O GALEGUEIRO

Os da Ría (osdaría.com, non vos confundades), co seu invento do galegueiro, a burla extrema dos que tentan instalárense no galego deturpado normativo, poden abrire un tempo de esperanza, dotar incluso á sociedade da capacidade de golsar, dunha vez por todas, a neolingua que lle están a impór como idioma falaz. 

Pontevedra, 2.08.2013
Entrada n.1691 do blog  

O GALEGUEIRO,

por Xesús López Fernández

            Témolo comentado moitas veces. O galego está en clara involución porque algús entraron no seu sagrario pra reconvertilo, pola vía das normas da deriva, nun portugués zafio que tampouco é portugués. Quixeron incluso promove-lo seu invento pola vía editorial e tamén con diversas webs. Pero o fracaso sería total. Desaparecida a web Vieiros, na que teño colaborado, desaparecerían tamén a revista a Nosa Terra ou o periódico Xornal de Galicia, nado éste por reconversión da web Xornal.com (na que debín publicar uns 500 artículos). Cando un día recibín un chamado telefónico do X. de Galicia, porque lle interesaban os meus traballos pró periódico de papel, a miña resposta foi clara: Se respetáde-la miña ortografía, sí, ¿Cómo?, Éso, se non pasáde-los meus traballos polo corrector do Diktatt estalinista, adiante.

            O Xornal de Galicia foi a esperanza de Quintana, a presunta condición que lle puxo a Jacinto Rey no pacto do iate, a cambio da cuota de megavatios en virandelos, en aeroxeneradores. No periódico, do que só merquei o exemplar número un, trufado como estaba pola querencia estalinista dos comisarios que lle intentaron dar vida; polo que trascendía na web na que seguín colaborando, nada, un fracaso editorial, porque estos mañufes da lingua non acaban de comprenderen que o idioma é unha creación social e que non se pode construire unha lingua culta se non se fai sobre o magma da creación popular, como decía o padre Sarmiento: “Facede o idioma a partir da fala”, precisamente pola gran riqueza da lingua popular.

            Pero o idioma, convertido en arma política, está en clara regresión, deturpado pola vía das normas do 1982 e as posteriores, as do presidente Barreiro, o das “grazas”. “De nazas”, carallo, vai ser cousa de contestar deturpando aínda máis. I é que o idioma está necesitado dunha rexeneración certa, nunca permanecer na línea marcada polos acólitos de Carballo Calero ou polas xentiñas de Francisco Rodríguez, o gran timonel da deriva cara ó portugués, un dos ensoñadores da Portugaliza de deseño dend´o seu nacionalismo fracasado. Coidan que coa deturpación da lingua, da súa reconversión no que moitos chamamos “galegués” ou “galizo”, a lingua da non-patria que decía Novoneyra, este pobo se vai rendir. E o malo de todo é que hai moita burremia: que os políticos vense forzados a improvisaren discursos nesa neolingua na que non están instalados; que mesmo a Igrexa galega, lonxe do espírito de Pentecostés, oficia liturxia en galegués, non en galego.

            Pero agora hai que estar atentos a un novo fenómeno: Os da Ría (osdaria.com, non vos confundades), que fan caricatura do galegués, deturpación da deturpación, que imitan a eses políticos que creen falare galego, pero que “babosean” galegués, ou peor. A eso lle prestan atención Os da Ría, cando din algo así como que o “galegueiro”, o seu invento, é un medio de comunicación festeiro que se está a “enfalar” de cada volta máis: “en o” Parlamento, “en os” coches oficias (non sei se queren deci-la forma galeguesa oficiais ou a galega continental oficiás) e máis exemplos. Pero Os da Ría van facendo a súa sementeira pola Galicia enteira, en canta festa poden, e fan esa burla zafia dos parlamentarios que, non instalados na lingua galega, sometidos ó Diktatt normativo convirten o Parlamento en pura opereta. E inda por riba falan mal. Non sei se Os da Ría se decataron, pero o seu invento, o galegueiro, pode se-lo gran purgante, especie de triaca prepósita, pra que a sociedade deixe de falare galegués, a lingua da non-patria, “idioma” de piscifactoría.  “Grazas” a Os da Ría. “De nazas”. Máis que “negozo” coa súa arte, poden estare a marcaren un tempo de apostolado certo.

2.08.2013 (O blog de xesús lópez)

TEMPO DE ESPERA NA RAG

Icono que o titular do blog manexa reiteramente prós diversos traballos sobre a lingua galega, ferida, agredida,   que algús tentan convertila en portugués [título do dibuxo: "o caos normativo"]. 

Pontevedra, 20.04.2013
Entrada n. 1651 do blog
Artículo enviado a Pontevedra Viva

Tempo de espera na RAG,

por Xesús López Fernández

            O 20.04.2013 pode que teñamos novo presidente da RAG. Quedaría así coberta a vacante deixada polo meu amigo Méndez Ferrín, compañeiro no noso primeiro galeguismo. E mirei no seu día con esperanza o seu nomeamento como presidente, como apuntaba no meu artículo "MéndezFerrín, novos tempos prá RAG", algo que no propio traballo decía que habería que prantexar talvez como cuestión. Méndez Ferrín, ¿novos tempos prá RAG? Porque confiaba que coel poderiamos ir a unha especie de sanación da lingua, ferida pola sobrecarga de diferencialismos que nela se foron inserindo con mala arte. El sabe que unha lingua non se inventa nun laboratorio, como algús tentan cada día, senón que ven se-lo resultado dun labor colectivo, que é unha creación social.

            Aquí non quixemos ter en conta os consellos do noso frade ilustrado, o P. Sarmiento, que aconsellaba construí-lo idioma a partir da fala ó tempo que avisaba da estupidez de querer conectare co portugués como paradigmático. Incluso avisaba o freire: “Collede o diccionario portugués de Bluteau, sacádelle as palabras non portugueses e veredes que queda un puro esquelete”. Pero no canto de asumi-lo maxisterio de Ánxel Fole ou Cunqueiro, de Xesús Ferro Ruibal, de Moralejo ou de Alonso Montero, que sempre aconsellou prudencia ou consulta-lo Diccionario Enciclopédico de Eladio Rodríguez [talvez aínda o mellor dos que podemos ter a man]; este home, hai algús anos, a raiz do escándalo das normas do 83, aconsellaba non lle tocare ó idioma cada pouco e declarabase, en canto a cambios normativos, francés, porque a Academia Francesa leva máis de cen anos sen lle tocare ás normas ortográficas.

            Estamos nun momento malo, no que algús condenarían incluso a obra de Rosalía que, sen embargo, sigue viva i é unha fontana ricaz de palabras prós que  queiran acrece-lo seu vocabulario. Estos apuntes levarianos lonxe, incluso ó maxisterio de Vicente Risco, que no século XX, no ano 1910, recomendaba tratare científicamente o leigado lingüístico de Rosalía e Curros Enríquez.  Pero son moitos [e tamén as instituciós] os que parecen encirrados na súa política de inmersión lingüística que está a xerare un complexo endodiglósico no colectivo de ó redor dun 20% que no 1992 mantiñan o galego como fala de instalación, fieles á lingua transmitida pola oralidade, por esa sociedade que foi a forxadora do idioma. A RAG non compriría a súa función se non respetase a lingua como creación social. Coa política lingüística da nosa Academia dend´os anos oitenta, talvez sería incluso bo que desaparecese.

            Méndez Ferrín debeuse atopar con moitos atrancos e acabou marchando anoxado, como no seu día Isidoro Millán González-Pardo. E o idioma [o normativo ou galegués non é outra cousa que galego deturpado], a esperanza de salvación e de respeto á oralidade, á lingua real, pode estar [¿?], desta volta, en Xesús Alonso Montero se prospera a súa candidatura e mantén os seus postulados doutrora. É unha simple suposición porque a fala está realmente ferida, como pra ingresare na UCI. Eso de que temos lingua pra mil primaveras, nas actuales circunstancias, non pasa de simple falacia, sobre todo dende que á sociedade estana a limitare na súa libertade de creación. Lembrémonos de que os ingleses non teñen Academia da Lingua. Tamén de que a crisis [palabra grega] do galego non é unha crisis de crecemento, pexado como está por unha serie de normas alóglotas que están lonxe da psicoloxía da lingoa. Antes que a libertade que algús claman prá RAG interésame, insisto, a libertade creadora da sociedade.  De tódo-los xeitos agardemos a nova andaina da RAG, se aínda ten razón de existir.  

O idioma galego, en regresión

Icono sobre a desfeita do idioma, que sofre novas agresiós.

Pontevedra, 23.11.2012
Entrada n. 1576

O idioma galego, en regresión,

por Xesús López Fernández,

A fala galega é, como temos dito moitas veces, unha creación social. O noso ilustrado P. Sarmiento tíñao moi claro no século XVIII cando recomendaba, cara unha posible fixación ortográfica da lingua: "Facede o idioma a partir da fala". Porque a nosa lingua é riquísima en palabras. Hoxe faltan defensores reales da mesma porque incluso os académicos que se sorprenderon de que a RAG fose utilizada como unha especie de cabalo de Troia pra lles colaren as normas do 1983, espúreas elas, e que non foron redactadas pola Academia, engulíronas. Anque a Academia fose autora non deixaría de ser unha institución particular e a sociedade debería posicionarse claramente contra as que foron asumindo, que se foron decantando no galegués ou galizo, a lingua da non-patria que decía Novoneyra, quen acusou de traición á RAG, ó ILG, á AS-PG e ós reintegracionistas, ós que tentan acobillárense no portugués por seren  nacionalistas fracasados.

Coas normas da Academia, en realidade normas do Bloque, e outros acordos que foron nacendo pra un maior esmorecemento da lingua, estos matós comezaron unha política lingüística de inmersión, de deriva, de extraterritorialización do pobo galego pra convertilo en portugués. Ó mellor resultaba máis económico darnos praza ós galegos todos pra un tren utópico de gran velocidade e proiecta-lo convoi contra a fronteira portuguesa, a ver se daquela, no desastre, viaxe á Lusofonía,  fluían as palabras do país veciño polas ventáas dos vagós, taponando os nosos oídos pra un rápido esquecemento da fala raiz, das súas harmonías.

Neste blog hai xa moitas entradas sobre este tema, polo que non vou entrare agora polo miúdo máis alá da noticia hoxe conocida dunha sentencia do TSXG que tenta evitare que os país escollan a lingua de educación dos fillos, que son os que saben en qué idioma están instalados os críos, cando resulta que nos centros todos están a impartiren algunhas asignaturas en galegués, que nada ten que ver coa lingua lar, coa lingua dos ancestros, e que os convirte en extraños ante os propios pais. 

Núñez Feijóo non cumpreu coas súas promesas e algo tería que lle agradecer a Galicia Bilingüe, que foi unha peza fundamental na súa victoria das elecciós anteanteriores, e desta volta habería que actuar con contundencia, anulando as normas inventadas polo Bloque, como tamén esa Mesa pola Normalización Lingüística do Carallo, presidida por un estalinista que tenta marca-la deriva, establecida polo seu Diktatt, de certa enxeñería social de nacificación do idioma que hai tempo tracexaron os comisarios da fala, desconocedores de que os idiomas "son creaciós sociales", como o inglés, que non precisa de Academia. Reitero, no blog hai máis de vinte traballos relacionados co "esmorecemento do idioma", ademáis dos dedicados a Cunqueiro, ó Padre Sarmiento, a Ánxel Fole ou a Novoneyra, todos eles traicionados coas normas da deriva.  Pra mellor aclara-lo tema da paranaoia do Tribunal Superior de Xusticia de Galicia, inclúo algús enlaces:

El Correo Gallego: El TSXG invalida la pregunta a los padres sobre la lengua para la educación infantil.

El Correo Gallego, 23.11: A Mesa (os comisarios políticos) advirte que a Xunta debe derogare inmediatamente o decreto lingüistico.   

El Correo Gallego, 23.11:  Jesús Vázquez di que a consulta ós pais pódese facer igual.  

Viaxe a Grecia, 6

 Canal de Corinto, o 15.09.2012

 Outra vista do canal.

 Ruínas de Corinto, da cidade antigua. Ó fondo, o templo de Apolo.

 Outra toma dos restos históricos.O arco que está á vista coido corresponde á ágora. Por aí terá estado Pablo.

 Un detalle do museo de Corinto.

 Cúpula da tumba que se supón de Agamenón, rei de Micenas.

 Entrando na Acrópolis de Micenas, pola porta dos leóns.

 Vista parcial da Acrópolis.

 Museo en Micenas. A maioría dos restos atopados están no  Museo Arqueolóxico Nacional, de Atenas. 

 Teatro de Epidauro. Capacidade de antre 12000/15000 espectadores.

O titular deste blog disponse a cantar "Un adiós a Mariquiña", letra de Curros, un poema dramático que contén todo un programa de sustentabilidade. Lingua e música galegas talvez por primeira vez en Epidauro.

Un adiós a Mariquiña, que na grabación que agora inclúo, 11.12.2012, resulta bastante descafeinada. (clicade)

Pontevedra, 4.11.2012

Entrada n. 1572 do blog
Artículo semanal

Viaxe a Grecia, 6,

por Xesús López Fernández

            Xornada intensa a do 15.09.2012. Atenas está a unha hora de distancia de Corinto, nosa primeira meta do día. No seu istmo, porta do Peloponeso, existe un canal operativo dend´o 1893, que une o mar Exeo co golfo de Corinto, no Xónico, se ben podemos decir que fora xa proiecto do emperador Nerón. Unha pequena pausa permitiría tirar algunhas fotos do lugar, mesmo dun mercadillo activo naquel momento, ou toma-lo primeiro café do día despois do almorzo do hotel. Seguimos cara ó Corinto antiguo, lugar no que San Pablo viveu en dúas ocasiós, nos anos 52-53 d.C. e nos 57-58, según narran os Feitos dos Apóstolos. O regreso a Corinto revela a preocupación que por aquelas xentes tiña o apóstolo, sempre pendente da afirmación dos neófitos na fe, daí a súa intensa correspondencia. Conócense dúas cartas do santo ós corintios; danse por perdidas outras dúas escritas, talvez, en Éfeso.

            O santo, tecedor de oficio, non quería ser carga pra nadie. E así nó-lo temos que maxinare en Corinto, traballando ó tempo que dictaba cartas ós filipenses, cós que mantería sempre unha relación cordial. Alí celebramos unha das nosas eucaristías, en memoria do santo. Difícil concreta-la sua presencia no lugar, xa que non existen restos arqueolóxicos de sinagogas, que era por ónde Pablo comezaba a súa evanxelización nos sitios que visitaba, por medio do debate das pasaxes mesiánicas, predicando el (por contra da esperanza xudea nun Mesías que os levase á victoria) o evanxelio de Xesús, un artesán crucificado. Pero sí hai ruinas da vella paganía: templo de Apolo, santuario de Hera, templo de Poseidón, termas romás.. Ata o nome da cidade, Corinto, corresponde a un fillo de Zeus. Un magnífico museo confirma a preeminencia artística da cidade: esculturas, columnas diversas, abondancia de cerámica, obxetos d´ouro.

            E seguimos cara Micenas, situada na extremidade nordeste da chaira argólica, “na parte máis destacada do Argos que cría cabalos”, a que Homero define como “a cidade ben construída”, de muros ciclópeos. Aí entra en xogo o mito dos cíclopes como constructores da Acrópolis que aínda se presenta magnífica coa súa porta dos leóns, defendida por imponente muralla antre dous montes escarpados: o Profeta Elías ó norte, o Sara ó sur, enclave dend´o que Micenas mantería o seu poderío ó longo de séculos. O que hoxe vemos alí é mérito fundamental dos arqueólogos que fixeron un inmenso labor de pescuda i excavaciós: Heinrich Schliemann, que atopou as tumbas reales; Cristo Tsuntas, o primeiro excavador sistemático  de Micenas, que descobriría o pazo dos soberáns e moitos e maxestuosos enterramentos, etc. Ademáis do noso paseo pola Acrópolis achegariámonos tamén á tumba de cúpula que se supón de Agamenón, o rei que marcou o máximo poderío micénico. Con Orestes, o seu fillo, comezaría o devalo daquela civilización, da que o Museo Nacional Arqueolóxico mostra hoxe moitos e preciosos achádegos, dos que unha corta mostra dos atopados permanece no lugar, nun pequeno museo.

            Máis tarde, con motivo do xantar,  unha grata sorpresa de postre: yogur con uvas de Corinto, antes de seguir cara Epidauro por Nauplia, (cidade-porto neoclásica que foi a primeira capital da Grecia contemporánea, 1828, cando o país quedou liberado da ocupación turca).  E chegamos a Epidauro prá visita do seu Teatro clásico do século VI a.C., famoso pola súa perfecta acústica e no que nos meses de Xullo e Agosto celébrase o Festival de Epidauros, música e teatro naquel marco incomparable. O teatro, con capacidade pra uns 15000 espectadores,  aínda debe conservar memoria da actuación de María Callas e da súa representación da ópera Medea.. Despois da nosa visita quedaba alí como homilde agasallo o poema de Curros musicado, “Un adiós a Mariquiña”, a lingua galega en Epidauro, talvez por primeira vez..Xa despois tocaba face-lo camiño de volta a Atenas, pola banda do mar, con tempo aínda pra nos meter un pouco nas luces e sombras da cidade.       

Muller pra lonxe

Caurel dos tesos cumes, a terra do poeta ó que se refire este artículo, poemas de amor adicados á súa dona, Elba. (clicade na foto pra vela grande).

Pontevedra, 22.01.2012
Artículo semanal
Entrada n . 1490

Muller pra lonxe,

por Xesús López Fernández

O título correspóndese co dunha obra de Novoneyra, versos de amor, segunda edición de luxo sotilmente coidada, número 1 da coleución (como  Uxío gostaba decir) “Gran Lugo de Nebra”. O libro, que está a ser presentado en foros diversos, ten prólogo de Luís Cochón i epílogo de Claudio Rodríguez Fer. Ámbo-los dous autores achégannos ó cerne desta obra, mada de poemas de amor escritos polo autor caurelao antre os anos 1955 e 1985. “Queridos lugueses meus”. Así arranca o prólogo porque esas foron as primeiras verbas, como unha Invocación, queridos lugueses meus, discurso exultante dun Novoneyra que “non soubo cousa outra que non fose agradecemento reverencial” a cantos fixeron posible aquel milagre estampado, gardado nun estoxo, obra de artistas e artesáns, que foi a primeira edición de “Muller pra lonxe”. Uxío estaba emocionado, case que “incrédulo ante o primor que saía do prelo pra se converter –gracias ós traballadores da imprenta da Diputación de Lugo, ás súas maos e conocimento— na primeira contribución ó Libro Galego da Arte”.

Teño nas mans un exemplar da última edición desta obra que comezou, según Cochón, sendo un verso, logo un título: unha impregnación que se convirteu en fatalidade substantiva, é decir: ligame, lazo de sangue, destino inevitable, no que tiña que ser. Título dun poemario de amor que o home ofrenda á súa muller,  Elba, dende que a soubo primordial: “ouh muller pra lonxe/ pra aquil que tral´o locir d´intres nada pode haber diario”, versos nos que o autor ensaiaba unha ortografía cabal, que debeu ter máis fortuna que non as normas bárbaras que decantarían no que o autor, defensor da fala popular, veu denominar “a lingua da non-patria”, a dos discursos políticos, tamén  a da liturxia católica. E neste libro están recollidos, talvez, os poemas cos que o autor máis se encariñou. Curiosamente, non están na relación poemas d´Os Eidos, a súa obra máis universal. “Muller pra lonxe” comeza cunha elexía, “Poema dos Caneiros”, pra algús o máis fermoso poema de Novoneyra e que puido se-lo máis longo  da súa obra. Pero aqueles 80 versos sen rima, “unha alta cousa de ledicia”, son agora 24.  

        En relación co poema “Nos Caneiros”, Luís Cochón afirma que nengún verso de Novoneyra tivo mellor glosador que o insigne humanista Isidoro Millán González-Pardo cando presentou, de viva voz, o libro que hoxe nos convoca. Del son estas palabras, salferidas con verbas do poeta: “As augas do Mandeo, augas do río heraclíteo nas que un non se baña por segunda vez, devalan mansas, ó cair da noite, e levan de vagariño –non empuxan nin arrastran--, as barcas, soltas, pra o mar. Soltas, libres de amarras e ataduras, sen esforzos de boga, no abandono de fruición vital  --as mulleres! o viño! as viandas!— baixan as barcas pró infindo do mar i a noite”. Devalar, unha constante no poema que, despois de nos presenta-lo “Mandeo inorde ó son da noite” vai abrindo cada estrofa con “As ondas do río devalaban lenes” levando as barcas soltas pró infindo do mar i a noite./ A medida que o tempo pasaba alongabame da morte./As ondas[…] levando as barcas./No milagre longo coidei seguir sempre nas barcas devalando”, como soñando cun contínuum, un tempo sen fin.

        Alongabame, alonxabame. Rodríguez Fer, no epílogo, lémbranos o camiño poético de Novoneyra: “Os Eidos, nos que a paisaxe do Caurel fundiase co telurismo cósmico; nas Elexías do Caurel, o intimismo deviña relación existencial…”. Pero no libro que nos ocupa  e que convén leer, o contido procede dunha introspección espiritual das fonduras anímicas e da revolución desacougante da súa nada. Trátase de poesía existencialista, allea ó consolo e á esperanza, según conclúe Rodríguez Fer: “Podo ficar só na túa imaxe,/ levo esta seguranza na noite”.  A dolor existencial aguilloa a procura do conocemento, pero súmeo na angustia: “Ouh cor (corazón) sempre núo i esposto!/ Antes eu coidaba que a door máis fonda facía inmortal./ Din os soños i os paxaros: A morte non é certo!”. Pero os paxaros non levan razón e o clamor civil do poeta faino exclamar: “non non é así como somos nin ti nin eu nin todo/ é a peste da HISTORIA.” Ou decir “compría romper principiando por todo”.

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (10)

O caos normativo. As normas do Diktatt deconstructor do idioma galego. Dibuxo de Xesús López.

-

Pontevedra, 10.06.2009
-
Entrada n. 976 do blog
-

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (10),

Xesús López Fernández

-

Hoxe asistín a un acto do Ateneo local, no salón de Caixa Galicia, no que foi presentado un libro, unha recadádiva de cartas, correspondencia antre Ramón Piñeiro e Isidoro Millán González-Pardo, o que fora o noso principal indoeuropeísta. Trátase do número XIII dos Cadernos Ramón Piñeiro, que reúne 50 cartas de Piñeiro a Millán baixo o título de "Do teu amigo certo". Son cartas, na maioría, dos anos 50. A edición e notas deste corpus apistolar estiveron ó coidado de Luís Cochón e Miro Villar, ambos profesores de Literatura.

-

Non houbo debate, pero en petit comité tiven ocasión de lembrare que Isidoro Millán fora tamén un estudioso de Sarmiento e pedagogo da súa obra, un referente contínuo nos seus cursos de galego, con especial consideración ás isoglosas diferenciativas. Eu tiven o gozo de ter asistido a ámbo-los dous cursos impartidos nos anos 60.

-

Con ese motivo falei, naturalmente, da recomendación que facía Sarmiento, a de "facede o idioma a partir da fala", e de insistire en que os idiomas son creaciós sociales, como decía o frade, como tamén di Castelao na súa "Biblia" si é que a queren leé-los seus seguidores, ou como afirma categóricamente Alex Grijelmo en "El Genio del Idioma".

-

Pero o galego está en fase de deconstrucción acelerada e nada se vai resolver como non se reconoza a imbecilidade de ter adoutado unhas normas alóglotas, coa idea de ire entregando o noso idioma ó portugués, solución maxinada polos nazionalistas non galeguistas do BNG.

-

As súas reacciós en relación co debate existente non son de recibo. Pero xa sobre eso, introduzo os seguintes enlaces:

-

El Correo Gallego. Carlos L. Rodríguez, "Todos en la diana", porque todos fomos ofendidos coas ameazas a Gloria Lago e Galicia Bilingüe. Leede tamén os comentarios.

El Correo Gallego. El BNG acusa a la Xunta de financiar "grupos extremistas en su cruzada contra el gallego", cando aquí e dende hai tempo foron os nazionalitaristas os que estiveron contra a fala auténtica.

Faro de Vigo. La oposición denuncia una "carnicería" contra el gallego y el PP alerta de la "batasunización".

La Voz de Galicia. Aymerich acusa a Feijoo de financiar "grupos extremistas" en materia lingüística.

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (9)

O nome de Gloria Lago, na diana pintada polos terroristas da lingua.
O coche de Gloria Lago, obxeto de pintadas e roturas. Lembremos que xa no pasado verán fora obxeto doutro acto vandálico, presuntamente dos mesmo que recibiron a manifestación de Galicia Bilingüe, en Santiago, o pasado febreiro, con insultos, pedras, mofas e befas, como antidemócratas que son.
-
Pontevedra, 8.06.2009
-
Entrada n. 974 do blog
-

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (9),

por Xesús López Fernández

-

Gloria Lago foi obxeto, novamente, dunha actuación terrorista. ¿Por qué non se pode defende-lo bilingüismo que no caso de Galicia sería o trilingüismo: o castelao, o galego e o galizo causa de tódo-los males lingüísticos do país?.

-

Sempre fun crítico coas normas que, por activa ou pasiva, nos foron colando en contra da esencia do noso idioma galego, da súa psicoloxía.

-

Pero o peor de todo aconteceu a partir do momento no que os nacionalistas fracasados buscaron unha vía independentista por medio da integración do galego no portugués. E así naceu o chamado galizo ou galegués, que aceptaron diversas camadas de políticos xangales.

-

Coido que a campaña de Galicia Bilingüe tivo algo que ver co cambio político producido e que algús mesmo poden estar alabarados, encirrados, ó borde do infarto. Pero non vexo, de momento, que se estean a dar pasos ben definidos. Unha de cal, sí, outra d´area, pero hoxe publicaban os medios a noticia dun acordo editorial pra seguir promocionando o libro galego. E non é así. Se o conselleiro de Educación e o seu Director Xeral non retoman científicamente o galego popular, o funeral do noso idioma pode estar servido. Mante-las normas do Diktatt pode servir pra lle dar azos ós terroristas que acaban de atentar contra Gloria Lago e que antes atentaron, coa permisividade da RAG, contra o propio idioma.

-

Pódese creere que dos institutos saíron, ás veces, camadas de rapaces esquizofrénicos, ó non coincidiren o galego da súa casa e da súa mente, a lingua de instalación, co galizo bastardo impartido nas clases, asumido pola RAG e que van seguir promocionando con novos libros.

--

Vede os seguintes enlaces:

Resistencia Galega ataca la casa, el coche y el instituto donde trabaja Gloria Lago.

Destrozan el coche de Gloria Lago y hacen pintadas terroristas...

Faro de Vigo: Radicales destrozan coche.

El Correo Gallego: Acoso y amenazas a Gloria Lago.

La Voz de Galicia: La presidenta de GB sufre amenazas de muerte.

Periodista Digital: Amenazan con pintadas a la presidenta de Galicia Bilingüe.

MINUTO DIGITAL: Nuevo atentado contra Galicia Bilingüe

MINUTO DITIGAL: Anxo Quintana incita al odio contra Galicia Bilingüe.

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (8)

O icono do autor pró caos normativo torna ó blog.

-

Pontevedra, 3.06.2009
-
Entrada n. 967 do blog
-

O ESMORECEMENTO DO GALEGO (8),

por Xesús López Fernández

-

O certo é que, dentro da temática xeral do "esmorecemento do galego", deturpado pola continua agresión dende os minaretes das Normas do Diktatt, o que vou traer aquí, hoxe, é unha noticia que pode ser mesmo positiva, no sentido de que Núñez Feijóo, bordeando a normativa, acaba de falare da posible inclusión do portugués como asignatura opcional nos estudios da ESO.

-

Digo que pode ser unha boa noticia porque, desta volta, restaríalle presión á política ficción e agresión dos galizos contra a lingua de Galicia, freando así a súa caricaturización, o "chorreo", "graffitti" continuo que contra dela veñen poñendo en práctica dende os primeiros oitenta. Si esta medida conleva un certo repouso, a recuperación real da nosa lingua popular, tan trasteada, mellor que mellor.

-

Porque aprender portugués a partir do galego resultaría relativamente fácil sobre a base de conoce-las isoglosas diferenciativas. Claro que non soamente se trata de catro régoas, porque o portugués, lingua fortemente afrancesada é, posiblemente, a neorromance con máis fonemas vocálicos, once, según lle lembraba hai un par de días a un portugués aquí, en Pontevedra, e con moitas palabras tomadas do francés ou do inglés.

-

A ver si agora, no caso de calla-idea de Núñez Feijóo, deixan os galizos de remexeren nas tripas do noso idioma pra veren de lles inserir máis de portugués. ¡Que non levan razón e que son eles os culpables da situación creada! ¡E que por éso, antre outras cousas, perderon as elecciós!.

-

Enlace: ABC.- La Xunta estudiará la inclusión del portugués como asignatura opcional en la Secundaria.

O ESMORECEMENTO DO GALEGO

No meu icono en relación coas agresiós que sofre a lingua aínda se aprecia o nome da "negra sombra", en alusión á nosa cantora, a Rosalía de Castro, que parece a gran nemiga a batir polos novos "evanxelizadores". A lingua, naturalmente, morre.

Ponteveda, 11.05.2009

Entrada n. 941

O ESMORECEMENTO DO GALEGO,

por Xesús López Fernández

-

Ós comisarios políticos que se fixeron co control das normas, que mesmo as convertiron nunha fórmula prá degradación e desfeita do idioma, caéulles sempre mal a figura de Vicente Risco, o home que, en desacordo cos pasos dados pola Editorial Galaxia no eido ortográfico, decía que "non soubemos tratar científicamente o leigado cultural de Rosalía e Curros". I éso decíao xa dend´o 1921. Daquelas chuvias, esta chafuldra d´agora.

-

Eso foi o que pasou e sigue a pasar. E a lingua está desta volta nunha especie de estertor, agoniante, preocupádo-los persecutores da mesma de eliminaren a súa polifonía, a súa abondancia de vocablos e rexistros como decían o P. Sarmiento ou en tempo máis recén Dámaso Alonso. Facede o idioma a partir da fala, recomendaba Sarmiento.

-

Na RAG saben ben que a súa política lingüística foi un verdadeiro fracaso. Excusan mirar pra outra banda que pra sí mesmos cando din, como hoxe noticia El Correo Gallego, por boca do señor Barreiro, que a situación do galego é preocupante.

-

El Correo Gallego, 10.05.2009: La RAG define la situación del gallego como preocupante

GALICIA BILINGÜE, OUTRAVOLTA

A manifestación do 8.02.2009 convocada por Galicia Bilingüe en Santiago, encheu a praza da Quintana, como se pode apreciar. É foto xa reiterada no blog. Se se tratase dunha manifestación do BNG teríanse contabilizado 25000 que non caben na praza, pero como o éxito foi de GB tentaron botarlle por baixo a cifra estimada polos convocantes e a policía de aproximandamente 6/7000.

-

Téñase presente a contramanifestación levada a cabo nese mesmo momento, a pedradas e botellazos, a que Quintana definiría como manifestación en defensa do idioma, mentres que, según este iluminado, a manifestación de GB ía contra o idioma. E un xamón, ou presunto se así prefire o candidato do Bloque, metido na xeira portuguesa.
-
Pontevedra, 25.02.2009
-
Entrada 852 do blog
-
GALICIA BILINGÜE, OUTRA VOLTA,

por Xesús López Fernández

-

Ou si se prefire, outra volta de rosca. Nada menos que 102.330 asinaturas en defensa de libertade lingüística, prós país poder escolleren a lingua de educación dos fillos, foron presentadas no rexistro central da Xunta, en Santiago.

-

Unha copia das asinaturas, que ocupan trece caixas, vai ser remitida ó Parlamento Europeo, pra proseguiren ante esa institución coa reivindicación das súas demandas.

-

Ten razón GB cando dí qu´a imposición dunha lingua pode xera-lo seu rexeitamento, como de seu está a acontecere en Galicia co que xa é chamado "galegués dos galizos", basado nas normas da deriva coas que tentan achegalo ó portugués.

-

Sigue a noticia dada por El Correo Gallego, con numerosos e algús pintorescos comentarios: GB entrega cien mil firmas contra a imposición lingüísticas.

-

Coido que estas cen mil asinaturas algo van incidir nos resultados das elecciós do 1.03.2009.

A MANIFESTACIÓN DE GALICIA BILINGÜE

Dende a Mesa pola Normalización din que a asistencia á manifestación foi escasa, pero según a foto a praza da Quintana está chea. O BNG, se a manifestación fose d´eles, diría que alí estiveron 25000 que non caben na praza. Galicia Bilingüe estima que participaron unhas 5000 persoas, máis que na manifestación convocada no seu día pola Mesa pola Normalización que, coa boca grande, dixo que asistiran uns 10000. Xa se sabe, a Quintana estira ou encolle según as circunstancias. Noraboa a Galicia Bilingüe. Noraboa tamén a Rosa Díez, pola súa mensaxe sen medo. E noraboa tamén ós políticos que asistiron a título persoal.

Oito detidos a consecuencia das agresiós dos rebeldes contra a manifestación de Galicia Bilingüe.

-

Pontevedra, 8.02.2009
-
Entrada n. 817 do blog

A MANIFESTACIÓN DE GALICIA BILINGÜE, EN SANTIAGO,

por Xesús López Fernández

-

Nengún fundamentalista, nengún galizo, me vai dar clases de amor á lingua galega. É máis; coido qu´a instalación no galego é perfectamente compatible coa instalación no castelao, así dito porque a palabra é unha forma histórico-científica de decir "castellano" en galego, coincidente ademáis co segundo apelido de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

-

Irmán Daniel: Na praia de Rianxo caían como bágoas as estrelas,

espallaban os teus aies derradeiros bruantes ventos das andinas serras,

e ondas galgantes, en cramor, chegadas da pratense ribeira,

contaban no areeiro que te foras da sereidade,

pola plan vereda,

o camiño que nunca se desanda,

o vieiro sen fin.... Etc.

-

Así comeza o poema, o "in memorian" de Ramón Cabanillas que hai moitos anos teño memorizado, dende a edición dun recordatorio pola familia Rei, de Pontevedra.

-

Hoxe, ese idioma traballado por Cabanillas, por Risco ou Lugrís Freire, por Cunqueiro ou Fole, por Eladio Rodríguez, por Sarmiento e tantos outros, está desnaturalizado, sometido ás normas do Diktatt estalinista, ás normas da deriva lusista dos nacionalistas fracasados.

-

Cando se anunciou a manifestación de Galicia Bilingüe supuxen que non se privarían dun certo protagonismo as crías da "kale borroka", os aprendices dos reventadores do noso idioma ata reducilo á caricatura chamamda "galegués"; porque galegués é o que falan os Touriño, Quintana, o propio Núñez Feijóo que tería unha ferramenta de comunicación máis certa se botara man das súas raíces lingüísticas, do galego d´Os Peares que falaban a súa avoa Eladia e os tíos avós Manuel, Afonso e Jesús, casado éste en Ferreira de Pantón cunha tía carnal miña, que podo dar fé de que falaba unha lingua preciosa, como a que falan moitas xentes da Ribeira Sacra.

-

Algo que debera ter en conta Galicia Bilingüe, como tamén o PP e a UPyD é que aquí non só están a dinamitaren o uso do castelao --outra vez a mala uva de por medio--, senón que o propio galego salvado coa oralidade está prácticamente desaparecido do discurso político, que co uso do galegués, xa por sí ou por medio da súa imposición nos plans de ensinanza, están a volveren á nosa sociedade contra a súa propia e magna creación lingüística, perdido o discurso dos fundamenalistas nun tremedal de formas espúrias.

-

Vaiamos coa manifestación, concurrida, según Europa Press, por unhas 3000 persoas. Pero nalgún medio non citan cifra algunha, nada máis que a dos kaleborrokeños que participaron, uns 250. Falan sí das cargas que contra d´eles practicou a Policía, de feridos e de danos, e de lesiós.

-

Europa Press, 8.02.2009: Unas 3000 personas se manifiestan con Galicia Bilingüe en Santiago, contra la "imposición lingüística".

-

La Voz de Galicia: 10 independentistas detenidos por los incidentes durante la manifestación de Galicia Bilingüe, en Compostela.

-

Galicia Bilingüe manifiesta que lo ocurrido en Santiago refleja la falta de de libertad de expresión.

-

Menos mal que El Correo Gallego parece dar unha información máis cabal, cifrando nun mínimo de 4000 os manifestantes. O seguinte enlace dá acceso á noticia e a unha galería de fotos: El Correo, 8.02.2009

-

LIBERTAD DIGITAL. MILES DE PERSONAS SE MANIFIESTAN CON GALICIA BILINGÜE. 7000 PERSONAS SEGÚN LA POLICÍA.

TODOS A SANTIAGO

Dereito a vivir e dereito a falar sen imposturas. ¡Fóra o galegués dos galizos! ¡Vivan o galego e o castelao, ou español!

-

Pontevedra, 6.02.2008

-

Entrada n. 811 do blog

-

TODOS A SANTIAGO, O DÍA OITO

por Xesús López Fernández
-

Como o titular do blog identífica coa defensa d´ambas linguas está d´acordo coa loita que, contra o proiecto de inmersión lingüística no galegués inventado polo BNG, co contubernio da RAG, está a levare a cabo a Xunta.

-

Discurso claro ó respecto o de GALICIA BILINGÜE, que convoca a manifestación; discurso claro o de Rosa Díez; discurso non tan claro o de Núñez Feijóo, que dificilmente pode desfacerse das culpas pasadas do seu propio partido; discurso claro o que contén a carta que Miguel Cancio está remitindo dende o 4.02.2009 a diversos medios, incluído HO, organización de defensa da vida, que inserimos no blog:

-

Carta que Miguel Cancio está remitiendo a los medios de comunicación gallegos.

-

Las organizaciones de la sociedad civil gallega, Galicia Bilingüe, Mesa Por la Libertad Lingüística y otras, han recogido mas de 20.000 firmas contra el decreto de la Xunta de Galicia del socialista Touriño (PSOE) y del nacionalista Quintana (BNG) de imponer el gallego a la fuerza en la educación.

-
Al mismo tiempo, y siguiendo el modelo catalán del tripartido socialcomunistanacionalista marcadamente antiespañol, anticonstitucional, procastrista, prochavista y profundamentalismo islámico (Hamas, Hezbolá, etc.), los mismos (el PSOE de Touriño y el BNG de Quintana), junto a los oportunistas y desaprensivos que siempre se apuntan para sacar tajada como sea, querrán imponer por la fuerza, con un espíritu y practica marcadamente totalitarios, el gallego en los recreos, en las tumbas, las fiestas, en la intimidad, en todos los ámbitos para que nadie se pueda escapar del control totalitario y orwelliano del Estado socialcomunistanacionalista y que poco a poco, paso a paso lo va controlando, lo va invadiendo todo: Mussolini (antiguo dirigente socialista italiano, director de su diario Avanti) : ³Todo dentro del Estado, nada contra el Estado, nada fuera del Estado². Fidel Castro (antiguo ganster, matón que iba con pistola en la Universidad de la Habana): ³Dentro de la Revolución todo, fuera de la Revolución nada² (también dijo aquello: ³La historia me absolverá² y que tomo de Hitler, el líder del Partido Nacional-Socialista de los Obreros alemanes). PRI (Partido Revolucionario Institucional mejicano y que estuvo 70 años seguidos en el poder, la dictadura perfecta según Mario Vargas Llosa): Fuera del Estado y de sus presupuestos no hay salvación².

--
Ambas organizaciones (Galicia Bilingüe y Mesa por la Libertad Lingüística) vienen convocando todo tipo de acciones pacificas, responsables y ciudadanas en defensa de la libertad, de que los ciudadanos, como establece la Constitución española, la Declaración Universal de Derechos Humanos y la Carta de los Derechos Fundamentales de la Unión Europea, puedan usar libremente el español, a lo que tienen derecho como lengua oficial de España, y no se vean discriminados, perseguidos, atacados, insultados, injuriados, agredidos, etc., como viene sucediendo en Galicia y otros partes de España, por utilizar y defender en España el español en la educación y otros ámbitos.

-
LUCHA A FAVOR DE LA LIBERTAD Y CONTRA TODO TIPO DE DICTADURAS, IMPOSICIONES AUTORITARIAS, TOTALITARIAS, FUNDAMENTALISTAS

-

Durante la dictadura franquista, algunos (mientras otros estaban de vacaciones, sin mover un dedo, colaborando con la dictadura o defendiendo regímenes totalitarios, dogmáticos y fundamentalistas mucho peores, mucho mas crueles, empobrecedores y duraderos) fuimos perseguidos, entre otras cosas, por defender que la lengua gallega junto a la española pudiese ser utilizada libremente en la educación y otros muchos ámbitos.

-
Defendimos un proceso de reconciliación y consenso que dio lugar a la Constitución española, los Pactos de la Moncloa, y que pensábamos que serviría para acabar definitivamente con las dos Españas, con el fomento de los peores odios (a partir de Zola: Para algunos odiar, fomentar el odio, la revancha, la mentira, el engaño, la manipulación es hacer política), del enfrentamiento cainita y maniqueista de los españoles, de los pueblos de España entre si, y para hacer posible en España (y otras partes) una democracia abierta, integradora, de juego limpio y profundamente humana (de ahí la importancia del humanismo cristiano - que participó activamente en la ejemplar transición española a la democracia - y de otros humanismos creyentes y no creyentes) en la que los españoles en todas las partes de España pudiesen vivir libre y solidariamente, pudiesen liberar sus mejores energías creativas e inteligencias múltiples en español y en las otras lenguas de España, pudiesen utilizar libremente el español y las otras lenguas de España, y no verse discriminados, perseguidos, insultados, agredidos por, entre otras cosas, utilizar libremente el español en España, por defender el uso libre del español y de las otras lenguas de España.

-

El problema, el grave problema es que algunos, en Galicia y otras partes de España, por hacerse y mantenerse en el poder como sea y gozar arbitrariamente de sus inmensos privilegios, se vienen mostrando dispuestos a revivir, a fomentar los peores odios, lo peor de lo peor, juegan con dos o tres barajas (dobles y triples morales), juegan muy sucio y, entre otras muchas cosas, tratan de desinformar, contrainformar, intoxicar, manipular y contaminar (la peor contaminación es la del alimento espiritual y que da lugar a las peores contaminaciones manipulaciones, violencias y degradaciones), tratan (y lo están consiguiendo) de negar la vigencia de la nación española, de su unidad, lengua, historia, cultura y solidaridad, tratan de romper España (para regocijo y beneficio de las insaciables castas periféricas, taiferas, tribales y neofeudales dominantes y odiadoras de ahí la búsqueda de chivos expiatorios, de enemigos ideales y que se inventan -, dispuestas a los peores relativismos, populismos, demagogias, extremismos, nacionalismos, comunitarismos, multiculturalismos y fundamentalismos, y a lo que se apuntan, para sacar tajada como sea, para seguir figurando, viejos y nuevos caciques, señoritos, nomenklaturistas, politócratas, tecnocratas, carreristas, arribistas, resentidos, medradores, trepas, hiperpelotas, megaserviles, supersometidos y oportunistas varios y sin el mínimo escrúpulo), tratan de romper la constitución española y el espíritu de reconciliación y consenso conquistado con tanto mérito, sacrificio y esfuerzo en la ejemplar (de ahí su reconocimiento en todo el mundo) transición española (que le dio a España y a los españoles gran prestigio internacional y su mayor era de libertad, apertura, democracia, desarrollo, bienestar, solidaridad y autogobierno) y con el fin de imponer suciamente, con un espíritu marcadamente autoritario e, incluso, totalitario, una justicia, educación, lengua, historia, cultura, expresión cinematográfica, etc. politiqueras, partidistas, sectarias, clientelares, una política guerracivilista, anticlerical y antiespañola basada en la mentira, el engaño, el juego sucio, el clientelismo a todos los niveles, el peor de los populismos, en el marketing negativo y linchador, en la deslegitimación, desestabilización, ninguneo y liquidación de los principales competidores y críticos, de los que no se pliegan, no se dejan neutralizar, recuperar, comprar, llevar al huerto.

--
LA SOCIEDAD CIVIL GALLEGA, ESPAÑOLA DEBE MOVILIZARSE

-
Ante esta grave situación, esta grave involución democrática que esta viviendo España desde la llegada al poder del gobierno ZP (tras el atentado terrorista del 11M y los piquetes ilegales, golpistas Savater dixit y de agiprop del 13M y 14 M pero también de gobiernos autonómicos como el tripartito catalán que pacto con la ilegal banda terrorista ETA-Batasuna, etc.), la sociedad civil gallega y de otras partes de España, la sociedad civil española debe movilizarse muy activa, pacifica, permanente, rigurosa y responsablemente para hacer frente a tan nefasta política de PRISOE & Socios & Lobbies & Piquetes & Chollazos, Chanchullos y Chalets-Aticos (con vistas al mar, piscina, espacios deportivos en línea de playa, donde nadie podía edificar, donde había montes de uso público y a precios imbatibles ¡menudo chollazo! Y que decir de los cochazos mucho mas caros que los del mismisimo Papa o del mismisimo presidente actual de los Estados Unidos) varios, del PRISOE y sus socios antiespañoles, anticonstitucionales, procastristas, profundamentalistas islámicos, prochavistas-neocomunistas y lo que se tercie, para defender una democracia y economía de mercado libres, abiertas, justas, de juego limpio, con seguridad, garantías y principios, y, en el caso de la lengua, para defender el uso libre del español y de las otras lenguas de España.

-
Por todo ello, hay que apoyar activamente, hay que acudir a la manifestación convocada por Galicia Bilingüe, el domingo 8 de febrero 2009 en Santiago de Compostela y como antes acudimos y apoyamos unitariamente la manifestación que tuvo lugar con gran exito en La Coruña convocada por el mismo motivo por la Mesa para la Libertad Lingüística.

-
Todos a Santiago el 8 de febrero a la manifestación convocada por Galicia Bilingüe con el lema ³Galicia es bilingüe. Quiero libertad para elegir² y en defensa de la libertad responsable en general y, en concreto, del uso libre del español, del gallego, y contra las imposiciones autoritarias, totalitarias en este y otros campos sociales. Como decía Cervantes en El Quijote (lo que tomo de las Fábulas esópicas): No bene pro toto libertas vénditur auro La libertad no se vende ni por todo el oro del mundo.

-

Fdo. Miguel Cancio, economista y sociólogo, profesor de Sociología, Sociología de la Empresa y Socioeconomía del Desarrollo y los Movimientos Sociales de la Facultad de Ciencias Económicas y Empresariales de Santiago-Universidad de Santiago de Compostela (Galicia-España)/03-02-09/ Pagina web: miguelcancio.com

A LINGUA COMÚN

NN.GG. do Partido Popular promove a defensa da lingua común.

Pontevedra, 4.07.2008

Entrada n. 543 do blog.

A LINGUA COMÚN,
por Xesús López Fernández

Xa no seu día foi Vázquez de Mella, se mal non recordo, o gran defensor do español ou castelao como lingua común de tódo-los españoles, que podería convivir, ademáis, coas linguas rexionales. O castelao sería a gran lingua de comunicación antre tódo-los cidadáns.

Conforme as diversas autonomías foron asumindo unha serie de competencias, o que podería ser un rexionalismo san ou un nacionalismo moderado, se así queremos chamalo, foi pouco a pouco saíndose de seu.

Se nalgún tempo a diglosia marcaba distancias, agora é unha crecente guetificación do castelao a que está a ser promovida en Cataluña, no País Vasco, tamén en Galicia. Poderiase decir que funcionan, nas autonomías citadas, unha especie de policía ou rede de comisarios políticos que se preocupan pola defensa da "pureza" de formas de falar moitas veces espúrias, porque non están na raiz da oralidade, das pautas marcadas polas sociedades que salvaron, en cada caso, o patrimonio cultural común, tamén a fala de cada rexión. Nalgús casos déronlle, ás linguas lares, unha carga ideolóxica, unha deriva cara outras linguas, na súa teima diferencialista demencial.

Non me solidarizo co símbolo da lingua pintada, pero sí me solidarizaría con que se promovese, a nivel estatal, a supresión de certas competencias transferidas, como acontece con Educación, que debe se-lo propio goberno central o que marque o canon a seguir. Si España vai seguir sendo España. Algús periódicos, ABC, La Razón, xa están marcando o camiño; como tamén diversos colectivos de cidadáns, como en Galicia fai "Galicia Bilingüe". E, sobre todo, na línea do manifesto asinado por diversos intelectuales, porque o español está en peligro de ser sometido por políticas sectarias e aldeás.

O que queira comprende-la miña oposición á lingua pintada como símbolo, pode buscar neste blog, nas entradas do mes de Maio, un traballo titulado "A lingua azul", no que se fai unha crítica aceda á política lingüística da Xunta.