Mostrando entradas con la etiqueta Sarkozy. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Sarkozy. Mostrar todas las entradas

miércoles, 29 de abril de 2009

HUMOR EN TORNO A SARKOZY

A viaxe de Sarkozy non foi en balde. E aínda aproveitou pra impartire clase ós políticos sobre cómo falar sen partitura. martínmorales explícao no ABC d´hoxe na viñeta reproducida. (clicade sobre os dibuxos, pra velos a maior tamaño) Ten razón a dama protagonista do chiste de Mingote, no ABC desta data. Sendo princesa de Asturias ou primeira dama francesa, calquera é guapa.
Entrada n. 921 do blog
Pontevedra, 29.04.2009
Ademáis das viñetas presentadas i en relación con visita de Sarkozy, vou inserir dous traballos baixo o título xeral de
HUMOR EN TORNO Á SARKOZY,
por Xesús López Fernández
O primeiro é un artículo de Cristina L. Schlichting, publicado hoxe en La Razón; o secundo, editado polo ABC, é de Ramón Pérez-Maura.
ENVIDIA, de Cristina L. Schlichting,
29.01.2009, en La Razón
¿De qué se habla en Madrid? De la Bruni, la Bruni y la Bruni. Como en su día sólo se miró a Cayetana de Alba o Josefina Bonaparte, los hombres de hoy sueñan con ella y las mujeres con su belleza. Doña Letizia se ha visto en el papel más difícil que puede afrontar una dama: medirse con una rival imbatible. No me hubiese gustado pasar por ese trago. Rebuscar en los baúles para encontrar el trapo que no desmerezca, entonar las joyas y zapatos que una modelo francesa conoce al dedillo y apostar por el peinado ideal y la postura correcta. Carla es hermosísima, sus primeros planos en televisión resultaban deslumbrantes, y en las fotos no encontraremos fallo alguno porque se ha pasado la visita posando. En El Pardo, en la escalera de La Zarzuela, en la visita al Prado, una y otra vez se volvía fuera de protocolo y reservaba su mejor mirada para las cámaras. Es todo menos natural, claro. Va erguida como una diosa, aletea con los brazos en torno al cuerpo e inclina constantemente la cabeza, como si sintiese un pudor que no siente. En estos días he comprendido una vez más la profundidad de la mentira en que me educaron mis padres: «Hija, lo que importa es el interior». Y unas narices. Toda una vida estudiando, acumulando idiomas y trabajando a destajo en arduas tareas intelectuales para ver a tus contemporáneos varones rendidos a los pies de la mujer objeto. Qué cruz. Mientras digiero mi envidia me solidarizo intensamente con Doña Letizia. Olé, la española. No sólo estuvo físicamente a la altura -anduvo sobre tacones de vértigo para compensar el casi metro ochenta de la francesa-, sino que no salió ni un instante de la más inteligente discreción. Perfecta. Desde aquí quiero decirle a la Princesa, que por cierto repitió el traje que llevaba en Arco y en Nueva York y acertó en plena crisis, que ha quedado menos ostentosa y cursi que Carla Bruni y que ha sostenido con dignidad la bandera de Móstoles frente a los invasores. Que sí, que sí, que mi abuela decía que las francesas se pintan antes de lavarse.

ES UN POLÍTICO,
RAMÓN PÉREZ - MAURA
Miércoles, 29-04-2009
Ha cruzado Madrid cual exhalación. Sarkozy ni siquiera respetó los usos protocolarios españoles que en las visitas de Estado prevén que en el segundo día el invitado ofrezca una recepción a los Reyes y otras personalidades en el Palacio de El Pardo. Menos de treinta horas después de aterrizar en Madrid, el presidente Sarkozy estaba camino de vuelta a casa. Pero es difícil sacar más partido en tan poco tiempo.
-El lunes por la tarde se reunió unos minutos con la comunidad francesa residente en Madrid. Y ahí demostró su hechura de político. Tuvo a los invitados -algo más de un millar- esperando de pie bajo una carpa entre una hora y media y dos horas. Llegó andando por el jardín de la Embajada. Su mujer y él dieron la mano a los tres invitados que estaban más cerca de su paso y tomó el estrado. El discurso fue el resumen del que pronunciaría al día siguiente en el Congreso: máxima firmeza ante el terrorismo, elogio encendido del Rey de España, su obligación de trabajar con quien los españoles quieran que sea su presidente del Gobierno, derecho de España a estar en el G-20... Todo lo que los diputados españoles oirían al día siguiente lo escuchó la víspera la comunidad francesa.
-Cual político en campaña permanente el núcleo del discurso -varias veces interrumpido por los aplausos- es el mismo todos los días. Y para cada audiencia hay una pequeña parte específicamente dirigida a ellos. Y a los franceses que viven en Madrid les prometió cambiar la legislación para que los franceses que viven fuera de Francia puedan enviar a sus hijos a los liceos franceses del exterior en las mismas condiciones de gratuidad que lo hacen los franceses que viven en Francia. Y eso ya fue el delirio. La masa lo aclamaba. Referencia a la señora de Sarkozy, Marsellesa y asunto concluido. La mano estrechada a una docena de personas y en menos de media hora estaban en su coche. En campaña.

martes, 28 de abril de 2009

MOITO QUE APRENDER

mm. no abc comenta a visita de Sarkozy: "l´Europe c´est moi et Carla", porque ademais parece que Carla Bruni foi a estrela da visita, a musa.
Este chiste de Mingote, no ABC, ten que ver coa deconstrucción do Estado, coa limitación que se lle está a poñere ó español en España. (clicade no dibuxo pra velo en grande)
-

Pontevedra, 28.04.2009
-
Entrada n. 919 do blog
-
MOITO QUE APRENDER,
por Xesús López Fernández
-
Estamos nunha situación que pode ser terminal. Non sei si se vai parir unha nova civilización, unha sociedade máis solidaria, pero a verdade é que dende hai moitos anos e coa continua perda de capital social, esto se acaba, as brétemas da miseria fanse máis evidentes, a xeografía da fame, a dos dos comedores sociales vai tinguindo o territorio nacional.
-
Como por outra banda a xente abandonou a terra, o seu amor á natureza, o desenvolvemento sustentable ligado á economía de subsistencia, a que mantiña vivas aldeas e familias, acabouse tamén.
-
Pero parece que demos en construir un mundo de monstruos onde o que prima xa non é a economía dos homildes, o respeto á vida, o coidado do ritmo das cousas, dos cultivos, da gandería, etc. Non, decididamente, na absurda pirámide que demos en levantar, nas torres de Babel que constitúen moitas das novas urbes; privilexiáda-las clases poderosas e os políticos que tentan viviren a costa do sudor dos que xa non teñen traballo; que foron incluso arrincados das súas terras, levados ás cidades nas que vexetan de forma triste, xa sen propiedades, engañados, convertíronse pra eles en chuvia de ferro colado e ardente as palabras de Curros no poema "Un adiós a Mariquiña":
-
"Dilles que prós seus lares tornen axiña/ que sen eles non queren pinta-las viñas, rega-los regos,/madura-las castañas nos castiñeiros....../ Dilles que súas obrigas eiquí os esperan / e si ond´elas non morren, ai!/ que se condenan...."
-
Palabras proféticas pra un mundo en regresión e deconstrucción, pra unha patria en disolución, derrotada en tóda-las frontes: campo estéril, terra e aldeas orfas, mesmo o arrasado patrimonio cultural, tamén a lingua; gandería á que queren liquida-los diversos clústers europeos mentres convertiron a Galicia no gran eucaliptal, a gran estafa industrial pra esta terra.
-
E xa me pasei no prólogo, pero déixoo así, e presento un artículo do ABC d´hoxe, de Ignacio Camacho, brillante, como case tódo-los seus. O artículo vai da visita de Sarkozy, líder, capaz de impartir lecciós ós políticos deste país que fan da súa profesión un permanente fracaso, carentes de ideas, ausencia que non se disimula co sorriso d´estare a mascar chicle, burla permanente. Sigue o traballo:
-
HAI MUCHO QUE APRENDER,
IGNACIO CAMACHO
Martes, 28-04-09
-
ESE sonriente faldero narizotas que camina con gesto arrogante junto a la esbelta arquitectura de Carla Bruni no es un llavero con patas sino el presidente de una potencia nuclear que todavía es capaz de darnos sopas con honda. Así que un respeto; detrás de ese pequeño napoleón con alzas elegido por sufragio directo hay una nación que, por intensidad política, por cohesión cultural, por estrategia económica y por prestancia internacional, todavía tiene mucho que enseñarnos además del longilíneo perfil y el mohín pizpireto de la señora esposa de su Jefe del Estado.
-
De Francia, por ejemplo, podría España aprender el sistema electoral del «ballotage», que evita el mercadeo político de las poltronas; o el desacomplejado orgullo nacional de su clase dirigente; o el pragmatismo estratégico con que cimenta su poderío económico en una energía nuclear que aún le sobra para vendernos al precio de hipotecar nuestra independencia y nuestra balanza de pagos; o incluso el denuedo con que defiende su sector industrial y tecnológico como base de su estabilidad y de su desarrollo. De Sarkozy, al que se ha puesto de moda denostar por frívolo sólo porque bebe los vientos por una dama de aquí te espero, nos vendría bien tomar prestado algo del coraje hiperactivo con que se echa la crisis a las espaldas, o de la generosidad con que incorpora a su Gobierno a miembros relevantes de la oposición para sentirse rodeado de una excelencia sin dogmatismos; o de la firmeza de principios con que preconiza una cultura del mérito y del esfuerzo; o del realismo con que enfoca la política de inmigración. Todo eso junto, más una honda tradición democrática basada en los valores del liberalismo igualitario, mantiene al país al frente del concierto europeo con una sólida conciencia hegemónica y un tejido productivo que encaja el sufrimiento de la crisis con voluntad de resistencia, sin desmoronarse al primer soplo de contrariedad en su modelo.
-
Hay, sí, mucho de soberbio en la farfolla bonapartista de ese estilo de exhibicionismo republicano, y algo de «rollo Evita» en la hipertrofia mediática de la exmodelo reconvertida en primera dama; pero Francia es una nación que sabe dónde está y a dónde quiere ir, y que aún se ríe de la paleta jactancia con que no hace demasiado tiempo pronosticaba Zapatero que España iba a sobrepasarla en renta per cápita y en derechos ciudadanos. Francia, la vieja Francia, aún sabe renovarse a sí misma y buscar en el mundo un papel acorde con su proyección en la Historia. Y más allá de caricaturas facilonas y de oportunismos obamianos, su presidente nos trae la estela de un envidiable intangible político que trasciende la pasión por el poder para revelarse como un factor de impulso frente a la adversidad y la catástrofe. Se llama liderazgo.

lunes, 10 de noviembre de 2008

O ENCONTRO DE WASHINGTON [11.11.2008]

Borja Montoro, en La Razón, 10.11.2008. Sarkozy reclama: José Luis, mes valisses...!!
Mingote, ABC, 10.11.2008. Zapatero, presidente de l´Espagne, ensaia a Marsellesa.
[Zapatero pedirá un "novo rumbo" cara unha economía "máis xusta". Noticia de Libertad Digital.]
martínmorales, ABC, 10.11.2008. Sarkozy fai posible, e con qué traballos, levar a Zapatero a Washington.
-
"Pintar la mona". Así titula Ignacio Camacho o seu artículo do ABC, 11.11.2008, no que denomina a ZP Gran Reformador Socialdemócrata Ilustrado.
[Convén leélo]
[Novas piruetas de ZP, ABC, 13.11.2008, por Valentí Puig]
-
Pontevedra, 10.11.2008
-
Entrada n. 696 do blog
-
Artículo semanal publicado no Diario de Pontevedra e no Xornal.com.
-
O encontro de Washington [11.11.2008],
por Xesús López Fernádez

-
O noso presidente, á fin, vai estar en Washington o próximo sábado. A presencia, despois de tantas promesas de ZP de que España sí ía contar con voz en Washington, faise posible pola cesión de Francia dunha das sillas coas que conta este país, se ben é a Bush, o anfitrión, a quen corresponde, en diálogo coa UE, toma-las oportunas decisiós. O noso presidente fala de que España ten gañado terreo na escea internacional; mais, prudentemente, di que o concurso de España ó G-20 representaría o reconocemento obxetivo do que somos. Pero o 8.11.2008 aínda faltaba a carta de invitación da Casa Blanca, a anfitriona do encontro. E ten razón Sarkozy ó decir que a octava economía do planeta debe estar na anunciada cita. Teremos ocasión de ver cál pode se-la aportación real da delegación española, a representante dun país que ronda xa os dous millós de parados e no que non se telumbran recetas próximas pra asumir un cambio real de modelo económico.
-
O papel de España no encontro aparece en principio como un tanto nebuloso, porque son xa moitos anos sen política económica real nen oposición política digna de tal nome; cunha sociedade civil contra as cordas, aganada decote cunha maior presión fiscal. Cun panorama de ruína por non se ter gobernado con realismo, dende algún medio crítico e censurando a teima de Zapatero por estare en Washington, Esteban en La Razón dibuxaba un grupo de parados ante o INEM, que portaban picos e pás, francadas e fouces como inútiles ferramentas de traballo, á par que titulaba o espacio: “Zapatero pide asilo político en la cumbre del G-20”. Solerte, renarte, pero non tanto como a secretaria de Emprego, Maravillas Rojo, que ofreceu unha visión “positiva” da crisis, porque agora son necesarios novos perfiles na clase traballadora: “auxiliares de cociña pra comedores de beneficencia” e “pintores de edificios da clase obreira”. “Os parados aficionados ó alpinismo poderían limpar fachadas”. Parece unha burla do caos ó que ten chegado o país no que se debateu a fondo sobre o dislate autonómico, pero non sobre a reconducción do desastre.
-
Zapatero felicitou a Obama, ó home que na súa viaxe a Europa non tocou España e que, despois do seu triunfo, mostrado a todo o mundo como un éxito da democracia daquel inmenso país, anuncia xa medidas pró rescate da clase media. Terá que forma-lo seu equipo pra propoñere, en principio, dous paquetes económicos sobre os que está xa a traballare con algús líderes do Congreso: o primeiro deles, de 100.000 millós de dólares a discutir baixo a presidencia de Bush; no segundo, moito máis amplio, recollería os recortes de impostos prometidos á clase media na campaña. O panorama co que se terá de defrontar foi definido como dantesco porque EEUU ten agora a maior cifra de parados dos últimos 14 anos, un 6,50%. Pero Obama, que conta en principio cun equipo asesor de 17 persoas do mundo da empresa, as finanzas e a política, non ten previsto estar na reunión do G-20.
-
Se a viaxe a Washington non vai supór un cambio de mentalidade e un defrontamento realista coa situación de crisis que vive o noso país, mellor sería que non fose alá Zapatero, porque o problema, a fixación doutro modelo económico, non precisa de tantísimo debate encanallado como se está a dar sobre “memoria histórica” e levantamento de fosas; sobre abortos i eutanasia, etc. Non se debate sobre as posibles bulsas de corrupción política nen a necesaria reconducción do sistema autonómico, convertido en problema real no que agora asoma unha nova perla do aldeanismo tribal: A Generalitat estrea un ciberxogo que castiga por falar en castelán... En fin, prefiro releé-lo discurso de John McCain, do 4.11: “O pobo estadounidense falou, e falou claro..” O home dixo que acababa de conversar con Obama pra felicitalo. Discurso que rematou decindo: “Loitamos…. e quedamos atrás, pero o fallo foi meu, non de vostedes…”. En fin, outra forma de entende-la política. E de ser elegante.

domingo, 3 de febrero de 2008

As elecciós que veñen [4.02.2008]

Rajoy terá que incluir no seu programa a defensa do medio ambiente e a loita contra o camio climático. Sarkozy xa a ten anunciada i en breves días vaise reunir con Al Gore. Rajoy terá que se esmerar no programa, gañar credibilidade en relación coas infracciós que se dan na ría de Pontevedra, das que sempre pasou, sintonizar coa idea europea, pero case non quedan datas. E terao que decir moi claramente mentres ZP estase movendo na línea axitadora e anticlerical a consecuencia do comunicado dos bispos, ó tempo que recibe o apoio da xunta musulmana. ¿Qué significado ten eso?
Pontevedra, 4.2.2008

Entrada n. 425 do blog. 


Traballo que debe aparece no Diario de Pontevedra e o Xornal.com, con data d´hoxe. O autor, que non é politólogo, tenta achegarse á problemática das elecciós anunciadas pró 9M.

As elecciós que veñen [4.2.2008],
por Xesús López Fernández

Como os españoles todos, os bispos tamén están convocados ás elecciós do 9M. Que teñan recomendado na súa debatida nota que se vote a opciós que defendan o dereito á vida e á familia; que se teñan pronunciado en contra do terrorismo ou denunciado as dificultades crecentes pra que os pais poidan optar pola Relixión como asignatura na que educar ós seus fillos; que defendan tamén “a vida humáa en tóda-las súas etapas” e reclamen igualmente medidas de integración social, de atención prós inmigrantes e mulleres maltratadas; tamén de defensa da natureza, é algo que non debería ser cuestionado si realmente estamos en democracia. Pero parece que as críticas parten dunha información previamente sesgada e manipulada. Din algús, cunha carga de odio que non se entende, que están a pediren que non se vote ó PSOE, cando realmente están a popoñeren que se vote en conciencia, e a súa recomendación pode mesmo aconsellar un programa certo de actuación social.

Reproduzamos parte do comunicado: “Parécenos que os inmigrantes están especialmente necesitados de atención e axuda. E, xunto cos inmigranes, os que non teñen traballo, os que están sós, as mozas que poden caer nas redes da prostitución, as mulleres humilladas e ameazadas pola violencia doméstica, os nenos, obxeto de explotaciós e abusos, e os que non teñen casa nen familia que os acolla. Hai que traballar tamén pra sobarda-las inxustas distancias e diferencias antre as persoas e as comunidades autónomas, tentando resolve-los problemas máis agudos, como son o traballo, a vivenda accesible, o disfrute equitativo da natureza, compartindo tamén dons indispensables prá vida como a auga e coidando con esmero o patrimonio común da creación”. Esta parte do discurso non é criticada. ¿Por qué se hai nela moita denuncia que se podería concretar pola actitude inorde do goberno e da oposición?

A xunta islámica pideu o voto prós “progresistas”, mais parece que á hora de xulga-lo referente musulmán bótase man dunha vara distinta de medir que cando se censura ós curas de Roma. De certo, parece como se a Igrexa lle brindara desta volta un gran servicio ó PSOE ó lle posibilitar unha serie de soflamas en contra dela, o flamear dunha serie de bandeiras de carácter anticonfesional coas que poden tentar distraer ó persoal de asuntos como o da recesión, a inflación, a carestía da vida, a crisis na construcción, o problema derivado das hipotecas “subprime” que vai mazar, fundamentalmente, nos máis homildes, nas víctimas dos traballos precarios, que non teñen a posibilidade de blinda-lo seu futuro como fan os altos cargos co plus que precisen prá “dignificación” do exercicio público. Sí, moitos dos déficits que se dan na política social están aludidos no documento dos bispos de forma clara.

Así vísta-las cousas, ¿por quén votar? Ou perguntado doutro xeito, ¿de quen temos de nos defender? Porque moitos cidadáns non ven que exista unha opción clara, cun programa mínimamente coherente. No fondo, a sociedade procura estar á defensiva, moita xente nela non cree nos partidos porque o exercicio da política, privado de transparencia, privado da acción dunha Xusticia independente, derivou a unha situación de “agnosticismo” en relación cos diversos discursos dos partidos. E non parece posible a práctica dun voto exemplar, como se non quedase outra opción que a de votar polos menos malos. Esa ven sé-la misión cidadá do mes de marzo. Como decía Gabriel Albiac o pasado 1 de febreiro, en La Razón, “un é cidadán en lexítima autodefensa fronte a esa apisonadora [encarnada no Poder], que vai sobrevivir contra tódo-los nosos esforzos”. Coido que o filósofo define con toda crudeza a situación que realmente estamos a vivir. ¿Necesidade de votar? Sí, polo menos malo. Non hai outra alternativa. Porque non existen programas debidamente explicados, por existir unha falta real de transparencia. Os discursos, tantas veces opacos, non convencen. Así nos vai.