Sobre lucro cesante

Nas Corbaceiras, Pontevedra, o peirao de Carrascal. Fotografía do Faro de Vigo, de comezos do século XX. Mariscadoras e mariscadores van depositando no chan banastas ateigadas  de croques e ameixas. Pontevedra aínda era porto de mar. Eran os tempos previos á industrialización desa riqueza, case desaparecida por falta de política ambiental. O artículo desta semáa vai sobre lucro cesante, sobre o arraso da riqueza natural da ría. A corrupción política manda de momento, especialmente a trama portuaria que quer convertire todo en deshonesto recheo.

Pontevedra, 10.03.2013

Entrada n. 1626 do blog

Artículo semanal

 Sobre lucro cesante,

por Xesús López Fernández

            Pode haber nervios en relación co auto do TSXG ordeando a execución da sentencia do TS de retira-los recheos portuarios de Marín, 300000 mt2, unha forma de desnaturaliza-lo medio natural e de arruina-lo capital social con el relacionado. Curiosamente, a alcaldesa de Marín defende os recheos, os empresarios e portavoces da Autoridade Portuaria din que o importante e salva-los postos de traballo que se poidan ter xerado a costa desa actuación vandálica, de arruina-la riqueza da ría. Menos mal que os Defensores da Praza dos Praceres mantiveron a súa vontade profética ferreña, o exercicio da acción popular pra acadare, á fin,  unhas sentencias esperanzadoras en relación cos recheos e o ferrocarril que debería levar tempo levantado; en relación tamén con empresas non relacionadas co mar prás que os iluminatti da Autoridade Portuaria arranxaron  solar contra natura. Pero, curiosamente, ninguén da trama portuaria tivo presente a gran perda da economía real da ría, o lucro cesante do que imos procurare algunha definición i exemplo.

            O lucro cesante é unha forma de dano patrimonial que consiste na perda dunha ganancia lexítima ou dunha utilidade económica, que se tería obtido se a agresión, neste caso medioambiental, non se tivese producido. É, polo tanto, o que se ten deixado de gañar e  se tería gañado de non ter acontecido o dano, os danos na ría de Pontevedra, que podemos contabilizar dend´a desecación das xunqueiras, urbanismo non pensado,  estreitamento da ría,  asentamento de Ence-Elnosa,  recheos,  contaminación, e outros bestialismos.  Se falamos do precio do marisco, do peixe, dos moluscos, ó mellor poderiámonos achegar a unha aproximación máis didáctica, porque é sabido que políticos e sindicalistas subvencionados, nas comidas de traballo, presuntamente pican alto e o marisco non pode faltar. ¿Pero qué garantía hai hoxe dunha depuración certa das especies que mal resisten e que, no caso de Pontevedra, poden ser portadoras de dioxinas ou de mercurio, ou mesmo hai tempo que desapareceron? 

            É que hai cousas ás que lle perdémo-la perspectiva co paso do tempo. Pero uns traballos recéns de Juan Juega Puig, publicados no Faro de Vigo, válennos pra comprendere a que foi a nosa realidade, a fartura do noso mar. Así, o 31.12.2012 publicaba un traballo titulado “Una delicatessen: ostras en escabeche”, das que a familia real era, no século XVII, unha das demandantes deste exquisito prato saído das Rías Baixas. ¡Si aquí había ostras incluso por riba da ponte de Burgo! Os bancos de Ponte de Santo Paio e Redondela, pola extracción masiva, foron sometidos a control, non fose que non se puidera atende-la demanda real. O artículo é longo, e o home tratou outros temas en traballos posteriores como “Las cuaresmas y vigilias, tiempo de sardinas”, que vai da abondancia de sardiñas da nosa ría, falta hoxe tanto das setembriñas, propias pra arencare, como das de inverno, etc. Outro estudio vai das artes de pesca que precederon á mecanización, ilustrado cunha fotografía de comezos do século XX, na que se aprecia a descarga de numerosas banastas cheas de croques ou ameixas no peirao de Carrascal, un dos lucros cesantes desta hora. Ou poderiamos seguir cos cercos, entalladas ou camboas, artes prá captura de peixes.

            A retirada dos recheos portuarios sentenciados é posible, case fácil, valéndonos da avenida de Marín hai pouco mellorada por Ana Pastor en servicio da Autoridade Portuaria. Por ela poderían retiraren os recheos, mesmo os de Ence, con destino, talvez, á rexeneración de tantísimo monte desnaturalizado por sobreabuso de canteiras. Maxino caravanas de camiós de gran tonelaxe.  A riqueza apuntada polo amigo Juega, o lucro cesante desta ría, sería recuperable, pensando tamén na rexeneración das xunqueiras. Se os mariscos e moluscos acadan un sobreprecio nos restoráns de elite, as Rías Baixas, coidadas, poderían sere a grandes fornecedoras, ó tempo de marcaren o rumbo cara unha nova economía, coa Natureza como gran productora. 

VARIAS NOVAS PONTEVEDRESAS

Unha das cancelas, a maiores, que marcan o terreo onde xa resulta imposible o exercicio do comercio. Aí mesmo acaba de cerrar CASA, un establecemento que parecía puxante.

Fotografía dun dos "paraugas" que están a faceren, prós do botellón, no "recinto" feiral. ¿E Costas qué fai?

O marisqueo, coidado e cos debidos controles sanitarios, pode ser unha riqueza certa. Difícil cando as cidades e industrias verten as súas miserias e venenos e non existe unha verdadeira política ambiental. Foto de La Voz de Galicia.

Pontevedra, 28.11.2008

Entrada n. 727 do blog

VARIAS NOVAS PONTEVEDRESAS,
por Xesús López Fernández

RECUPERACIÓN AMBIENTAL.

¿Será certo que, ó abeiro do plan de ordeación, van recupera-lo espacio d´As Correntes, o mesmo pró que están a pensaren nunha nova e innecesaria ponte?. Neste blog temos xa denunciada a actitude do Concello, a súa actitude negativa á hora de considera-la aplicación da Axenda21Local, que se refire precisamente á recuperación do capital natural.
[La Voz de Galicia, 28.11.2008: Consellerías e ministerios terán de faceren mudanza na Xunqueira d´Alba]

NOVA ORDENACIÓN VIARIA

O Concello, despois de ter aganado á cidade, de arruinala con saña, de deixala privada de arterias, de eliminar 2500 prazas de aparcamento en superficie, vese obrigado a introducir cambios que non han valer pra nada.

En La Voz de Galicia está aberto un debate e alí alguén, moi cáustico, di te-la solución: Cando estos se vaian. Pero a estos hai que botalos i eso só se pode facer por medio dun partido que prometa acabar coa política de baldoseo aldeán do BNG e se comprometa a abrir de novo as vellas arterias: Benito Corbal-Michelena, con conexión a Arzobispo Malvar i Echegaray; Augusto G. Besada-Riestra-praza de España-Arzobispo Malvar; Cobián Roffiñac-Daniel la Sota-Peregrina-Estrada de Vigo. Potencia-lo protagonismo de Sagasta ou da actualmente chamada Lores de Arabia (General Mola), básicas pra unha verdadeira permeabilización do tránsito e revitalización do tecido comercial, etc.

[La Voz de Galicia, 28.11.2008: Pontevedra afronta unha novva ordeación viaria que afecta a 15 rúas]

COSTAS SIGUE CO DESAHUCIO DA FAMILIA ABOAL

Tocado este tema nunha entrada recén, pergúntome cómo se pode xustifica-la obra qu´o Concello está a facere na Xunqueira pra amparo dos do botellón. ¿Cara ónde mira Costas?

[La Voz de Galicia, 28.11.2008: Costas decreta el desahucio....]

AS COFRADÍAS QUÉDANSE SEN MARISCO

Sen marisco ou con marisco contaminado levan moitísimos anos, sen que Sanidade entrase neste asunto a fondo. A orixe da contaminación está clara. E tamén o compadreo político cos recheos feitos pra lle facilitaren solares, gratis total, a certas industrias non relacionadas co mar. Por exemplo Gonvarri, cerrada en Cataluña por contaminación con zinc e cadmio, outra forma de traballa-la Xusticia, cos nosos políticos "ecoloxistas" mirando pra outra parte. Agora parece incluso que lles corre presa por consolidar Lourizán como solar.

[La Voz de Galicia, 28.11.2008: As cofradías estiman qu´os recheos do porto eliminan 300 postos de traballo]

A MAREA NEGRA E OUTRAS COUSAS [14.12.2002]

Nota.- Recreación informática da emerxencia das galletas de fuel. Por Xesús López.

Pontevedra, 30.9.2007

Presento outro traballo dos elaborados na época do Prestige, no que se describe a loita colectiva, as dificultades coas que se encontran os nosos mariñeiros, a imaxinación da que se valen pra vencer ó chapapote.

A MAREA NEGRA E OUTRAS COUSAS [14.12.2002],

por Xesús López Fernández

Decíase que o peor estaba por entrar. Está entrando nas Rías Baixas e as nosas xentes vense desbordadas polo temporal que coincide coa maior cantidade de galipote arribada ás nosas costas. Este sábado pasado os voluntarios non puideron acceder á illa d´Ons, de mañá, nada máis que en pequeno número. Quéixanse do pouco apoio da Administración, especie de estructura ausente na loita que os mariñeiros e cidadáns voluntarios a solidarizárense coeles están a libraren dende o primeiro momento. Todo o mundo fala da marea branca de homes e mulleres chegados de todas partes, de Andalucía ou Murcia, de Madrid ou o País Vasco, bombeiros de Cataluña e Alicante; todos a aportaren o seu esforzo persoal pra veren aínda a posibilidade de cambia-lo signo do que parece vai se-lo máis triste Nadal da nosa historia. Esta fin de semá foi tamén a da visita breve de Aznar, fóra de data, coa nova de que a UE non considera a nosa desgracia consecuencia dunha catástrofe natural como a das pasadas inundacións sofridas pola Europa continental.

Mentres os políticos siguen a faceren valoraciós de culpas, a determinaren a foto finish do principal culpable do drama, a sociedade civil, os mariñeiros, permanece viva na súa guerra contra o fuel e os elementos: Novos sistemas de captura por medio de arrastreiros están a seren ensaiados, novas barreiras, alamiadas nos areeiros á par que un empresario de Vilalonga deseña un angazo que permite peitea-las praias con escaso arrastre de area. Valer non valerá moito, dixo o home, Epifanio Piedras, pero fai máis que o que fixeron en doce horas de moción de censura, en referencia á sesión parlamentaria, á intervención didáctica de Touriño, á doutoral e respetuosa de Beiras e á reafirmación de Fraga de que vai seguir ata a fin. En función dos cambios que introduza no seu goberno saberase se a moción sirveu de algo ou non. Pero do invento de Epifanio Piedras sábese que sí, que é efectivo, e que o home non-o vai patentar. Non lle importa que outras carpinterías de Galicia o imiten polo ben do país.

Tamén reparamos nas críticas falaces contra algún colectivo ecoloxista, cando moitos dos criticados estiveron, están a pé de praia, incansables. Con eles me solidarizo. Ésa é a forma “de renovaren o seu compromiso con Galicia”. Claro que non todo é solidariedade cidadá e que, en demostracións como a da manifestación da pasada semá, participou moita xente discriminada por certas consignas que algúns “iluminados” tentaban impoñeren unha e outra vez, afogadas polo silencio de moitos. A manifestación foi un clamor de toda a sociedade antes que instrumento sectarizado prá escalada de nadie. Cecais esa sociedade teña que activa-los resortes prá posta en escea dalgunha nova formación política. Mais, tornando ós ecoloxistas de base, avisábame un, días pasados, á par que da posible desaparición dos araos -- porque só se recuperan os machos vivos, que as femias petroleadas morren--; avisábame este amigo da pergunta da súa filla, de ”se nos íamos morrer pola marea negra culpa dos nosos gobernantes”, frase aribuída pola nena a unha educadora. Moi grave.

Remato. Méntre-la decisión do rei de Marrocos de poñer á disposición dos barcos galegos os caladoiros do seu país é algo que pode palia-los efectos da catástrofe antre os nosos armadores, aquí seguimos con formas e contraformas da sensibilidade ecolóxica: O Tribunal de Xusticia de Galicia prohibe o comezo dos recheos no Areal, o que Castrillo dí que evita se cometa un novo atentado ecolóxico contra a ría, pero o que semella unha dirección aloucada do Porto estudia a adxudicación do proiecto das obras a pesares da paralización; en Pontevedra se traballa na posta a punto dun plan de emerxencia municipal –o PEMU--, cando as obras dos últimos anos –auténtica deconstrucción urbá— fan imposible un plan de emerxencia exterior pró caso dun escape de cloro e, moitas veces, a chegada a tempo da ambulancia do 061 que leva a un infartado a algún centro hospitalario.

A ARIA DO NASEIRO [7.12.2003]

Os oficios vanse perdendo. Os naseiros, xa pola famosa "toxina", xa por outras catástrofes [recheos, cargas de dinamita, contaminación industrial] téñeno cada vez máis difícil na nosa ría. Dibuxo informático de Xesús López.

Pontevedra, 29.6.07

Entrada n. 23 do blog.

O tema vai da contaminación da ría de Pontevedra, que con frecuencia ha ser tratado neste espacio. Dentro da información disponible, son moitos os silencios que se levan producido. O escrito apareceu no Diario de Pontevedra e no Xornal.com con data 7.12.2003. Nel faise referencia a unha serie de agresiós que veñen de moito atrás, da fin dos 50, cando os políticos optaron pola desaparición das Marismas de Lourizán e pola degradación da ría.

Hoxe, cando se acaban de cerrar novamente moitos polígonos de bateas, porque outravolta anda polo medio a "toxina", cando tampouco é apta pró consumo directo a ameixa que miragreiramente se poida recoller naquel entorno, cando os recheos dos que se fala no traballo que fai alusión a unha situación preocupante xa no 1992 creceron e son solar de contenedores ou de diversas fábricas; soporte tamén dun ferrocarril sobre o que existe sentencia firme do Tribunal Supremo, ilegalizando os pasos a nivel da praza d´Os Praceres, a situación de caos apocalíptico parece xa unha foto finish na que vai ter un papel activo, seguro, a depuradora abocada ó emisario descrito no traballo, ilegal por dúas vías: a do Raminp (Regulamento de Actividades Molestas, Nocivas, Insalubres e Peligrosas) e a da Lei de Costas, que prohibe a construcción de depuradoras na beiramar. Nulidade radical.

Pero a contaminación conocida ven xa de moito atrás. Haberá ocasión de volver con non poucos traballos, sobre o particular. Desgraciadamente, máis alá dos discursos de "fume" dos diversos políticos, das tramas que se perciben, non parece que haxa neste momento outro colectivo disposto a denunciar certas situaciós en relación co devandito caos de contaminación, agresión ó medio natural, sobreabundancia de organoclorados, de endrín e mercurio, repito: non parece haxa outro colectivo ecoloxista disposto a levar estos temas, de forma solvente, ante a Xusticia, que o chamado SALVEMOS PONTEVEDRA.

Pero, xa digo, volverei sobre estos temas. Non se trata de contar agora toda a "novela". Sigue o traballo:

A aria do naseiro, [7.12.2003]
por Xesús López Fernández

Coido que a manifestación do 28.11 en repulsa da papeleira que nos queren montar en Lourizán foi un claro éxito. Tendo en conta que chovía e que os pontevedreses somos como somos --que moita xente perdeu a alegría de vivir, que perdeu o olfato, que xa todo lle dá igual-- o certo é que a mesma pode marcar pra moitos un punto de retorno, de esperanza na posible salvación. Non vou entrar na guerra de cifras que, según algús, puideron andar en torno ós 15.000 manifestantes, antre os que me atopei cómodo facendo memoria de tempos pasados cun vello loitador ecoloxista, á par que camiñabamos perdidos no río da xente. Seguramente que ésta non ha se-la última das protestas se ben temos que insistir, poñe-lo máis forte dos acentos posibles en demanda-lo comprimento da Constitución, dese artículo 45 ó que aínda hai pouco me teño referido e que nos seus tres apartados afirma que todos temos dereito a un medio ambiente axeitado pró desenvolvemento da persoa, e o deber de conservalo; que os poderes públicos teñen a obriga de protexer e mellora-la calidade de vida, defender e restaura-lo medio ambiente apoiados na necesaria solidariedade colectiva; que os que violen o apartado anterior poden ser sancionados penalmente, etc.

Coido que os que participamos na manifestación estabamos a defende-la aplicación da Carta Magna. E chamoume a atención ver que algunha xente se sinteu decepcionada, incluso certa persoa que históricamente veu apoiando as marchas da Asociación pola Defensa da Ría; que mesmo fixo inventario de nomes --algús de cidadáns xa desaparecidos-- que deixaron memoria pra sempre da súa enérxica postura en defensa do medio ambiente. Nese relatorio de valoraciós cítanse os traballos de Xesús López e o seu naseiro --A travesía co naseiro, 7 das “cartas ecolóxicas” publicadas no desaparecido Xornal Diario, ano 1992--, nas que aquel home da mar fixo de nexo, de fío conductor, pra que un equipo de TV chegado onde nós puidese face-las tomas necesarias prá súa reportaxe: un video que se titularía “Demasiados resíduos para Europa” e no que acabarían finalmente por recoller testimonios gráficos dos catro puntos negros do litoral hispano: Bilbao, Pontevedra, Huelva e Cartaxena. Mantiven o relato ó longo de sete semás, ata o 9.4.1992. Daquela finalicei a serie porque xa tiña aviso de Jaume Barceló de que o vídeo estaba listo prá TVE, que xa había data.

Acabo de recupera-los ditos traballos, dende a descripción primeira da nosa partida coa marea baixa, “o ceo aínda entoldado pola néboa daquela mañá fría, intermisturada co “foggy” de orixe industrial, un auténtico telón de fondo na ría. Tras de nós quedaba o absurdo recheo de Estribela que parece quere devora-lo mar. O naseiro maniobrou con pericia pra --en pouco tempo e con escasa visibilidade-- achegármonos á boia indicadora do remate do tubo emisario do complexo de Lourizán --ésa é a intención certa da súa construcción, decía--, onde as bateas de Raxó. Testigos calados naquela mañá fría, ó pé do faro de Tambo, quedaban unha colonia de gaivotas e outra de canilongas ou cormoráns e unha parella de insólitas grullas.”.....E así comezaba o traballo no que se irían trenzando diálogos, mesmo opiniós de xentes do equipo que, escandalizadas do que estaba a acontecer, dos recheos sen estudio de impacto ambiental, perguntaban: “Pero, ¿qué clase de autoridades tendes? [...] Esto pode ser un claro delito ecolóxico. E alá, na nosa terra, pode que xa algún fiscal lle tivera entrado ó asunto”, afirmou o cámara con vagar, a atención posta no “travelling” que estaba a filmar ó tempo que a motora araba o mar por antre aquela riqueza de bateas en peligro de extinción”. --Parece que existe un proiecto de erradicación das bateas das rías prás levar a mar aberto. ¿A quén lle convén? ¿A qué intereses?--

Falou o naseiro ó tempo que levantaban acta videográfica do que decía. Naquel decorado de caos e contaminación, a súa tráxica testemuña quedaría privada de carga emocional pola grande resignación do home, que iría deixando constancia, sen ira, das súas lembranzas, de cando a zona era unha especie de Arcadia feliz --o mellor banco de ameixa fina conocido-- no que había traballo e mantenza pra todos. Ata que chegou a fábrica de pasta Kraft......As cargas da mariñería e da garda civil son parte da información que foi tirando da súa memoria, do seu “banco de datos” particular. E falou tamén da situación familiar, da morte da dona, de cáncer; de cómo tivo que loitar por catro criaturas sen renunciar á cita cotiá que él e mái-las súas nasas tiveran de sempre coa mar, soporte e sentido da súa existencia, condumio da súa familia esgazada...Conocedor dun tempo sen Constitución podía, como moitos, non creer na Carta Magna. A súa aria pódese unir a outras voces, facer un canto coral.