Estas son ameixas de Lourizán que depuran na ría de Aldán, procedemento costosísimo, porque do gran tremoedo de Lourizán só contaminación se pode extraer. Incluso, polo gran deterioro das rías, o noso mexilón está a se quedar sen mercado. Curiosamente, de Francia, un país que tiña aviso da contaminación grave dese bivalvo no ano 1978, que nas importaciós esixía un aval do Instituto Español de Oceanografía, un certificado acreditativo de que o mexilón non era da ría de Pontevedra nen dos sectores de Meloxo e O Grove, na ría d´Arousa, foron devoltas hai poucos días partidas de mexilón contaminado.
Hoxe recupero outro traballo do ano 2004, en relación cunha viaxe de Cristina Narbona, ministra do Medio Ambiente, ministerio que despois desaparecería. Parece que Cristina Narbona tiña en contra ó seu propio partido, que non pulou pola rexeneración ambiental como tampouco o PP ou o BNG. É máis, no tento de consolida-la autovía a Marín ou na construcción da rotonda da loucura en Mollavao, Pepiño Blanco pasoulle o relevo a Ana Pastor. Todo corrupción.
Pontevedra, 17.04.2013
Entrada n. 1648 do blog
Artículo do 2004
A viaxe de Narbona, [2.10.2004]
Por Xesús López Fernández
A ministra Narbona estivo en Vigo os
pasados 24 e 25 de setembro. Mentres que o primeiro día celebrou unha xuntanza
con empresarios na que afirmou que Ence non tiña futuro na ría de Pontevedra,
máis dun asistente debeuse sentir rebotado. Polo menos un certo sector do grupo
alí presente, representantes mesmo de Ence e dos acólitos que a apoian na súa
teima de permanecere como imprantación colonial de vertedeiro onde xa non pode
estar. Narbona foi máis lonxe ó decir que o ministerio levaba tempo en
negociaciós coa pasteira pra ver de buscar unha relocalización á súa actividade
co que gañariamos en benestar, porque hoxe mantense como unha constante o
manifestado polo ministerio da Vivenda no 1973: que a ubicación en Lourizán das
fábricas de celulosa e cloro fora un erro do que soamente se poderían derivar
problemas prá saúde e convivencia humáas. Narbona dixo algo máis: que a
concesión remataba no 2018 e que non se podía pensar na desafectación das marismas
de Lourizán. Ata aí o sabido do primeiro
día da estancia. A súa afirmación sería analizada polo colectivo Salvemos
Pontevedra en nota facilitada ós medios o 26.9.
O segundo dos días visitou as Cíes na
compaña de Josep Borrell, o pai da actual Lei de Costas que algús queren
tumbar, descafeinar pra seguir acabando co noso mar. Parece que quedaron
gratamente impresionados e que, despois desa visita, o Parque das Illas
Atlánticas (aínda non debidamente conformado) pode recibi-la
necesaria atención do ministerio de Medio Ambiente. “Desconociamos esto y sus
circunstancias, pero nos vamos con el disco duro cargado”. Quixera ver detrás desa frase unha clara
intención de poñer orde en tantos excesos como se levan consentido e a
caducidade real da concesión. E sería bo que a ministra se ocupara de
redifini-lo parque natural, que nun obxetivo a corto prazo puideramos pensar en amplialo, en recuperar e
inserir no mesmo todo o que foi declarado como dominio público marítimo
terrestre por Decreto do seu ministerio con data 14.10.1996. E a illa de Tambo,
naturalmente. Pero o ministerio terá que actuar con transparencia, e cecais o
Fiscal Xeral do Estado, se realmente queren acabar coa involución e a
conculcación da Lei. E co colonialismo deseñado
no franquismo, idea na que semellan seguir algús políticos doudos do
entorno.
Mais despois do comunicado de Salvemos
Pontevedra as cousas deberían quedar meridianamente claras: o secuestro da
democracia, a inoperancia da Administración pública (Concello, Dirección Xeral
de Costas), a perda ou falta de concesión das catro empresas citadas na nota do
colectivo ecoloxista.... Mesmo se poden citar actuaciós recentes do grupo de
goberno contradictorias coa bandeira do ecoloxismo que din ter asumida: a
urxencia do alcalde Lores pola construcción do ferrocarril dos Praceres, a
estratexia xurídica contradictoria do equipo de goberno, os atrancos postos pró
exercicio da acción cidadáa amparada pola Constitución, en relación coeste
tema. En fin, unha falta total de transparencia. E coido é fácil asumi-lo dito
por Beiras en relación co Parlamento, que el define como un tanatorio. Di que
se non fede é porque está refrixerado, pero que moitas veces sinte a tentación
de marchar. Moito cidadán entende que o Parlamento, se non se pode facer unha
oposición viva, convírtese en inútil. E que en Pontevedra alcatrea é algo
sabido de todos; o que non se entende é que a situación dure tanto, que algús
queiran mesmo perpetuala.
Cunha sociedade máis viva Lourizán estaría
recuperado. Pero, contrariamente á afirmación de Narbona sobre desafectación, a
Dirección Xeral de Costas non responde ós recursos presentados. Esa é a razón
do contencioso administrativo de Salvemos Pontevedra. A postura do equipo de
goberno sirve pra aclarar que non van máis alá das simples declaraciós. Non se
decatan de que teñen que asumi-la defensa da Lei de Costas con rigor e
seriedade. E que se non-o fan poden
perder nas elecciós... Recuar no campo
do progreso, cargarse a Lei, sería algo
tan grave como decir: “porque somos progresistas imos privar de voto ás
mulleres”, porque as leis boas haberá en todo caso que melloralas. Aquí e agora
fai falta un grupo amplio de xentes, un foro crítico de debate no que mostrar
camiños de progreso e que Ence non é nengún aval, senón un lastre. E mo decía
un comerciante arruinado como consecuencia do arraso peatonalizador. “Non podo
marchar por culpa do negocio do que malvivo, pero esta cidade non ten remedio.
Fíxese cómo camiña moita xente. Como zombis. Non se enteran de que os políticos están todos no mesmo barco. E na
Cámara de Comercio esquecen que esta cidade non lle debe nada a Ence.” Un
cidadán que pensa, máis ou menos, como Beiras.
¡E non vai feder se incluso minten ó Valedor do Pobo! Teño probas.
