar de entalladas. Todo estragado dende o 1963 e pró que non existe vontade rexeneracionista polo evidente contubernio político-pasteiro.

-

Pontevedra, 26.01.2006

-

Entrada 795 do blog

-

Artículo semanal.

-

Lourizán na memoria,
por Xesús López Fernández
-
Agora que os partidos están en campaña volve entrar nos discursos o tema Ence. O PSOE non compreu as promesas nos seus catro anos de goberno co BNG, e agora súmase ó circo de ofertas da posible solución ambiental o PP. ¿Coa idea de Telmo Martín? Non, gracias. Pero ese partido non quer botar man do seu gran argumento, pasado o susto de Tisú de Lourizán --¿pasado?--.Foi en tempos de Isabel Tocino, no 1996, cando se fixou o deslinde das marismas de Lourizán e zonas de Mollavao como dominio público marítimo terrestre; e da súa condición de inembargable, inalienable, imprescriptible e insusceptible de desafectación asinou tamén decreto a ministra Cristina Narbona antes de ser eliminado o ministerio de Medio Ambiente --engulido con Agricultura e Pesca nun novo organismo--, posible arrancada dunha nova involución na defensa da Ecoloxía que no organigrama de Núñez Feijóo tamén perdería importancia ó fusionala con Fomento, aquí en Galicia.

-
Un lembra o tempo no que Lourizán e Os Praceres eran as praias de Pontevedra, comunicadas por tranvía, o mesmo medio que usaban algús pra se achegare ó lugar a tomar unhas ameixas. Pero todo se iría desnaturalizando co tempo, comezando pola construcción da avenida de Marín, que tamén “é mar” porque está asentada en dominio público marítimo terrestre, que se convertiría nunha gran cetárea antes de procederen ós recheos prá concesión da pasteira. Coa posta en marcha da mesma sen tere en conta a súa nulidade radical, comezaría o alcatreo e a serie longa de enfermedades aínda constatables nos Boletíns Epidemiolóxicos de Enfermedades de Obrigatoria Declaración, polo menos mentres se incluíron nos mesmos, o que serviría pra rubricare o informe do ministerio da Vivenda do 1973 en relación con Ence i Elnosa, ó tempo que negaban a recalficación das marismas de Lourizán como chan industrial: “la construcción ahí de esas dos fábricas fue un error del que solamente problemas para la salud y convivencia humanas se podrán derivar. Habrá que trasladarlas a otro lugar en momento aún no determinado”. Máis sinceros que agora.

-
A contaminación da ría, xunqueiras incluídas, comezada por Tafisa e os vertidos urbáns, acentuaríase de forma grave, como quedaría demostrado polo ESCORP [Estudio de Contaminación da Ría de Pontevedra], feito en dúas fases, que dalgún xeito tentaron tapar. Outras agresiós: o desecado das xunqueiras e os recheos do porto, constantes ó longo de vinte anos con independencia do partido político que controle a Autoridade Portuaria, como tamén coa construcción do ferrocarril que invade 55000 mt2 de terreo demanial, unha fronteira co dominio público marítimo terrestre denunciada polo ministerio de Medio Ambiente, oposto ó de Fomento do propio goberno Aznar. Diremos tamén que as sentencias favorables á Asociación de Veciños d´Os Praceres, en relación cos pasos a nivel da praza d´Os Praceres e coa factoría Tradepana, permanecen sen executar. A edar ilegal tamén incide na morte da ría, e denunciémo-lo proiecto do macronudo de Mollavao. Xunto coa pretendida construcción dunha pasarela ó longo da autovía, poderían mostra-las verdadeiras intenciós dalgunhas forzas políticas en relación co futuro das marismas deLourizán.

-
Lembrémo-las promesas de Touriño de hai catro anos, en Pontevedra: “Ence sí, pero non aí”. A rexeneración ecolóxica da ría non arrancou. Aínda o 4.05.2008 decía Manuel Vázquez: “O goberno galego non lle vai fallar ó pobo de Pontevedra”. I é triste que queiran seguir usando Ence como cimbel electoral, que xa non é posible dende a presentación o 14.01.2004, unha data pra relembrare porque, en exercicio da acción pública, coa presentación de escrito de denuncia ante as Administraciós públicas, Salvemos Pontevedra desencadearía o conocemento da verdadeira trama política e socioeconómica do entorno de Ence-Elnosa en Pontevedra. Algús aínda levamos na memoria o Lourizán que foi traicionado coa ría toda. E a traición sigue.

ENFERMEDADE DE MINAMATA/PONTEVEDRA

Touriño prometeu o cerre/traslado de Ence. Acábanse os catro anos sen ter comprido coa promesa, sen que apareza tampouco nengún grupo coa decidida solución do problema.

-

Pontevedra, 23.01.2009

-

Entrada n. 794 do blog

-

A ENFERMEDADE DE MINAMATA/PONTEVEDRA,

por Xesús López Fernández

-

Antes de se evidenciar nos humáns os casos de parálisis cerebral a consecuencia do envenenamento por mercurio, apreciouse o comportamento extraño de animales que se volvían tolos: gatos, cans, aves..., os peixes sofrían mutaciós, como os nenos das xestantes contaminadas.

-

O vídeo que hoxe incluímos leva tempo neste blog, na relación de enlaces que recomendamos consultar de vez en cando. Pero estos días pasados publicouse na prensa a falaz declaración de Touriño de que si o areal de Lourizán-Os Praceres era zona C, a culpa corrrespondía ós vertidos de Raxó e Sanxenxo, cando aquí, presuntamente non cesou a escorrentía de mercurio e dioxinas, directa ou vía emisario.

-

Pero agora que estamos en campaña e que Touriño xa non pode renova-lo de ¡Ence sí, pero non aí!, quer deriva-las culpas da impotencia/incompetencia do sisTema en relación coa contaminación da ría á banda norte da mesma, esquecendo que aquí tódo-los partidos teñen pendénte-los deberes de faceren comprir coa lei. Os tres partidos, que incluso o señor Fraga prometía a solución do problema Ence-Elnosa nas elecciós autonómicas do ano 1989 por medio dunha contestación a Xesús López Fernández, de Pontevedra, a pergunta por el deixada no contestador telefónico, que polo que vexo agora non usa Alberto Núñez Feixóo, co que teño parentes comúns e ó que lle podería aclarar algunhas cousas.

-

O BNG, impotente, parece estar pensando en Lourizán como solar, como xa apuntaron cando propuxeron o traslado da pasteira a Barro-Meis: forneceríase d´auga de Pontillón do Castro, vertería, naturalmente, á ría de Pontevedra, pero con outros controles, tamén "naturalmente". Financiarían o traslado de Ence coas plusvalías que se xerasen por medio da conversión de Lourizán en solar, onde a Autoridade Portuaria construiría vivendas de carácter social. Listillos.

-

Outras das forzas que están a asesinaren a ría son os recheos do porto, horror que comezou coido que con Caballería pra seguire con Tomás Iribarren, o amigo e maleteiro de Rajoy; seguiría con María Ramallo, do PP, e desta volta é Surís, do PSOE, o que quer seguir ampliando os recheos. ¿Novos solares gratis total pra empresas que nada teñen que ver co mar? Lembremos que Gonvarri foi cerrada en Barcelona por vertidos de cinc e cadmio e que agora elabora chapa electrocincada pra Citroën. A denuncia da invasión hai tempo que foi prantexada por ICPraceres, pero a Xusticia vai lenta, ou non vai. Vergonzosamente.

-

Que o PP non faga o disparate de trasladare Ence a Marcón. Sería outra loucura.

-

Lembremos que Ence xa non ten licencia, como Elnosa, como Holcim, e que en Mollabao, a concesión a Malvar foi cancelada polo TSXG, por denuncia de Salvemos Pontevedra.

-

Lembremos tamén que se non prosperou a petición de innecesariedade de Lourizán como dominio público marítimo terrestre que fixo Ence foi tamén por denuncia administrativa de Salvemos Pontevedra, ata que Cristina Narbona asinou o correspondente decreto sobre a permanencia dos catro "in": inembargable, inalienable, imprescriptible, insusceptible de desafectación. Lembremos tamén que nese asunto non inerveu pra nada o Concello. Nen a APDR.

-

Eso deberíano ter presente os partidos todos, especialmente o PP, si se quer opoñere ó nudo de Mollabao deseñado por Mosquera prá permanencia da ocupación e cercado de Lourizán. Como tamén a ilegalidade da edar, delito das tres administraciós delincuentes.

-

Como tamén estos días foi noticia o colectivo Amencer, de Pontevedra, de paralíticos cerebrales que sí poden ter relación, seren víctimas dos vertidos de mercurio, que d´algún xeito deberían colaborar na definición dunha actuación criminal por parte das propias Administraciós. O problema destos enfermos non se resolve coa chabacanada da "accesibilidade", estimada pola Once, beneficiaria da recalificación dos seus terreos de Campolongo, que algo pode ter que ver coa mandanga.

-

En definitiva, Pontevedra, Gulag ambiental, ruína comercial, Gulag residencial, ten moitos problemas que deberían afloraren ó longo desta campaña, porque é seguro que os políticos, pra se sobire os ingresos, van busca-los nosos votos. Os votos dos probes.

-

Estudiade o vídeo que sigue. E veredes.

ENFERMEDADE DE MINAMATA/YOUTUBE

A RECUPERACIÓN DA RÍA DE PONTEVEDRA [2.06.2008]

Fotografía histórica dos últimos 1950. Lourizán, xa cercado polo trazado da autovía. Antigua praia de Pontevedra, aí aprendín a nadar e reparei, aínda neno, na extraordinaria riqueza en ameixas e croques, da que ben podía vivi-la parroquia. Curiosamente, antes de procederen ós recheos, no espacio conformouse un gran viveiro de biodiversidade: cariocas, lenguados, ostras, anguilas, vieiras, camarós, ademáis da que fora a súa vida de sempre.

Os Praceres, vista dende Estribela, case todo o espacio víctima dos recheos amparados por Tomás Iribarren, a Ramallo e o actual presidente da Autoridade Portuaria, Surís, éste do PSOE. Pero as cousas non cambiaron. ¿Quén manda? Evidentemente, os clústers antes que os políticos que esqueceron as condiciós que definen un dominio público marítimo terrestre como inalienable, inembargable, imprescriptible e insusceptible de desafectación, algo defendido por Salvemos Pontevedra e ratificado por Cristina Narbona, agora de baixa no organigrama do PSOE. Peligro, peligro....

Pontevedra, 2.06.2008.

Entrada n. 499 do blog.

Traballo semanal, unha especie de recordatorio á clase política que non está a cumprire cos seus deberes. Parece que agora andan quentes, cada grupo co seu discurso particular porque, presuntamente, van convocar elecciós autonómicas. A súa bandeira do "¡Ence, fóra da ría!" non é nada máis que unha carallada, porque pra recupera-la ría, pra nos devolve-lo capital social arrasado pola súa culpa, terían que demostraren unha vontade férrea e tomarlle o pulso á natureza. Ence-Elnosa son culpables en gran parte do deterioro ambiental producido; pero de moitas das agresiós contabilizadas son os propios políticos os culpables. O artículo, dentro da súa limitación, tenta mostrar algunhas das culpas da caste política á par que a súa impotencia pra liquida-lo problema do enclave colonialista clorocelulósicos e recupera-la vella ribeira.

A recuperación da ría de Pontevedra [2.06.2008],
por Xesús López Fernández

Volve Touriño prometernos que sí existe un compromiso da Xunta prá recuperación da ría de Pontevedra. No seu discurso, feito na nosa capital o pasado 31.5, no acto da entrega de premios ós pontevedreses do 2007, o home reafirmouse na permanente disposición do Executivo que preside pra traballare en conxunto coa nosa vila nos moitos i esperanzadores proiectos de futuro que a cidade ten por dediante. [¿…..?] Parece que un desos proiectos encara a recuperación ambiental da “fermosa ría de Pontevedra”, cada día menos ría según nos consta por procedementos incoados ante a Xusticia precisamente porque as instancias políticas non están polo labor que dí o noso presidente. Está sí nos discursos. No de Touriño, no de Quintana, no de Alberto Núñez Feijóo. Nos discursos. Por eso debemos lembra-lo dito polo presidente na campaña electoral das anteriores autonómicas, a súa reiterada frase de “¡Ence sí, pero non aí!”, e outras sobre a recuperación do gran capital social da ría.

Como vai haber novas elecciós en breve, comezaron os tres partidos con presencia parlamentaria coa súa promesa de sacar Ence i Elnosa da ría, bandeira electoral. Discurso corto, que a rexeneración debe abranguer outras actuaciós. Porque un simple inventario dos disparates aquí cometidos levaríanos a enumerar cuestiós como: a desecación das xunqueiras do fondo da ría, a conversión en chousas das zonas de Mollabao e Lourizán, os recheos de Estribela, “crimes de lesa natureza”, ó servicio de empresas que poderían asentarse lonxe da costa.. A construcción da autovía e a do enclave clorocelulósico en Lourizán foron un claro disparate. E o réxime franquista, ano 1973, non deixou de sinalar ó complexo industrial como causante de problemas de saúde e convivencia humáas, e pensaba, xa daquela, no seu posible traslado. Un novo asentamento no que non se dea a “nulidade radical” actualmente existente [Raminp, Lei de Costas, Constitución], deberá ser responsabilidade das propias empresas, presuntamente sen concesión dende a súa privatización.

Dúas sentencias firmes poderían xa ser aproveitadas pola Xunta no camiño desa anunciada “restauración”: a do ferrocarril pol-Os Praceres, ilegal, e a de Tradepana, ambas consecuencia dos xuicios promovidos polos veciños daquel lugar. A depuradora que tamén lle tocou á parroquia mártir é outra clara ilegalidade. A denuncia está xa ante o TSXG, a tenor das leis e xurisprudencia existentes, de sentencias dictadas polo Tribunal Supremo ou ben polo TSXG [Aranda de Duero, Suances/Cortiguera, en Santander, e Reza, en Ourense]. No caso d´Os Praceres non cabe a “autorización ambiental integrada” da que precisan esas instalaciós. Na d´Os Praceres dáse a citada “nulidade radical”. E, asentada en terreo concesional de Ence non segregado, carecen de concesión edar i emisario. A Xunta precisa dunha maior coherencia e resolución. Se o seu discurso de “rexeneración” vai en serio deberá abandona-lo proiecto da construcción do nudo de Mollabao, con 200mt. de diámetro, outra agresión ó dominio público marítimo terrestre. A chousa de Lourizán, ¿un solar?

Eu penso que a restauración sí é posible, pero que non se vai resolver nada en base a actuaciós mal definidas: máis calado en Estribela con cargas de dinamita; un maior saneamento en base a máis e máis tuberías pra, por medio do emisario, contaminar máis e máis a ría, medio sensible, a cuia morte está contribuíndo, tamén, o urbanismo irracional que decote vai estragando o capital natural das ribeiras. Por certo: aquí non se está a promove-lo conocemento cidadán da Axenda21Local, instrumento democrático que predica, antre outras cousas e como temos dito máis dunha vez, a recuperación do capital natural. Pero o Concello de Pontevedra, co seu PXOM, non parece estar polo labor. Nada resolven as “festas da auga”, un ben común aquí privatizado en gran parte prá súa conversión en vector de morte. ¿Recuperarémo-lo areal de Lourizán? Con máis vontade que discursos, sí.

LA XUNTA CONCEDERÁ LA AUTORIZACIÓN AMBIENTAL A ENCE [4.05.2008]

Lourizán, antes e despois de Ence. Dibuxo informático de Xesús López.

Lourizán, a praia de Pontevedra, o mellor banco de ameixas de Galicia, capital natural que habería que recuperar, pero queren reconvertilo en chousa inmobiliaria..(a palabra chousa significa "cerrada, zarra").

Pontevedra, 4.5.2008

Entrada n. 478 deste blog.

Noticia do Diario de Pontevedra, desta data, coa que se pon en evidencia o contubernio existente antre a Xunta i Ence. Difícil o vai ter Touriño nas próximas autonómicas que parece se van adiantar. Este podería se-lo momento do PP, se verdadeiramente fosen capaces de asumi-la línea ecoloxista. Polo pronto, a decisión de apoia-las alegaciós dos veciños de Lourizán (e tamén a de Salvemos Pontevedra) en contra do trazado viario a Marín, así como en contra do proiectado nudo de Mollabao, que como temos dito forma parte do plan de Mosquera e da Consellería Territorial de convertir en gran chousa inmobiliaria o terreo de Lourizán, as marismas que habería que recuperar como capital natural, sobre todo se queremos practicar un urbanismo democrático, a tenor da Axenda21Local, que dende o propio concello queren ningunear. Eso que firmaron a carta de Aalborg.

Lembremos que Ence carece de licencia, pero debe haber moito político mamón que engorda os seus ingresos a costa de asumi-lo dictado dos grupos de presión. Non sigo, porque o tema está tratado con frecuencia neste blog. E remito ós que poidan estare interesados en consultar documentación orixinal a que consulten no blog de Salvemos Pontevedra, "meinteresalavida".

La Xunta concederá la autorización ambiental a Ence

La Xunta concederá la autorización ambiental integrada a Ence para seguir operando en Lourizán, en la ría de Pontevedra. Lo ha confirmado este domingo el titular de Medio Ambiente, Manuel Vázquez, quien ha aclarado que la concesión se hará únicamente por tres años, frente a la media de ocho que se conceden a otras factorías.

Vázquez ha justificado su decición argumentando que se trata "de una herramienta necesaria para trabajar bajo unas calidades ambientales y si no cumpliese con unos requisitos básicos nunca podría concedérsele".

'Ence no se irá mañana'

En una entrevista concedida a Radio Galega, el conselleiro carballiñés ha reiterado que esos tres años de ampliación "será el plazo que la empresa tendrá para irse de la ría".

A este respecto, recordó que la Xunta está trabajando con el objetivo de que la papelera abandone la ría antes de 2018, fecha en que termina la concesión de la empresa. "No se puede optar por una posición radical. Ence no se va a ir mañana", sentenció Vázquez.

La confirmación de esta polémica decisión llega sólo una semana después de que miles de personas se concentrasen para decir 'no' a la concesión de la autorización ambiental a Ence. Una concentración convocada por la Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra, que sostenía que tal autorización pertetuaría a la papelera en la ría, al menos hasta 2018. 04/05/2008